De één-aprilgrap van het Radio 1-journaal moet zijn dat presentator Sander van Hoorn niet weet hoe magnoliablaadjes eruitzien, laat staan de magnoliaboom. Een zeer milde grap, dat wel, zonder scherpe randjes. Ik vind het wel grappig dat Sander af en toe op de Radio te horen is, want we kennen hem voornamelijk van zijn tv-berichten vanuit het Midden-Oosten, waar hij vaak live in beeld, soms via een foto, zijn verslag doet van de ellende daar, met zijn roestbruine stem, die vermoedelijk door roken zo ‘bluesy’ rokerig-raspend is geworden…
Wat ook geen één-aprilgrap is, is het 25-jarig jubileum van vele homostellen, die destijds voor het eerst massaal konden trouwen. Voor ons land geen één-aprilgrap, voor veel landen wel. In heel wat staten van de VS, in Rusland, in Hongarije, zijn het morbide één-aprilgrappen, berichten over deze ‘abjecte toestanden der mens’. Gelukkig kan het in ons land gewoon, nog steeds. Ik mopper weleens op ons doorgedraaide landje, maar hier kun je wel nog zijn wie je bent, hoe afwijkend je bent of behorend bij een klein minderheidsgroepje, of wat dan ook…
Ja, dat kan nog allemaal ‘gewoon’ in ons land, gelukkig maar. Soms denk ik, hoe lang nog? Gaan ook zulke zaken op wereldniveau worden genivelleerd naar bijvoorbeeld het Hongaarse officiële staatsniveau, of dat van South Dakota of Alaska? Je mag hopen van niet. Toch moet je, met mannen aan het roer van de wereldboot zoals Donald Trump, het ergste vrezen. Het nare bijverschijnsel van de Trumps en Co is dat ze voor zichzelf allerlei privileges scheppen, en die het klootjesvolk onthouden, zelfs zwaar bestraffen, als ze deze proberen te verwerven. Gelijkheid verdwijnt, we stevenen af op het feodale stelsel…
Over Trump gesproken, want je kunt ‘m lastig ontwijken: nog twee of drie weken zegt hij, dan is de oorlog voorbij. Want, ons doel is bereikt voegt hij eraan toe, er zijn geen kernwapens in Iran. Of dat ‘geen kernwapens’ of ‘geen kernwapens meer’ betekent, kan misschien maar een handjevol mensen op de wereld met zekerheid zeggen. Toch was het Trumps basisuitgangspunt om Iran aan te vallen: dat ze er waren. Het klinkt als een echo uit het verleden, was dat niet Irak? Toen waren het massavernietigingswapens, pfff. En nu zijn ze er niet meer, voegt hij trots toe…
De ‘New Reality’ van Trump in zijn tweede ambtstermijn is een nachtmerrie voor grote delen van de wereld. Vooral daar waar men dacht vrienden te zijn van de VS, het land waar Trump leiding aan geeft. Het begrip ‘vrienden’ is nogal uitgerekt geworden, beter zou zijn de term ‘gelegenheidsvrienden’, het is net hoe de wind op dat moment waait. De Trump-wind wel te verstaan: de ene keer haalt hij ons aan als de oudste vrienden van de VS, als hij ons nodig heeft; een dag later zijn wij de gebeten hond als we niet in de houding springen, omdat hij iets van ons wil. Het is wrang, maar het is niet anders…
Het wordt tijd dat Mark Rutte weer van stal wordt gehaald, nu de term nachtmerrie is gevallen. Het is nogal bizar dat de EU, nu het door Trump zo wordt ‘gecornered’, moet aankloppen bij Rutte om voor ons, de EU, daar waar Ruttes wiegje stond, de te heet geworden kastanjes uit het vuur te halen. Toen twee jaar geleden Rutte aantrad bij de NAVO, dachten we collectief: wat leuk voor die man, dat hij nog een paar jaar dat ambtelijke erebaantje mag vervullen. Na alle gejokkebrok van ‘m in onze eigen politiek, leek dit de meest geschikte job voor onze appelige fietser uit Den Haag…
Het kan gek lopen in zo’n korte tijd, dat we hem moeten smeken om de EU, plus enkele oude NAVO-vrienden zoals Canada, Turkije en Noorwegen, de helpende hand uit te steken, als is het alleen maar om mee te denken hoe we de versatiel-volatiele Trump moeten bejegenen, om niet langer in onmin met hem te zijn maar om hem te prikkelen ons goedgezind te zijn. Rutte is één van de weinigen die hem kan ‘lezen’. Mark, doe nog één keer je ding jongen, dan zorgen we ervoor dat je nooit meer zelf bij je lokale groenteboer appeltjes hoeft te kopen, ook houden we je fietsje gratis in het onderhoud. Laten we een fundraising-project opzetten om Mark te faciliteren, want hij verdient het. Hij is het waard, zoals L’Oréal Paris…