Er is weinig te melden over Donald Trump. Het lijkt erop dat Prime Minister Keir Starmer niet uit vrije wil afstand zal doen van het hoogste ambt van de Britse Eilanden. Dit betekent niet dat hij met geweld aan de kant zal worden gezet, gelukkig leeft men nog niet in een autocratisch geleid oorlogsland, waar het gebruik van geweld gereguleerd is. Of dat het normaal wordt gevonden, als uiting van de macht der sterksten. Starmer zal vermoedelijk door zijn ministers worden gesommeerd afstand te doen. Als hij dat niet doet is er een procedure die een nieuwe leiderschapsverkiezing in gang zet binnen Labour. Daar mag hij dan wel weer aan meedoen. Het lijkt erop dat hij alles over zich heen zal laten komen. Wat een lafbek zeg, dat hij niet inziet dat hij weg moet, in het belang van het land…

Ook denk ik: alles beter dan Farage of terug naar The Tories. Als dat het alternatief wordt, dan nog liever de laffe Starmer met zijn gedraal. Maar zover lijkt het nog niet te zijn, dat er nieuwe landelijke verkiezingen komen, al zou dit wel recht doen aan de ontstane situatie van de recente tussentijdse verkiezingen. Een ingewikkeld land, dit Britse Koninkrijk, al hoor ik net op de radio dat ook het vertrouwen in onze eigen politiek nog nooit lager was dan nu het geval is. Zo om me heen kijkend naar partijen en politici, kan ik me wel een idee vormen waarom dit maar 20% is, wat betekent dat 80% geen vertrouwen heeft in onze politiek…

Ik geloof dat dit percentage niet aan mij kleeft. Want ik heb al jaren ongeveer 50% vertrouwen in politici en hun partijen. Bij iedere nieuwe installatie van een regering denk ik: eerst zien, dan geloven. Waarbij opgemerkt dat ik meer vertrouwen heb in een linksere regering dan in een rechtsere. Dit komt vanwege mijn persoonlijke voorkeur, die links is, al vanaf de eerste keer dat ik als jongeling mocht stemmen. Welke politieke kleur je hebt ligt denk ik in je tienerjaren, als je als mens min of meer gevormd wordt. Want eenmaal van een bepaalde kleur, blijf je wel van die kleur, of dicht in de buurt ervan…

Over politieke kleur gesproken: het is verdomd moeilijk om Israël niet te demoniseren, nu ze zo afschuwelijk los blijven gaan in Libanon, om nog maar te zwijgen over de bezette Palestijnse en ook de zogenaamde autonome Palestijnse gebieden. Daar komt nu bovenop het in de media te veel aandacht krijgende sjoemelgedrag van Israël bij het Eurovisie Songfestival, waar ze met reglementair verboden online reclame de eigen kandidaat bevoordelen boven die van andere deelnemende landen. Ze blijven valsspelen, op alle terreinen, het lijkt in hun DNA te zijn gaan zitten. Ze kunnen niet meer tegen hun verlies denk ik. Zoals ik zei: het is lastig er géén demoniserende gedachten bij te hebben. En dat omdat een bepaalde kleur politiek het voor het zeggen heeft. Diepe zucht…