We weten nu dat er ergens gejokkebrokt wordt. Ofwel is het de VS, die middels Trump en Hegseth royaal heeft geroeptoeterd dat Iran zo goed als is uitgeschakeld voor wat betreft de aanwezigheid van werkzame raketinstallaties. Ofwel jokkebrokt de New York Times, die beweert dat 30 van de 33 Iraanse raketbases nog steeds functioneel zijn en raketten kunnen afvuren op eventuele Amerikaanse of Israëlische doelen of, zoals afgelopen dagen bleek, doelen in Saoedi-Arabische of de VAE, die ook aanvallen op Iran blijken te hebben uitgevoerd…

Conclusie: Trump zal woedend zijn op deze waardeloze ‘communistische’ krant uit zijn stad. Juist nu hij, also known as POTUS, vanochtend in zijn Airforce One stapte voor een driedaags bezoek aan zijn grootste rivaal Xi, China dus. Journalisten die vragen mochten stellen toen hij de trap opliep naar het vliegtuig, hadden vooral vraagtekens bij de enorme inflatie die de Amerikaanse burgers momenteel ervaren. Daarop antwoordde hij, nogal onthutsend vond ik dit: dat interesseert me niets, ik ben vooral bezig met het ontmantelen van de Iraanse kernwapens. De burgers in de VS snappen het niet…

Over de kernwapens had hij trouwens vorig jaar allang gezegd dat ze zo goed als uitgeschakeld waren, door middel van Hegseths dieptebommen. Dit werd niet veel later tegengesproken door een uitgelekt intern rapport, waarin stond dat die uitschakeling nogal werd betwijfeld. Kortom: Trump is in zijn wiek geschoten nu de hegemonie van het Amerikaanse leger sterk wordt betwijfeld, en dus ook zijn leiderschap, en niet in de laatste plaats zijn misleidende taal (leugens?) naar de media en het Amerikaanse volk…

Bovendien bleek vandaag over de met veel bombarie aangekondigde hoogste Trump Tower in Australië, dat er een streep wordt gezet door de laatste investeringen van de Trump Family: er was zoveel weerstand tegen de besmette naam op het eiland, zich uitend in meerdere petities, dat het hele project nu is afgeblazen, om de familie-eer niet langer te laten aantasten. Zo krijgt het megalomane wolkenkrabber-imperium toch binnen een etmaal meerdere slagen onder de gordel toegediend, zo zal Trumps versie luiden vermoed ik. “Men is geheel ten onrechte tegen ons, tegen mij, en dus zal ik rock hard terugslaan. Desnoods met geweld!” Ja, desnoods met geweld? Nee, dat laatste is een fantasierijke toevoeging van ondergetekende…

Wat ik deed is heel even ‘invoelen’ hoe Trump zich zal voelen, en bedenken hoe hij vervolgens verbaal, mogelijk fysiek, zal terugslaan. Want met Trump mag je nooit denken dat hij het erbij zal laten zitten, hij is de fret onder de knaagdieren. Een fret! Dat zijn nogal gruwelijke beestjes die koppig als een ezel en gedreven als een bloedhond achter hun prooien blijven aanjagen, totdat hun baasjes ze weggrissen en in hun bench stoppen. Zoiets. Of is dit overdreven? Ach, wat maakt het uit, denk ik…

De wereld moet wat vaker koekjes van eigen deeg uitdelen aan Trump: dat wat hij doet, wat hij zegt en meent zich te kunnen permitteren, moeten wij ook doen. Dat is: hem bedienen op dezelfde wijze als hij de wereld bedient. Kennelijk is de Trump Family toch gevoelig voor negatieve publiciteit, zoals down under, aan de Gold Coast. Is dit een kleine strohalm, die daar ineens in het stugge woestijngras zichtbaar wordt, waaraan we ons moeten vastklampen, in onze strijd tegen de dodelijke ziekte die de Trump Family al bijna anderhalf jaar in de wereld injecteert? Ja, denk ik toch. Yes we do! Laten wij moed putten uit deze ogenschijnlijke kleine tegenslag voor Trump. Is het de bekende vleugelslag van een vlindertje aan de ene kant van de wereld, die aan de andere kant een orkaan veroorzaakt? I hope so…