De twee mastodonten hebben elkaar op allerhartelijkste wijze de hand geschud. Trump en Xi bedoel ik, met ieder de eigen set achterliggende strategieën, waarbij elkaar proberen te paaien en juist niet af te stoten centraal staat. Zulks is af te leiden uit de enorme handelsdelegatie die Trump in zijn kielzog heeft toegestaan, waaronder zijn voormalige, behoorlijk uit de presidentiële gratie geraakte Elon Musk. Dat is een vreemde keuze, juist omdat de Chinese elektrowagens substantieel goedkoper zijn dan de Tesla, met een goede prijs-kwaliteitsverhouding, wat is af te leiden uit de enorme verkopen in bijvoorbeeld Europa…
Je ziet, op beschikbare filmbeelden, dat Trump zich bijna onderdanig opstelt naar de Chinese leider. Dit wekt bij mij meteen een fors gevoel op van zoete-broodjes-bakken – het lijkt erop dat Trump zulks nog steeds doet zoals in zijn jonge jaren (toen hij zichzelf nog moest bewijzen), als hij iets graag wil, zoals orders voor het Amerikaanse bedrijfsleven, en niet te vergeten zijn eigen familietoko’s. Het is dus nog echt mogelijk dat hij zichzelf kleiner weet te maken dan hij is, wat ik heel opmerkelijk vind…
Xi maakte, tussen alle gefleem van Trump door, meteen duidelijk dat Taiwan een afvallige Chinese provincie is, waar de VS zich niet mee moet bemoeien. Dit zei Xi op resolute wijze, en Trump hield wijselijk zijn waffel, tegen al zijn emoties in. Iedereen moest ook lachen bij Trumps opmerking dat Xi een echte vriend was, waaraan hij toevoegde dat hij over zulke zaken nooit loog. Zelfs Xi schoot even in een nauwelijks waarneembare lach. Niemand zal hem dit kwalijk nemen, want een jokkebrokkende Trump die zegt dat hij nooit liegt, tja, wat kun je nou anders dan er wat schaapachtig bij staan lachen?…
Zo weet ook iedereen dat als China Taiwan militair mocht binnenvallen, Trump zal zeggen: ondanks onze grote bezwaren tegen deze inval, begrijpen wij waarom China dit doet, de VS zal zich niet met deze interne aangelegenheid bemoeien. Want Trump heeft geen zin om een ingewikkelde militaire strijd met China te moeten gaan voeren, zo vlak bij de kust van China. Xi weet dit, juist daarom voelt hij zich prima bij de eventuele inname van Taiwan, en dat de ‘grote woorden van de VS’ uit het verleden (Nancy Pelosi die snoeiharde oorlogstaal sprak) geen garantie voor Amerikaans succes zijn…
Niets is zo vergankelijk als voorbije regeringen van een land. Daarvoor hoef je geen politieke duider te zijn, iedereen kan dit bevatten. Toch kan het uitmaken wie bepaalde woorden uitspreekt, ook hoe ze worden uitgesproken, omdat het volgende cliché nog steeds van toepassing is: c’est le ton qui fait la musique. Iemand die empathie opwekt, wordt eerder geloofd of omarmd als waarheidsspreker, dan iemand die door velen wordt verafschuwd. Trump heeft geluk dat weinig mensen sympathie voelden bij Nancy Pelosi. Zelfs niet toen haar man bijna werd vermoord in hun huis…
Het is de meest zuivere vorm van populisme om aan te haken bij gevoelens van onbegrip, wantrouwen en zelfs haat. Veel mensen haatten Nancy Pelosi, wie weet wel omdat ze een vrouw was. En vrouwen mochten, volgens veel mannen die gevoelig zijn voor populistische uitspraken, nu eenmaal niet op machtige posities zitten. Ikzelf vond Pelosi een uitstekende politicus, maar er waren ook ‘dingen’ in haar gedrag die bij mij ergernisjes opwekten. Niemand zal ontkennen dat ze nogal arrogant kon overkomen. Ze had soms last van ‘hetzelfde ding’ als Hillary Clinton – in bepaalde kringen ook wel Billary genoemd, vanwege het leunen op het succes van haar man…
Of Bill Clinton succesvol was, kijkend naar zijn politieke daden, daarover kun je vele boompjes opzetten. Toch had Bill zelfs de sympathie van de gemiddelde Republikein, want hij was voor een Democraat nogal atypisch. Dat atypische zat in het gegeven dat hij een vrolijke man was die veel lachte, probeerde overal waar hij was een goede sfeer te scheppen, zodat politieke besluiten makkelijk, met consensus, genomen konden worden. Nu Trump lomp met zijn knots zwaait en staccato kreten slaakt, verlang ik terug naar de mildere tonen die Bill Clinton zong. Zijn omgang met de dronkaard Jeltsin was legendarisch, zelden heb ik een President van de VS met zo’n purperen kop zien lachen om zijn Russische ambtsgenoot. Oprecht, zonder te liegen, want zo’n purperen kop kun je niet faken. Alhoewel, oprecht? Ja, hij had ook zijn zwaktes, u weet vast wat ik bedoel (grinnik)…