De komkommertijd is in aantocht. We beleven nu reeds actief wat het betekent, want er is weinig tot geen nieuws te melden vanuit de journalistieke media. Wie weet zijn journalisten e.d. wel massaal hun per 1 juli vervallende vakantiedagen van het jaar ervoor aan het opnemen, en is dit de werkelijke achtergrond van de moderne term ‘komkommertijd’. Los van de agrarisch klinkende term, vanuit het Engels, cucumber time: dit betrof de tijd dat de Britse adel met verlof was, en als zodanig hun kleermakers tijdelijk zonder inkomsten zaten, zodat ze niets anders dan goedkope komkommers konden eten…

Omdat ikzelf ook een beetje de komkommertijd voel aankomen, en dan weleens wat inspiratie mis vanwege het gebrek aan goede onderwerpen om over te schrijven, stel ik een nieuwe variant voor op komkommertijd: tomtommertijd. Nee, dat is niet een kind dat nog niet goed kan praten en zo probeert dit woord uit te spreken. Ook is het geen tomtomnavigatiesysteem dat hapert en een peperdure update nodig heeft. Nee, het komt voort uit het gegeven dat ik afgelopen dagen het boek Op gevoel heb gelezen over het wielerleven van Tom Dumoulin, op schrift gesteld door ghostwriter Nando Boers…

Een eerdere leeservaring van Nando Boers (Het Plan: hoe Team Jumbo-Visa de beste wielerploeg ter wereld werd) was nogal een teleurstelling voor me, zowel de manier waarop het was geschreven (een chronologisch vastleggen van het volgen van enkele personen uit die ploeg), alsook de inhoudelijke kant van de zaak (Boers heeft nog nooit zelf op de racefiets gezeten en afgezien, denk ik). Boers beschreef de JV-ploeg als een soort van AI-versie van een wielerploeg. Over ‘op gevoel’ gesproken: ikzelf, ex-topsporter, ‘voelde’ nauwelijks de menselijke kant van TJV, want Boers duwde me in de richting van AI, een door robots en algoritmes aangedreven wielerteam, dat uitsluitend voor the win opteerde en de renners als fungibele goederen beschouwde…

Maar, eerlijk is eerlijk, mogelijk omdat je bij Tom Dumoulin niet om zijn gevoel en sensitieve, zeer menselijke kant heen kunt: Boers brengt je in Op gevoel dicht op de huid van deze fantastische sportman, soms zelfs eronder. Ik nam Boers’ eigen, weinig originele copycatting (chronologisch met Tom op stap gaan en daarover verhalen, idem als de TJV-story) voor lief, nu we de diepte in gingen voor wat betreft de persoon Tom. En of het een geniale zet is of puur toeval: het betrekken van Toms ouders in het schrijven van dit boek (door ze te interviewen), verrijkt het verhaal nogal wat mij betreft, omdat ouders van topsporters vaak vergeten worden, kijkend naar hoe belangrijk ze waren, daarbij niet vergetend de sfeer in een gezin…

Ja, in de komkommertijd is het makkelijk ‘lullen’. Voor mij was Op gevoel het juiste boek om de ‘tomtommertijd’ te kunnen invullen met iets zinvols… Zinvol. Zingeving, ook zo’n afschuwelijk modewoord. “Heb jij al zingeving gevonden in je leven?” “Nee, nog niet, maar ik ben er dichtbij hoor, het zit eraan te komen.” Zingeving. Of je je leven zin hebt gegeven. Of je leven zin heeft gehad, of je ‘gelukt’ bent, of eerder ‘mislukt’, als je de zin nog niet hebt gevonden. Maar als je die vindt, kan je leven plots omslaan van mislukt naar gelukt! Het kan in een vingerknip gebeuren, zo vertellen de lucky bastards die hun zin hebben gevonden. En ach ja, alweer een woordgrapje: schrijvers zijn de hele dag bezig met het gegeven van zingeving. Iedere zin weer. Da-hag!…