Na enkele dagen van druk uitoefenen door de VS, lijkt er een zeer broos akkoord te zijn tussen de vechtersbazen Israël en Libanon. Dit maakt de weg vrij voor Trump om met Iran een constructieve deal te vinden voor de huidige impasse: het over en weer speldenprikjes uitdelen kan natuurlijk niet langer zo doorgaan, een definitieve oplossing is noodzakelijk. Een opmerkelijke situatie, het leek er ‘even’ op dat Trump zijn grip kwijt was op Netan Yahoo en diens oorlogsdrift. Maar op dit moment lijkt hij, NY, tot rust te zijn gekomen, wie weet door medicatie of doodsbedreigingen van de zijde van de VS. Het doet er allemaal niet toe, als Israël maar stopt met Libanon ‘crushen’…
Of het heeft geholpen zal de komende tijd duidelijk worden: de gister te Oekraïne aanwezige vertegenwoordigers van de 32 NAVO-landen, onder leiding van de ‘flawless’ sprekende Rutte, hebben pogingen gedaan om aan de wensen en eisen van Zelensky tegemoet te komen, want hij wil meer afweergeschut om de toenemende Russische aanvallen te kunnen pareren. Waar de patriot-raketten vandaan moeten komen is onduidelijk, want Trump verkoopt ze liever voor veel geld aan zijn schatrijke theedoek-vrienden, de oliesjeiks in het Midden-Oosten, dan dat hij Zelensky de kans geeft zijn Kremlinvriend aan te pakken. Trump balanceert op een dun koord, want hij spreekt, zoals vroeger de native indians zeiden over bleekgezichten, met dubbele of gespleten tong…
Het is afwachten wat er gaat gebeuren, ik weet zeker dat het gros der westerse landen wil dat er rust komt, al is dit alleen maar om de dreigende wereldcrisis af te wenden, omdat het onze rustige, luxe leventjes verstoort en ons chagrijnig maakt, zodat we niet meer geheel vrij zijn te doen wat we willen, zoals een random flight to Dubai boeken om ons een weekendje in de watten te laten leggen, of om enkele van onze pensionado-vriendjes te bezoeken die er zo’n heerlijk vrij en zorgeloos leventje leiden – dit is onlangs veranderd in: leidden, want het is voorbij, dat walgelijke leventje, omdat er af en toe een Iraanse drone kan neerploffen. Paniek, stress, trauma’s, ach toch…
Ik kan er niet veel aan doen (mogelijk is dit laakbaar gedrag), maar ik voel weinig tot geen medelijden voor zulke schurkenstaten, en alles wat er leeft aan high-end residents en luxe-zoekende vakantiegangers. Hoe ik er ook mijn best voor doe, echt waar! Mogelijk wordt mijn antipathie en ongevoeligheid versterkt door mijn afgrijzen bij het heerschap Trump en zijn koketterende liefde (lees: dollar-drift) voor de sjaal-dragende zandbakbaronnen. De Duitsers, Trumps voorouders, hebben er een prachtig woord voor: zum kotzen! Iets beters kan ik er niet van maken, hoe ik er ook mijn best voor doe. Deze self-made Duitse migrantenzoon roept nog steeds onbegrip en boosheid bij me op. En dan druk ik me, alleen vandaag, vooruit dan, nog heel vriendelijk uit…