Het was al vreemd, dat Donald Trump ineens, afgelopen weken, bleek te beschikken over voor hem ongebruikelijke hoeveelheden geduld en empathie, als we kijken naar de ontwikkelingen van het vredesplan met Iran. Bij een snelle analyse hierop concludeer ik dat hij ditmaal heeft geluisterd naar zijn naaste (economische en militaire) adviseurs, om het vredesplan en de gesprekken hieromtrent een kans te geven, vanwege de steeds sterker wordende ruis in de Republikeinse achterban. Ondanks alle inspanningen hem in zijn hok te houden, lijkt ‘het dolle varken’ nu toch te zijn uitgebroken, zodat het de vraag is of deze hernieuwde oorlogsescalatie tot een halt kan worden gebracht…

Iran laat zich niet als een klein kind in de hoek zetten, het wil zich niet door de VS laten vernederen en ringeloren. Begrijpelijk, ik zou het ook vervelend vinden als Iraniër, en het grote land de VS me op enig moment aanvalt, na een poos te hebben gedreigd te zullen aanvallen, als het land ‘niet dit of dat doet’, zoals de VS het behaagt. Als je niet aan de leiband van de VS wenst te lopen, is er maar één oplossing: reageren op de agressie die de VS ontketent, die jou wordt aangedaan. Ik vind wat Iran doet logisch en begrijpelijk, ik zou precies hetzelfde doen. Dit staat los van wat de wereld vindt van het Iraanse regiem, al heeft het één (Amerika’s oorlogs- en bemoeizucht) wel met het ander te maken…

Als een eenvoudige burger van Nederland, kun je hoogstens het nieuws zo goed en objectief mogelijk proberen te volgen, en daarbij steeds je eigen afwegingen maken, of het okay is wat er gebeurt of dat het niet okay is. Voor alle duidelijkheid: de termen ‘okay’ en ‘niet okay’ refereren geheel aan mijn individuele zijn, aan wat ik ben, hoe ik denk, wat ik vind van dat wat er in de wereld gebeurt. Dat wat voor mij geldt, geldt ook voor de acht miljard andere mensen op aarde. Ik ben niet beter of minder: de rest en ik, wij mogen iets vinden van wat er gebeurt in onze wereld. Zolang het vredelievend is, is er niets mis mee vind ik…

Trump, ook één van de acht miljard, en zijn Israëlische vriend Bibi, zij hebben ook een mening. Het grote verschil zit erin dat zij zich niet zien als één van die acht miljard, maar als één van de weinigen van een speciale wereldelite, een kleine club bevoorrechte mensen die ‘het gegeven is’, middels hun verkiezing, om belangrijke beslissingen te nemen voor hun land en hun bondgenoten. Deze beslissingen kunnen economisch zijn, of geopolitiek, of zuiver militair, als men de behoefte heeft om een poosje met de grote knots te gaan zwaaien. Dit doen ze om de wereld te laten zien dat ze machtig en sterk zijn, een variant van de walgelijke kreet uit de zakenwereld: wie betaalt, die bepaalt…

De zowel egotist als egoïst Donald Trump zit alleen bovenop de apenrots. Zulke rotsen worden gekenmerkt door één piek die boven de rest van de rots uitsteekt. Daar zit Trump, het is zijn plekje, het is zijn (Goddelijke) alleenrecht. Dat hij een egotist is kan makkelijk worden verklaard uit het feit dat hij het altijd over ‘ik’ heeft, zelden ‘wij’. Daarnaast is hij een egoïst, want zijn persoonlijke belangen, van iedere denkbare soort, staan vóór alles. Je zou vrij makkelijk nog enkele andere termen kunnen toevoegen, zoals narcisme en solipsisme, maar dat vind ik te makkelijk. Nee, Trump staat synoniem voor ‘de moeilijke weg’, ‘the Hard Way’. Zoals hij ook al eerder zei: Greenland will be taken the hard way. Ik zucht nog maar eens diep, vanwege behoefte aan frisse lucht…