Een mij bereikend nieuwsbericht vanochtend gaf aan dat in 2025, volgens de beroepscheckers van het CBS, de stikstofuitscheiding van onze levende have op boerderijen en in dierenflats iets is afgenomen – 440 miljoen kilogram tegen 449 een jaar ervoor. De boeren steken de vlag uit, niet op de kop dit keer, want ze vinden dat ze – hun productiediertjes – het ongelooflijk goed hebben gedaan, deze reductie van uitgescheiden materie van hun dierlijke productiemiddelen. Ik probeerde me zojuist een voorstelling te maken over de magnitude van deze uitstoot: alsof er een enorme meteoriet van 440 miljoen kilogram op ons land zou vallen, welke impact dit zou hebben…

Zo’n stikstofmeteoriet zou dwars door ons polderlandje heen vallen en aan de andere kant weer naar buiten komen – in Australië vermoed ik. Op deze manier ben ik in staat een beeld te vormen bij hoe groot deze uitstoot van stikstof is, die geleidelijk aan, iedere dag, via alle dierlijke anussen en cloaca’s in de lucht en op de grond terechtkomt. Indrukwekkend! En wat doet onze eigen menselijke uitstoot eigenlijk in dit geheel? Wat stoten wij jaarlijks aan stikstof uit, door middel van onze defecatie en rectale gasbellen? Ik zocht het op: ruim honderd miljoen kilogram, toch flink minder dan onze voedseldieren. Ook als deze klomp stikstof neerstort op ons landje, zijn we gruwelijk de sjaak…

Het ergste is ook nog dat stikstof voortdurend wordt rondgepompt, door het in- en uitademen van levende wezens die beschikken over longen. Ook dat zijn er best veel. Als we al die dieren meetellen, dan is dat ook nog eens een enorme meteoriet erbij. Ik krijg er visioenen bij van de film Deep Impact, dat het leven op aarde nogal kwetsbaar is geworden door vooral ons menselijke vernuft, waarmee we de explosief groeiende wereldbevolking zodanig willen voeden met dierlijk en niet-dierlijk voedsel, dat de wereld in ras tempo obees aan het worden is. De menselijke biomassa neemt zodanig snel toe, dat we moeten uitkijken dat we de orbit van de aarde niet gaan ontregelen…

En dan was er dit weekeinde het merkwaardige bericht over microplastics in kauwgom, waar ons land een verbod op wil in Europees verband, omdat uitgespuugde kauwgom op straat ongewenste hoeveelheden microplastics zou veroorzaken. Ik vond het meteen een vreemd bericht, omdat ik aan iets anders moest denken, namelijk: wat doen al die microdeeltjes in ons menselijke lichaam als we op kauwgom kauwen? Is dit dan niet erg? Moet daar geen verbod op komen? Ja, je kunt de klemtoon verkeerd leggen, wat ik altijd sarcastisch doe in de vorm van de ‘nootklem’ verkeerd leggen. Ik denk dat we eerst naar het inwendige van de mens moeten kijken, wat het ongewenste effect is, en pas daarna buiten de mens. Als er inwendig een probleem is, maken we uitwendig ook geen enkele kans meer…

Ook al lopen we zo’n beetje de komkommertijd in, toch zijn er nog wel interessante berichten. Zoals Rusland die langzaamaan in een brandstofcrisis terechtkomt, door de veelvuldige droneaanvallen van Oekraïne op raffinaderijen en opslagcapaciteit. Putin reageert lauwtjes, wat kan hij anders. Hij wil koste wat kost (zijn levensthema) de rust bewaren, er mag op geen enkele manier paniek komen tegen zijn Leiderschap, wat hijzelf als heilig beschouwt. Ondanks de lange rijen voor de benzinepompen en dreigende tekorten voor de bevoorrading van landbouwmachines bij de oogst later dit jaar, Putin laat gewoon een zak ijsblokjes in zijn nek leggen en houdt zo zijn cranium koel. Want De Grote (kleine) Leider moet het goede voorbeeld geven aan zijn onderdanen, koet-ke-koet. Daarvoor is hij op aarde gekomen, als Stalins Avatar. Ja, naast een diepe zucht ook een knipoog…