Gelukkig heb ik geen verstand van voetbal, noch ben ik een liefhebber. Gisteravond luisterde ik online naar Radio 1 (ik verblijf in het buitenland), kwam er toen achter dat de halve finale tussen Engeland en Argentinië bezig was (Langs de lijn). Heb een poosje geluisterd en kwam tot de conclusie, op basis van het commentaar, dat Argentinië nog immer het nare, agressieve voetbal speelt als toen we in 1978 de finale van ze verloren (het nationale Kempes-paal-trauma). Het is voor mij niet moeilijk om partij te kiezen, ik was meteen voor de Engelsen, vanwege het op-de-man-spelen van Messi en kornuiten…
Je vraagt je af waarom de arbiters niet ingrijpen, maar uit het commentaar leidde ik af dat zulks niet vaak gebeurt, om de flow niet uit de wedstrijd te halen, of zoiets (of commerciële belangen soms?). Na de pauze scoorde Engeland snel, zodat ik meende dat dit gerechtigheid was. Kort daarna sloot ik af en ging naar bed. Vanochtend hoorde ik tot mijn grote onvreugde dat Argentinië op een Ajax-achtige manier toch gewonnen had: in blessuretijd met een mazzelgoaltje, 1 tegen 2. Al kon ik uit de analyse op de radio vanochtend uitmaken dat Engeland een tactische fout had gemaakt, door te snel na hun 1-0 voorsprong te gaan verdedigen. En dat in the end Argentinië, de meest aanvalslustige ploeg, verdiend gewonnen had. En dan hebben we het nog niet eens over het laffe gedrag van de Argentijnse spelers inzake de Falklandoorlog, ze rolden een spandoek uit waarop stond vermeld: “De Falklandeilanden zijn Argentijns”. Uit het toernooi gooien, die klojo’s…
Ja, voetbal is één en al emotie. Voor velen sportieve emotie, voor mij emotie die gekoppeld is aan ergernis bij wat voetbal is en uitstraalt: een walgelijk commerciële sport met jongetjes van 18-19 jaar jong, nog volop in de jeugdpuistjes, die vele miljoenen per maand (!) verdienen en tweede, derde en vierde huisjes hebben te Dubai, Qatar en Abu Dhabi. Daar waar de VS machtiger is dan ooit om al die rijke mensen, waaronder veel Amerikanen, te beschermen tegen de (T-)Irannen van deze wereld. Aldus de uitleg van de VS, waarbij geld, macht en dus ook geopolitiek centraal staat. Denk niet dat de VS weinig met soccer heeft, want deze in de VS nauwelijks beoefende sport is geopolitiek voor Trump erg belangrijk. Het spel interesseert hem geen moer, de pegels echter des te meer…
Zo kan ik me ook niet voorstellen dat Trump iets heeft met Infantino. Het is hem te doen om de knaken die Infantino beheert, niet om zijn dubieuze persoonlijkheid. Zijn er mensen te vinden die een man als Infantino waarderen om zijn persoonlijkheid, ik bedoel de corruptie en ouwe-jongens-krentenbrood-mentaliteit die hij uitstraalt, aangevuld met de collectieve haat die over hem lijkt te worden uitgestort door de gemiddelde voetballiefhebber? In Nederland hebben we een nieuwe crisis omdat in de gemeentelijke politiek steeds minder vrouwen aanwezig zijn. Zo zou het een noviteit zijn als er bij FIFA een vrouw aan het roer komt te staan?…
Er moeten meer vrouwen in bestuurlijke functies komen, zegt men. Daar ben ik het mee eens. Het zou fijn zijn als de voetbalwereld voortaan door vrouwelijke energie wordt geleid. Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan het IOC, waar nu een vrouw aan het roer zit: Kirsty Coventry. En wat heeft ze onlangs besloten: Rusland mag weer meedoen aan de Olympische Spelen. Een onbegrijpelijk besluit! Is Putin soms ineens minder agressief in zijn gestarte oorlog? Hebben we vrede te Oekraïne? Nee! Sterker nog, hij is moordlustiger dan ooit en dus vraag ik me af, of vrouwelijke energie wel de beste is. Ik denk dat er geen ‘best gender’ bestaat. Het gaat (cliché!) om de juiste persoon, met gevoel voor het onderwerp, voor het vak, alsook een helder, rationeel gevoel bij goed en fout. Boeven moeten niet worden beloond, want anders gaan ze maar verder met boevengedrag vertonen. Goed moet worden beloond, fout worden gestraft. Toch? Of is deze wereld soms niet de mijne meer?…