De reeds verwachte tariffs werden gistermiddag in de VS met veel bombarie door Trump aangekondigd. Aan maar liefst 60 landen, waaronder diverse EU-landen. De grote slag slaat hij bij China en Japan, die van 10,00% naar 12,50% gaan. Dat lijkt weinig, maar dit gaat om reusachtige bedragen, die Trump nodig heeft om zijn peperdure oorlogskas te spekken. Merkwaardig genoeg zijn de journalistieke media thans van mening dat Trump zijn tarieven beter heeft onderbouwd dan eerder dit jaar, toen hij er maar een draai aan gaf. Nu zegt men dat het juridisch beter doordacht is, zodat het moeilijker zal zijn, onder meer voor het Hooggerechtshof, om hem opnieuw op de vingers te tikken…
Of ‘beter onderbouwd’ betekent dat het succesvol gaat zijn, deze nieuwe tarieven, vind ik toch wel vreemd. Want als reden voor de EU-tarieven geeft hij aan dat er sprake is van ‘overproductie en dwangarbeid’. Het eerste daar zeg ik niets over, maar het tweede, dwangarbeid, wat moet je daar nou van vinden? Is er in de EU dan sprake van dwangarbeid, anders dan in de VS het geval is? Ik weet het niet hoor, maar vanuit de heup schieten dat de EU aan dwangarbeid doet, lijkt me best lastig te onderbouwen voor Trump. Ik begrijp niet goed waarom de verenigde journalisten niet luid in koor zeggen: wij zien graag diens onderbouwing van dwangarbeid tegemoet. Je voelt toch meteen aan ‘je water’ dat Tricky Trump hier, zoals vanouds zijn meest duidelijke handelsmerk, de boel aan het belazeren is, toch?…
Van macro naar micro, het Nederlandse komkommernieuws. Enkele dagen geleden vernamen we dat de reeds veroordeelde maar nog in het allerhoogste beroep ‘bungelende’ typje Ali B. door een ondernemerscongres geboekt is om te komen vertellen waarom, althans in de ogen van Ali B, de meeste ondernemers niet doorbreken. Dit is een door Ali B bedachte analogie van de maar heel weinig doorbrekende muzikanten in de muziekindustrie. Ik denk dat ik wel weet hoe dat zit, want als je als muzikant iets wilt moet je bijvoorbeeld getalenteerd zijn, beschikken over een mooie stem of vaardigheid met een instrument…
Ook is het in je voordeel als je er leuk uitziet, of, in het geval van Ali B, over een handige babbel beschikt, in combinatie met sterke ellenbogen en een schaamteloze manier om jezelf in de etalage te zetten. Ali was natuurlijk ‘de allerbeste muziekcoach voor jonge talenten’, en hij zal hebben gedacht, nu hij de bak indraait en een hele poos zonder inkomsten zal komen te zitten: laat ik nog wat knaken bijverdienen met waar ik goed in ben. Dat is: de mensen mijn visie vertellen, want ik ben tenslotte een expert, een slimme selfmade jongen die, ondanks kleur, afkomst en gebrek aan enig muzikaal talent, er toch is gekomen. Misschien zal hij het niet precies zo zeggen, toch zal het niet ver bezijden de waarheid zijn denk ik…
Inmiddels weten we dat hij als Ali Bouali, zijn echte naam, op het affiche gezet, zich heeft teruggetrokken van het ondernemerscongres. Het zal beslist uit de hoek komen van zijn juridische bijstand, waar tenminste nog op enige wijze wordt nagedacht. Je vraagt je af wat er in het hoofd van Bouali zat om zich te committeren aan zo’n evenement, los van de te verdienen knaken – vaak toch een paar duizend piek als je keynote speaker bent. Aandacht? Snakken naar waardering? Kennisoverdracht? Of ‘gewoon’ omdat hij dit leuk vond om te doen? Wie het weet mag het zeggen, ik geef het op. Aandacht besteden aan Ali B(ouali) is als verspilling van fossiele brandstoffen ten tijde van krapte. Al besef ik best dat het niet aardig van me is om dit over hem te zeggen. Sorry Ali, ik bedoel het niet rot hoor. Succes jongen, maak wat moois van de rest van je leven, je bent het waard (vrij naar L’Oréal)…