Tja, wat moet je dáár nu weer van vinden? Zojuist hoorde ik in het nieuws een bericht over paniek in een kinderopvang, waar men bij een controle van de inspectie nu eens geen menselijke wantoestanden aantrof (onheuse bejegening van de kindjes), maar dierlijke! Men had namelijk muizenkeuteltjes gevonden. En, dit vormde het klapstuk van de wantoestanden: er was zelfs een levende muis gespot! Wow! Denk ik dan, wat mooi, een muisje! Ik heb eens een artikel gelezen over de hoeveelheid muizen in huizen waar mensen wonen en leven: er zouden minimaal tien muizen per huis zijn, vaak zonder dat de bewoners het merken. De inspectie heeft de kinderopvang onmiddellijk gesloten. Gaat de overheid nu ook alle huizen van Nederlanders sluiten?…
Wat een waanzin is dit besluit, alsof onze lieve kindertjes niet meer tegen de aanwezigheid van een paar muisjes kunnen, alsof ze daar doodziek van worden. Een knap staaltje van de promotie van onze toch al steeds sterieler wordende maatschappij, zodat de weerstand van burgers, beginnend bij onze kinderen, steeds zwakker wordt. Het is de pietluttigheid van een volk dat zich lijkt te vervelen, dat wij ons zo druk kunnen maken over een paar muisjes, of in dit geval één muisje en enkele keuteltjes. Wat een betutteling zeg, ik kan er weinig beters van maken, hoe ik mijn best ook doe. Kijk, als er een rattenplaag is in de keuken van een restaurant, dan moet je iets doen. Maar één muisje, zucht, wat een storm in een glas water…
En dan de andere, net iets grotere storm in een glaasje water: de avonturen en strapatsen van het minderheidskabinetje van Robbie Jetten. Gossie, wat ging het er weer typisch aan toe, het politieke gekonkelfoes van de Minister-President, de Bewindslieden, de Fractievoorzitters en de rest van de Kamer. De absolute blunder kwam van Robbie zelf: hij beweerde, met zijn stralende doch toch ook onzekere tandpastalach, dat de discussie die hij met Jesse Klaver had puur semantisch was, want ze wilden in wezen hetzelfde, zei hij (met droge ogen). Ik denk dat deze term, semantisch, uiteindelijk zijn ondergang gaat worden, want hieruit kun je de conclusie trekken dat hij ofwel toch stukken minder goed is in het zich empathisch inleven in de wensen en eisen van zijn Kamercollega’s, ofwel is zijn woordkennis zo abominabel, dat hij de term semantisch verkeerd gebruikte, erg pijnlijk…
Je zag aan de ongemakkelijke lichaamstaal van Jesse Klaver meteen dat deze ineenkromp en de pijn van Robbies onvermogen voelde. Zodat Klaver uiteindelijk niets anders kon doen dan zeggen dat PRO op deze manier, zonder Jettens opening naar het van tafel vegen van alle sociale bezuinigingen, niet aan dit kabinet meerderheden gaat verschaffen. En Robbie maar denken, dit kon je aan hem zien, dat hij het in de achterkamertjes wel zal rechttrekken. Ik ben het niet vaak met Klaver eens, maar ik denk dat hij gelijk heeft: dit gaat niets meer worden, want Robbie is zodanig trots en ijdel, dat hij niet publiekelijk wil toegeven dat hij niet om PRO heen kan, wil hij verder met zijn zwakke kabinet. Uiteraard weten wij, het publiek, wat hier achter de schermen afspeelt: het ijskonijn Dilan Yeşilgöz-Zegerius, door mij knipogend vaak Miss Krultang genoemd (vanwege die mooie lokken), heeft Robbie in a vice. Want als hij niet doet wat zij zegt, zal zij de duim uit de dijk trekken en Robje laten vallen, zodat ze zelf haar puntige kin hoog houdt en zal wijzen: het is zijn schuld, niet de mijne!…
Ach, het is de bekende kluwen van belangen achter de politiek. Zelden is iets wat het lijkt. Daar weten alle politieke journalisten ons keurig op te wijzen, dat het niet altijd goud is wat er schittert. Gister zag je vooral twee fractievoorzitters van kleine splinterpartijen een keel opzetten van jewelste, als ze zich voor de zoveelste maal naar de interruptiemicrofoon spoedden: Henk Vermeer van de gekrompen BBB en Zelfstandig Kamerlid Keijzer, voorheen BBB, daarvoor CDA. Gelukkig hebben deze twee Kamerleden geen schreeuwerige toon als zij het woord nemen, dat scheelt een boel vind ik. Want zij praten correct en zijn zelfs beleefd op hun manier. Toch zat er onder hun woorden flink wat venijn: Vermeer kijkt uitsluitend naar de belangen van boeren, ‘Zeijker’ naar de belangen van ‘stemmers’, mits die op haar stemmen. Soms is politiek voorspelbaar. Toch ben ik eraan verslaafd, het is een prachtig tijdverdrijf. Hopelijk vindt de inspectie geen muizenkeuteltjes in de Kamer, dit zou een drama zijn…