Gister was er weer eens wat gedoe in ons landje. Er was een vredesdemonstratie in Mokum, enkele duizenden mensen dromden bijeen om het pacifisme te propageren. De strekking van hun boodschap was dat ze, min of meer, tegen de oorlog te Oekraïne waren. Nu is dat niet gek, ik ben ook tegen deze oorlog, tegen het feit dat Rusland spontaan een soeverein land binnenviel. De vraag is dan: moet je je, ondergedompeld in een bad van vreedzaam pacifisme, laten afslachten, of moet je de strijdbijl oppakken, om je land te verdedigen? Ik vind de opinie van moderne pacifisten zodanig belachelijk en verre van de realiteit, dat je ‘eigenlijk’ zulke demonstraties geen vergunning meer moet verstrekken, want niemand laat zich mak als een lam afslachten…
Verder ben ik heel benieuwd hoe het door PRO-Kamerlid Lisa Vliegenthart ingediende initiatiefwetsvoorstel inzake het uit het strafrecht halen van abortus, dat ze vandaag zal overhandigen aan de heropgerichte Dolle Mina’s, het zal gaan doen. Ik bedoel: of onze vreemde mix aan Kamerleden met haar mee zal gaan. Ikzelf vind het een moeilijk onderwerp, alleen al omdat wij, de mannen, de helft bijdragend aan ieder nieuw ontstaan menselijk leven, zo ruw aan de kant worden geduwd door de vrouw, alsof we er niet toe doen. Nooit zal aan een man zijn officiële standpunt worden gevraagd inzake een wel of niet besluiten tot abortus, nu de vrouw baas in eigen buik is en zelf het totale beslissingsrecht moet hebben. Het vreemde vind ik dus dat wij mannen ook onze bijdrage leveren, maar verder onze muil moeten houden en in de mand blijven liggen: Af! Koest!…
Begrijp me goed, ik ben niet één of andere SGP-purist die van mening is dat alleen God zulks kan doen besluiten, het oordelen over leven en dood, wat een besluit nemen inzake abortus toch wel is – er is al sprake van leven, daarover zal iedereen het eens zijn, en dus is het feitelijk het beëindigen van een leven, hoe pril ook aanwezig in de baarmoeder van een vrouw. Het enige dat ik prettig zou vinden is dat er een beweging ontstaat waarbij wij mannen ook ons zegje mogen doen, over het nieuwe leven in de schoot van hun partner waaraan wij de helft hebben bijgedragen. Nu zitten we er als een geknevelde misdadiger bij, alsof het allemaal onze schuld is, onze grote schuld. Het zou door de vrouwenbeweging wat mannen-empathischer kunnen worden aangevlogen, minder agressief. Dat is alles…
Begrijp me niet verkeerd. Dat is een song van Rita Zipora, een kleinkunstenares die helaas wat uit de muziekwereld is verdwenen. Dat vind ik jammer, want ze was echt fantastisch, zong precies die liederen die bij mij stuk voor stuk ‘positief aantrilden’, mijn snaren gingen er heerlijk door trillen. Terwijl ik in wezen Nederlandstalige muziek zelden boeiend vind. Enfin, ik zou het vervelend vinden als ik verkeerd begrepen wordt in relatie tot abortus. Samenvattend: ruim een klein plekje vrij aan tafel voor ons mannen, al is het alleen maar als toehoorder, als abortus op de agenda staat. Het is altijd zoveel prettiger als ‘de boosdoener’, de veroorzaker van het nieuwe leven, De Man, aanwezig is als er mede over hem wordt gesproken…
Het waren er vijftig, vanochtend, vijftig Dolle Mina’s die het wetsontwerp van Vliegenthart in ontvangst namen, toen ze voor de Tweede Kamer protesteerden. Vijftig stuks, moet je dat serieus nemen? Ja toch, denk ik, na even tot vijftig te hebben geteld. Al had ik heel even gedachten dat zo’n aantal behoort in de niet-significante regionen, te verwaarlozen aantallen, die je als anomalieën of ruis kunt afdoen, als verschijnsel. Ik hoor net dat Chris Stoffer, SGP-hopman, bij Sven op Eén is aangeschoven. Dat vind ik dan toch weer wat provoceren van Sven, om deze man nu, met zijn anti-abortus-visie, aan tafel te laten aanschuiven. Er wordt ook ingebeld door Laurens Dassen. Gelukkig gaat het vooral over de miserie van Robbie Jetten en zijn minderheidskabinetje, dat maar niet aan meerderheden kan geraken om fatsoenlijk te kunnen regeren…
Gister werd Robbie, op het D66-congres waar onder meer het zestigjarig bestaan werd gevierd, uit zijn concentratie gehaald, precies toen hij de zaal toesprak, door Pro-Palestijnse schreeuwers. Robbie had een keurig antwoord klaar op ‘het gedoe’, al moest hij voor zijn ‘eigen veiligheid’ toch even van het podium worden gehaald. De schreeuwers werden uit de zaal verwijderd en toen kwam Robbie weer terug voor de rest van zijn speech. Vooraf, vóór de schreeuwers de boel versjteerden, beantwoordde hij vragen uit de zaal. Op de vraag wat hij van de LHBTIQ+-haat in het land vond zei hij, zelf tot de letter ‘H’ behorend: “We gaan ze op hun bek slaan”. Daar zijn nog heel veel mensen wat verbaasd over. Propageert Robbie nu de inverse van ‘poten rammen’? Wil hij knokploegen oprichten die met ‘potenrammers’ gaan afrekenen? Ik ben lichtjes in verwarring, en dus zucht ik nog maar eens diep…