Geert Makkelijk is de naam
Na 9 mei komt 10 mei. We hebben kennis mogen nemen van Putins heldhaftige praatjes op de parade. Die sloegen als een tang op een varken. Zo erg zelfs dat de rest van de wereld niet goed wist waarvan het nu getuige was geweest…
Hij verklaarde niet openlijk de oorlog aan Oekraïne. Ook kraaide hij geen victorie. Het bleef ergens in het midden hangen, wat meer vragen oproept dan als hij een heldere boodschap met een scenario had verkondigd. Hij is, wie weet onbedoeld, een meester in het zaaien van onrust en zijn kaarten tegen de borst gedrukt houden…
Je kunt niet zeggen dat het vlees noch vis was, wat hij gister op het bordje van de wereldpers legde. Want dat zeg je meestal over iets onschuldigs. De kleine Tsaar is allesbehalve onschuldig. Hij is een oorlogscrimineel die te Den Haag berecht moet worden – roept men nu al weken in koor…
Hij is niet de man die zich zonder slag of stoot zal laten berechten in dat flamboyante, op slavernij gebouwde wereldbeeld van de vrije westerse wereld. Zoiets zal hij het vinden, daar in The Hague. Zat zijn dochter daar niet, zal hij denken…
Daar in dat ministaatje waar men ook al onterecht zo kritisch was over die poppenkast met dat neergehaalde vliegtuig. Dat was zijn ultieme ‘tussen-signaal’ na de herovering van de Krim, dat het menens was wat hem betreft…
Nooit nam men hem eens echt serieus. Als er ergens een wereldpodium was, dan moest hij een beetje aan de zijkant staan. Omdat mannen als Obama, Merkel, Macron etc alle aandacht voor zich opeisten. Zelfs Xi kreeg meer podium dan hij…
Pas toen zijn vriend Trump ten tonele kwam, werd het beter. Want die idioot in Noord-Korea, daar kon hij ook al weinig mee. Met Biden is hij terug bij af. Moet hij een oorlog uitlokken om weer wat in beeld te komen, om zijn spierballen te tonen…
Tja, ik speel maar wat met zijn potentiële gedachten. Ik heb geen enkele pretentie dat ik weet wat er in het hoofd van die man omgaat. Niemand weet dat. Dat is zijn kracht. Dat heeft hij als KGB-officier geleerd. Er zijn, maar toch ook weer niet…
Vandaag is de burgermoeder van Mokum in rep en roer. Ze wordt namelijk bedreigd. Door fans van de lokale voetbalclub. Die vinden haar nu ‘a bitch’ omdat ze de voetballers niet wil huldigen op het Museumplein, als ze kampioen worden…
De huldiging is in het stadion. Dat is niet haar beslissing alleen, maar die van haar en de voelbalclub samen, plus die van de politie. Er zou te weinig beveiliging beschikbaar zijn, is de verklaring. En dan ga je als trouwe fan er maar op los schelden…
Het maakt de toch al in het afvoerputje van de sport zittende macho-bedrijfstak die voetbal heet er niet beter op. Het is een schrale troost dat de ‘supporters’ die zulke bedreigingen uiten, vaak geen echte liefhebbers zijn maar relschoppers…
We kennen ze van de anti-covidprotesten, de alles-ontkenners en soms juist de alles-bevestigers. Het is maar net hoe de wind waait rondom hun getroebleerde hoofd. Er zijn altijd mensen die ergens tegenin willen gaan. Dat geeft ze een goed gevoel, zo doen ze ertoe…
Met de oorlog in Oekraïne, juist in de periode van 4-5 mei, werden we op tv doodgegooid met oorlogsfilms. Er zijn tegenwoordig nog maar twee soorten: de realistische, die de bloederige feiten zo goed mogelijk weergeven, en die van de diepere achtergronden van de menselijke geest…
Zelden zie je die ineen gecombineerd, omdat het realistische genre vaak een ‘ervaren’ cineast vereist, iemand die met het grote spektakel weet om te gaan. De Steven Spielbergs van deze wereld dus, al heeft hij wel beide genres serieus belicht…
Ik zag afgelopen week een film over de miserie die ex-soldaten uit de VS onder ogen komen als ze weer ‘veilig en wel’ thuis zijn, komend uit Irak. Het zijn de verhalen van de overlevenden, fysiek geschonden of niet…
Maar ze zijn allemaal geestelijk geschonden, zonder uitzondering. Hoogst zelden komt er een soldaat terug die zijn of haar oude leventje weer zonder de bijbehorende trauma’s oppakt…
Dat zijn dan nog ‘maar’ soldaten. We hebben het niet over de burgerslachtoffers van oorlogen. Oorlogen zijn, als je je werkelijk verplaatst in de feiten, het ergste wat een mens kan overkomen. Ik voel me bijna schuldig dat ik hier veilig, hoog en droog, kan babbelen over zo’n onderwerp…
Ik ben niet de enige die over oorlog schrijft. Ook de grote Geert Mak doet dat. Op de voorzijde van Trouw staat een advertentie van zijn ‘nieuwste’ boek: Grote verwachtingen in Europa, 1999-2020…
Dat is een beetje ‘verneukeratief’, want dat boek schreef hij al in 2019, toen het nog ‘GV in Europa 1999-2019’ heette. Ik heb dat boek gelezen. Daar kwam ik zojuist achter toen ik in mijn boekenkast keek, want de titel kwam me bekend voor…
Het is dus gewoon een update, aangevuld met een nieuw jaartje. Ik zeg niet: zo kan ik het ook. Maar het is wel wat suggestief dat Trouw opmerkt dat het de ‘Duitse FES-prijs voor het beste politieke boek van het jaar heeft gekregen‘, alsof het een nieuw boek is…
Dat mag dus allemaal ‘gewoon’ als je eenmaal een (overigens verdiend!) bestsellerauteur bent. Ik was er bijna ingetrapt met mijn maatje 45, was al bijna online om zijn ‘nieuwste boek’ te gaan bestellen pfff…
Want ja, zo doen wij dat tegenwoordig. In onze druk-druk-druk-maatschappij lopen wij niet meer naar de dichtstbijzijnde boekhandel om onszelf te verrijken met de allernieuwste letterkundige werken…
Afgelopen covidjaren is alweer 20% van de boekwinkels verdwenen en zijn ze, vaak uit frustratie, gestopt. Toen de mensen de boekhandels niet meer mochten bezoeken, heeft het leeuwendeel daar serieus last van gehad…
En nu houden we vaak ketens over, zoals Athenaeum en Bruna. Die zijn gelinkt aan uitgeverijen, aan de bron. Hebben ook mooie websites. Ze overleven wel. Ook in de boekenbizz was het oorlog afgelopen jaren. Na een oorlog zijn er altijd overlevenden. En slachtoffers…
Op dit moment is ‘onder boekliefhebbers’ waarschijnlijk de naam Mariken Heitman de meest gegoegelde naam. Ze won gister, naar verluidt verrassend, de Libris Literatuurprijs. Want, alweer naar verluidt, Auke Hulst had moeten winnen…
Die laatste naam zal thans de op één na laatste veel-gegoegelde naam zijn. Ik, zijnde een literatuurbarbaar, als men de hedendaagse schrijvers in ogenschouw neemt tenminste, moest beide namen opzoeken…
De achternaam Hulst vind ik wel mooi en stekelig, past helemaal bij een schrijver. Maar Auke is ook nog eens muzikant en componist, en dus auteur van diverse boeken. Allemaal onbekend bij mij…
Mariken groeide op tussen Veluwe en IJssel, zo lees ik. Lekker vaag. Maar ondanks de verwachte link met Wageningen studeerde ze biologie te Utrecht. Ze ziet er, als ik dat zo mag zeggen, non-binair uit. Een manwijf zeiden we vroeger…
Verder zegt dat niets. Al begreep ik dat haar gelauwerde boek over de genderrevolutie gaat. Wat mij betreft mag iedereen er uitzien zoals men dat wil. Hier in ons land kan dit tenminste. In Rusland zou dat ‘een ander pak laken’ zijn…
Ons land mag dan gebukt gaan onder de zware last van de slavernij, de kruiden- en de drugshandel, we kunnen er hier over het algemeen bijlopen zoals we verkiezen. De genderrevolutie wordt hiero luchtigjes opgepakt. Gelukkig maar…
Want eind vorige eeuw liepen we nog met gifgroene hanenkammen rond, om onze identiteit te uiten. En met de Gay Pride stonden er onwerkelijk strakke en multi-gespierde gay boys op die bootjes te swingen…
Inmiddels weten we dat dit niet model stond voor de hele gay bizz. We zaten toen in een fase van onderweg zijn naar een nieuwe wereld, naar de werkelijke meeromvattende revolutie: die van de gender(s)!…
Een land dat het overigens niet nauw neemt met de genderrevolutie is Oekraïne. Daar is bar weinig ruimte voor non-binaire mensen. Want, raar maar waar, er hangt nog steeds een sfeer van de echo’s van de stoere Russische revolutie, toen alles gemodelleerd werd naar Lenins ideeën…
Oekraïne is meer Russisch dan het ooit zal toegeven. Soms komt dat natuurlijk niet goed uit, als er vanuit die hoek protesten zijn. Dan zie je onderhuids de agressie tegen genders opborrelen. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat dit oude juk eruit is gesleten…
Zelensky gaf gister in zijn contra-speech aan dat Oekraïne zeker is van de zege op de Russische agressor. Hij bedient zich van dezelfde retoriek als Putin: net als destijds Duitsland zal Rusland verslagen worden. Dat is wat hooghartig van ‘m, al kan ik snappen dat dit voortvloeit uit emotie…
Want alles draait tegenwoordig om emotie. Dat hoor je tenminste veel mensen zeggen die ervoor gestudeerd hebben. Mijn inwendige stemmetje geeft er geen weerstand op, het zal dus wel waar zijn…
Onder het motto van ‘dat komt omdat ik emotioneel was’, kom je tegenwoordig met heel veel weg. Als je de juiste excuses aandraagt, op het juiste moment, dan kun je veel doen zonder op je donder te krijgen of de bak in te draaien…
Zo zit ons systeem hier in elkaar. Hoe meer je oostelijk reist vanaf onze landsgrens door de landen heen, hoe strenger de systemen zijn. Hoe minder ‘makkelijk’ je wegkomt met verwijzing naar ‘oh, dat waren mijn emoties toen, waar ik last van had’…
In Oekraïne en (Wit-)Rusland, ook in Polen, zal men hartelijk lachen om deze flauwekul. Emoties, jongens toch, die staan niet in de wet. U wordt veroordeeld tot 15 jaar goelag, voor het mogelijk beledigen van onze president. Tot over 15 jaar, ‘do svidaniya’!…
Barfman