Hennie Kuiper was de allergrootste!
De boeren hebben aangegeven de messen te gaan slijpen, als de overheid, lafjes uitgerold via de provincies, de stikstofmaatregelen laat uitvoeren. Als u denkt dat we klaar zijn met de boeren, dan vergist u zich…
Want de boeren zijn boos. Als ik boer was, zou ik ook boos zijn. En als ik boos ben, dan doe ik soms gekke dingen. Daarom gaan de boeren binnenkort ook gekke dingen doen…
Nog veel gekker dingen dan ze afgelopen paar jaar al deden, toen er nog veelal onbevestigde geruchten doorsijpelden dat ‘de boer’ de sjaak zou zijn in de ontstane klimaatmiserie…
Onze nationale boeren gaan de Franse vrachtwagenchauffeurs van ons land worden. Ze zullen de hele bende gaan blokkeren, zelfs als ze er zelf direct slechter van worden, doordat bijvoorbeeld voedsel niet meer op tijd bij de consument komt…
Helaas is de actievoerende groep boeren nooit een representatieve doorsnede van de totale populatie. Het is net als bij voetbal: de enkele relschopper verziekt het voor het hele stadion, voor de grote massa, die wel braaf is en van voetbal houdt…
Dit alles wetende en vermoedende, moet onze overheid nu al anticiperen op de mogelijke impli- en complicaties die de gemiddelde inwoner van ons land zullen gaan teisteren…
Dat betekent het leger vrijmaken om in actie te komen. Maar ook moet de overheid fatsoenlijke uitkoopregelingen voorbereiden om de boeren die vrijwillig stoppen, een ferme gouden handdruk mee te geven…
Want ex-boeren moeten uitzicht houden op een aangename toekomst. Of desnoods omscholen tot wat anders, bijvoorbeeld een niet of veel minder vervuilende boeren-activiteit…
Ik zie de problemen nu al voor me. De overheid zal de boeren niet serieus genoeg nemen, door de immer zo afstandelijke houding niet te willen aanpassen naar een meer empathische…
Een goed idee zou zijn om een empathische boerenonderhandelaar aan te stellen, zeg maar een soort van Gerrit Braks, die nog wist wat een hark en een zeis was…
Dat scheelt een slok op een borrel, als je niet die stug ogende Christianne van der Wal-Zeggelink, de huidige stikstofminister van de VVD, naar voren schuift, maar een Braks 2.0 type, iemand met zwarte nagelranden en die pruimt…
Christianne lijkt me wat te steriel voor deze job. Ze wast beslist haar handen vaak en poedert haar gezicht ter demping van rimpels. Een echte boer, man of vrouw, heeft, net zoals op het veld, de voren prominent in de kop staan…
Wat anders. Op de sportpagina’s van Trouw twee voormalige coryfeeën in hun sport: rennen en fietsen. Dafne en Tom. Schippers en Dumoulin. De ene gaat tegen beter weten in door, de ander kapt ermee…
Ik word altijd wat triestig als ik zie dat bepaalde sporters, tot de absolute top in hun sport behorend, het niet goed doen. Bij de een is het de kop die niet meewerkt, bij de ander het lijf…
En soms wel beide, psychosomatisch of ‘somapsychisch’. Had Tom maar wat van de wilskracht en het fanatisme van Dafne. En had Dafne maar wat van de ogenschijnlijk probleemloze fysiek van Tom…
Zouden ze wel eens contact met elkaar hebben gehad? En zo ja, zouden ze dan elkaar hun diepste geheimen over die problemen hebben verteld? Misschien is alles wel heel anders dan wij, het domme publiek, denken…
Misschien is Dafne wel allergisch voor tartanbanen, het materiaal waarop ze rent. En is Tom allergisch voor asfalt. Maar één ding is kraakhelder: ze zijn allebei nogal allergisch voor de media en de schijnwerpers…
Tom geeft nu aan dat dit zijn laatste seizoen is. Wat daarna? Ploegleider? Zakenmensen rondleiden op de koers? Commentaar geven bij de wedstrijd? Columns schrijven over sport? Wielermakelaar worden? Fietsenmaker?…
Ik zie weinig mogelijkheden voor onze Tom, al gun ik hem echt alles! Toegegeven: ik dacht ook dat Erik Breukink nergens anders geschikt voor was dan op de fiets te zitten, maar hij is stiekem één van de beste tv-commentatoren, vind ik…
Al zou ik graag zien dat Tom de slome duikelaar Karsten Kroon bij Eurosport wegduwt, en dan meteen ook maar die grote bakkes van een Boogerd, die ‘never be clever’ zal worden…
Wat verlang ik naar de alleenheerschappij van José de Cauwer! Laat die man alle commentaren alleen verzorgen, desnoods met een bescheiden aangever erbij. Wat voor jou, Tom?…
Als dat niet kan, laat het dan verdorie een Vlaming zijn. Want wij kaaskoppen kunnen dat gewoon niet, de wielerliefhebber boeien. Wij vervallen meteen in de vreselijkste gemeenplaatsen, praten snel over geld (Boogerd) of vogels (Kroon)…
Nee! José de Cauwer über alles! Hij was in zijn carrière als prof de meesterknecht van de allergrootste wielrenner van ons land ooit: Hennie Kuiper. In het Franse ‘Hem’ staat een standbeeld van ‘m, daar waar hij ooit in zijn handen klapte, wachtend op een nieuwe fiets…
Tien minuten na dat moment won hij Paris-Roubaix. Hennie Kuiper is misschien ook wel de grootste ‘onderhond’ van alle wielrenners van ons polderlandje. Ook al werd over hem gezegd dat hij, ondanks zijn gestotter, nogal boerenslim was…
Dat zei Cees Priem. Priem wordt door de meeste wielerexperts beschouwd als de grootste boerenlul en dito wielrenner die ons land ooit heeft gekend. De Boer Koekkoek van de wielersport. Als Priem zegt dat Kuiper boerenslim is, dan is hij dat!…
Priem was de botste van allemaal. Als hij zegt dat Kuiper boerenslim is, dan is dat zonder meer een lintje waard. Niks Zoetemelk of Janssen, maar Kuiper! Hennie was de sterkste van allemaal…
Jopie had als bijnaam de wieltjesplakker. Want hij viel zelden aan en zat altijd bij iemand in het wiel. Of Janus een bijnaam had weet ik niet, maar een groot renner was hij wel. Echter iets minder groot dan Hen, al won hij nooit een grote ronde…
Dat was zijn tragiek, dat hij van Van Impe, Thevenet en Zoetemelk verloor, terwijl hij de beste was. Maar hij won wel de Olympische wegwedstrijd, werd wereldkampioen, en won de Ronde, Paris-Roubaix, Lombardije en Milaan-San Remo…
Helaas staat hij in geen enkele statistiek vermeld als winnaar van een grote ronde. Daar heeft hijzelf vrede mee, meer dan ik er trouwens vrede mee heb. Want Hennie werd vaak geflikt door deze of gene, omdat hij geen ‘hollander’ was…
Dat was en is zijn kracht, dat hij met zijn grootste vijanden vrede heeft kunnen sluiten. Dat is een levenskunst, die maar weinig (ex-)sporters beheers(-t)en…
Als ik Hennie zie, heel soms nog op tv in een talkshow of sportprogramma, of op oude beelden, dan schiet ik meteen vol met melancholie en weemoed, verlang ik naar de tijden van weleer…
Ja, dat is nogal een cliché, om dat zo te zeggen. Alleen al het horen van de naam bezorgt mij wat zilt in de ogen, wat ik dan maar meteen onopvallend wegveeg. Want stel je voor dat iemand het ziet…
Ik zag ooit José en Hennie naast elkaar in een studio zitten. Daar begon José op een zodanig mooie wijze over Hennie te praten, dat ik daar van vol schoot…
José zag ik ook moeite hebben met zijn woord te verkondigen, maar het moest gewoon gebeuren, op tv, terwijl iedereen keek. Want José wilde duidelijk maken dat niet Jan en Joop de grootste waren, maar zijn voormalige patron Hen…
Nog 30-40 jaar en niemand zal nog in leven zijn om uit eigen ervaring te kunnen verhalen over Hennie en José. “Wie?” Oh, ja, dat waren toch die twee oude krijgers uit de wielersport, toen alles nog mechanisch ging, toch?…
“Okay, zo lang geleden al? Toen was dat allemaal zo vreselijk saai, toen de mensen nog zelf, alleen, die prestaties moesten leveren. Nu is het teamwork geworden, wat zo veel mooier is”…
Teamwork. Ach, laat me niet lachen. Over tig jaar is de individuele sportprestatie uit de wereld verbannen. Alles beweegt naar het collectieve en elektrische toe, want daar is simpelweg meer geld mee te verdienen (voor de sponsoren)…
Tja, het is even een saai moment met de wielrennerij, tussen Giro en Tour in. Al komt de Dauphiné eraan en ook Suisse. Alleen jammer dat Eurosport vrijwel alle wielrenrechten heeft gekocht…
Daar word je gek van de reclameblokken en irritante leadertjes. Ik zap altijd meteen weg naar wat anders, dus aan mij zal die adverteerder geen cent verdienen…
Helaas werkt de wereld zo, dat de hoogste bieder met de buit aan de haal gaat. Eurosport moet nu nog leren fatsoenlijke commentatoren aan te trekken, die met hun geblaat in de pas lopen met wat de kijker ziet…
Dat is het hele eieren eten, dat man en paard bij elkaar horen. Mij interesseert het niet of Karsten Kroon gescheiden is en dat hij met zijn 2de leg weer kinderen heeft. Ook niet dat hij wel eens een Oehoe spot…
Ik zeg dan; oehoe, joehoe, Karsten, hou ik met dat flauwe gezever. Blijf met je kop bij de koers en vertel de kijker interessante dingen die met de koers te maken hebben…
Kijk eens naar de concurrent, hoe José dat doet. Nee, niet Maarten Ducrot, die steekt jouw gezwets nog naar de kroon, Karsten!…
Nee, ook niet Boogie! Want die zit, zoals hij ook achterstevoren op de fiets zat, achterstevoren voor zijn beeldscherm als hij de koers verslaat. Daarom slaat zijn commentaar altijd als een tang op een varken…
Om af te sluiten iets positiefs, iets geks ook. We hebben een primeur namelijk, de eerste ‘bijzonder hoogleraar ballet en dans’. Juist, het bestaat echt! Gabriele Klein heet ze…
Een leerstoel, zo ‘noemt’ men het. De Hans van Manen-leerstoel. Ja, die ken ik dan weer wel! Dat was zo’n ‘slick dancer’, in van die strakke maillots, die zijn danspartner een paar meter in de lucht wist te gooien…
Ik mis helaas het gen voor deze kunstvorm, ballet. Zoals ook voor vele andere kunsten. Daar heb ik al heel mijn leven ergernissen bij, dat ik op dat gebied een tamelijke hork ben…
Ondanks dat ik heel wat exposities, musea en voorstellingen heb bezocht, wil mijn oprechte, niet-cynische belangstelling maar niet groeien…
Dat is frustrerend hoor, want ik zou niets liever dan ontroerd, euforisch orakelend over die en die kunstenaar, of over die en die voorstelling, door het leven willen gaan…
Dat is mij helaas niet gegeven. Ik heb het zodanig verbruid dat ik nooit door vrienden gevraagd wordt om mee te gaan naar deze of gene expo, men is terecht bang dat ik mijn gevreesde pijlen van cynisme op het onderwerp van kunst zal afvuren…
Misschien zijn muziek (maken) en schrijven de beste vormen van kunst voor me. Wat ik van kunst vind is, overigens heel kunstig, ooit in een song van de Vlaamse band Noordkaap verpakt…
Zanger Stijn zong: “Wat is kunst? De blik in haar ogen dat is kunst!” Ik kan niet anders dan me daar volledig bij aansluiten. Aanleiding van de tekst: man en vrouw zijn in een museum en bekijken samen kunst…
Opgejaagd als groot wild moet ik het ene cliché op het andere stapelen: kunst is niet het voorwerp dat wordt gefabriceerd, maar de persoon of het fenomeen die het voortbrengt…
Kunstvoorwerpen zijn maar het eindproduct van de kunstenaar. Eigenlijk zouden de kunstenaars zelf tentoongesteld moeten worden in musea…
Niet aan de muur gespijkerd als een schilderij, dat zou net te ver gaan. Maar gewoon zittend op een stoel in een museum, met naast zich een stapel boeken over hun kunst, dat zou voor mij museumbezoek stukken lichter maken…
Wat mij betreft mag die kunstenaar ook bezig zijn in dat museum met zijn kunsten te scheppen, schetsend, kliederend, timmerend of kleiend. Dat museum is dan gewoon 24/7 open…
Als je pech hebt ligt die kunstenaar net in de hoek van de zaal een tukkie te doen in zijn slaapzak. Of draait hij een kunstige bolus op de plee. Neem gerust een bos bloemen of een potje zelfgemaakte jam mee, dat maakt zo iemand reuzeblij…
Maar goed, ik was bij ballet en dans en dan zit ik plots bij kunstenaars die in een museum slapen. Gabriele Klein is trouwens een Duitse. Ze bekleedt ook al hetzelfde ambt aan de uni van Hamburg…
Of ik zo’n les zou willen bijwonen van Frau Klein? Ik weet het niet hoor. Wat valt daar nu eigenlijk te vertellen, wetenschappelijk over dat gedans en dergelijke keuvelen?…
Nou ja, misschien dan jaarlijks op 29 april, dat ik het wel weet. Want dat is de globale Dag van de Dans. Ongelooflijk dat het bestaat. Ik dacht ik check even of het bestaat, ja dus…
Zou er ook een Dag van de Kunst zijn? Jazeker, dat is 15 april, de geboortedag van Leonardo. Zijn er eigenlijk dagen die geen ‘dag van’ zijn? Ja, mogelijk 29 februari…
Verbaasd lees ik dit online: In verschillende culturen, zoals Nederland, is de schrikkeldag traditioneel een dag waarop vrouwen mannen mogen uitnodigen voor een afspraakje. Ook het huwelijksaanzoek is op 29 februari van oudsher aan de rolverwisseling onderhevig…
Kennelijk ken ik de eigen culturele traditie niet. Misschien komt het omdat ik nog nooit op 29 februari voor een afspraakje ben gevraagd. Althans, ik heb er geen actieve herinnering aan…
Een passieve herinnering wel dan? Nee, ook al niet. Het is gewoon kaa met pee daar in mijn bovenkamer. Maar mogelijk ben ik allergisch voor 29ste februari’s, dat zal het zijn! Want een mens zonder allergieën, dat is tegenwoordig geen echt mens…
Barfman