De gevoelige snaren van de heer Dijkgraaf

Met de opleving van diverse rechtszaken (gister Peter Er, vandaag hervat de zaak Taghi) zijn we redelijk verwend qua nieuws. En gister heeft de EU het omstreden vrouwenquotum aangenomen. Wij waren tegen, maar hebben respijt gekregen…

En ja hoor, aan tafel zit vanochtend alweer Barbara Barend, die steevast sluikreclame mag maken voor haar commerciële magazine Helden, door er verbaal naar te verwijzen. En nog meer ‘ja’, uiteraard is zij vóór dat quotum…

Dat krijg je als je de slager het eigen vlees laat keuren. Alhoewel, naast haar aan tafel zat Aylin Ilic, die lang vóór het v-quotum was maar nu tegen is, omdat ze van mening is dat zulke zaken op organische wijze moeten verlopen…

Ik ben het geheel met haar eens. Nu ga je officieel vriendjespolitiek invoeren in de systemen, waarbij automatisch vrouwen meer vriendjes van het selectiecomité zijn dan mannen…

Onbegrijpelijk dat het geïnstitutionaliseerd wordt. Ik vrees dat je er nooit meer vanaf komt, want dat is wat meestal gebeurt als je eenmaal een vinger geeft aan een vermeende minderheidsgroep…

Het heeft overigens niets te maken met het feit dat ik een man ben. Nee, ik klamp mij altijd vast aan dat wat in de markt gebeurt, waar zoals zo vaak vraag en aanbod gelden…

Er zijn nu eenmaal minder vrouwen die dezelfde ambities hebben als mannen (en omgekeerd). Minder dus qua aantal, wat niet betekent dat ze minder competent zijn. Daar geloof ik niet in, ik denk dat vrouwen net zo capabel zijn als mannen…

Net zoals er minder mannen zijn die dezelfde ambities hebben op werkterreinen waar vrouwen in de meerderheid zijn, zoals in de zorg en aanverwante sectoren…

Maar goed, de EU heeft aldus besloten, en zo horen wij er ons, als onderdeel van de EU, bij neer te leggen. Het gaat toch niet werken dit quotum, net zoals het in ons land aantoonbaar al niet heeft gewerkt op universiteiten…

Nog een staaltje van de slager die zijn eigen waar keurt: Hans van Manen, beroemd choreograaf, is tegen de boycot van Russische kunstenaars. Wat mij betreft ben je dan vóór de door de Russen ingezette oorlog, als je dat niet begrijpt…

Over Russen gesproken: zonder met de ogen te knipperen beschuldigt Rusland Oekraïne ervan dat er door Oekraïne hongersnood dreigt in Afrika. Het is dus de schuld van Oekraïne, is het officiële Kremlinstandpunt…

Zulks staat los van het feit dat Oekraïne toch, ondanks alle beperkingen, nog steeds één derde van de normale hoeveelheid graan exporteert. Dat is best veel eigenlijk. Oekraïne neemt 10% van de wereldgraanproductie voor z’n rekening…

Dus we hebben het over een globaal probleem van 6%, wat me oplosbaar lijkt door andere graanlanden. Wat ik niet wist, is dat Frankrijk bijvoorbeeld meer graan produceert dan Oekraïne…

Er is een oplossing binnen handbereik, want de Fransen zullen zeker al dat graan niet zelf opeten. Een mogelijk dilemma dat is opgeblazen door de oorlog. Maar ik wil het niet bagatelliseren hoor…

Ter afsluiting dat wat reeds te voorzien was bij zijn aantreden: Robbert Dijkgraaf, briljant wetenschapper en universiteitsbestuurder wordt nu, als Minister van Onderwijs, officieel niet langer serieus genomen door studenten…

Natuurlijk moet hij, na zijn inauguratie als Minister, trouw blijven aan zijn baas, de MP, en ook het kabinetsprogramma blijven steunen. En dus komt er geen knaak extra als het aan hem ligt…

Meneer Dijkgraaf, die ik hoogacht, gaat zijn einddatum als minister niet halen. En nee, dat is niet omdat het kabinet eerder gaat vallen. Dat is omdat hij zich heeft verkeken op de job die hij argeloos heeft aangenomen…

Argeloos? Nou ja, dat is eigenlijk niet waar. Hij wilde eindelijk eens in de schijnwerpers staan van zijn landgenoten, wat heel wat anders is dan lokaal, onder knappe koppen, beroemd zijn te Princeton…

De landelijke studentenvakbond stopt de gesprekken die met de onbuigzame Dijkgraaf zijn aangevangen. Ze gaan nu staken. Ook MBO-ers vinden de maat vol en overwegen acties…

Net nu ook naar buiten is gekomen dat de helft van de stagiairs geen stagevergoeding meer krijgt. Dat was wel anders, toen het bedrijfsleven nog in zekere mate afhankelijk was van stagiairs…

Tegenwoordig worden stageplekken maar als lastig ervaren. Men moet er intern mensen voor vrijmaken en ze kunnen zo weinig, zeggen de bedrijven…

Als men de stagiairs nu eens fatsoenlijk zou betalen, dan zouden ze zien dat ze al snel geld opleveren. Verkeerde krenterigheid, typisch gevalletje van penny-wise, pound-foolish, waarin wij zo excelleren…

Maar goed, Robbert Dijkgraaf zal nog menig robbertje moeten vechten met de zich geminacht voelende studenten. Hij moet zich realiseren dat de student van nu over tien jaar de economie draaiende houdt…

Maar dat is toch wat te hoog gegrepen zo lijkt het voor deze natuurkundige, die als topspecialist op het gebied van de snaartheorie wordt beschouwd…

Eén ding is me duidelijk geworden: de studenten hebben zijn inwendige snaar nog niet weten te raken, wie weet is deze wel vals of gewoon onstembaar…

Barfman