De otter en de mus
Vandaag is onze Premier langer zittend dan zijn record-houdende voorganger Ruud Lubbers. Gelukkig hebben wij een no-nonsens Premier, die daar niet op zal reageren nu men op reces is…
Daarmee hebben we zijn allerbeste karaktereigenschap te pakken: ondanks dat hij glad is als een aal, is hij gemaakt van no-nonsens materiaal, teflon volgens velen. En wat voor dier zou hij zijn, als we hem met het dierenrijk vergelijken?…
Ik zag afgelopen week de film The Imitation Game, met de voortreffelijke Benedict Cumberbatch en de immer charmante, intens spelende Keira Knightley. Ook de enigmatische Charles Dance was van de partij…
Ik kende die film al maar zag deze nogmaals, omdat het een bijzonder verhaal is, op dito wijze vormgegeven. Toen ik de harkige Cumberbatch de rol van genie Alan Turing zag spelen, moest ik toch aan onze Premier denken…
Hoe hij moet zijn geweest in de beginjaren van zijn politieke carrière, toen hij tegen de dertig liep. Enfin, Benedict Cumberbatch wordt vaak vergeleken met een otter, en verdomd, onze Premier komt ook wel dicht in de buurt…
Otters lijken poezelige beestjes, maar zijn in wezen, net als ‘Felis catus’, monsterlijke dieren, rovers van de bovenste plank. In het dierenrijk bedoel ik. Vanuit de mens bezien is de otter bijna een pluche beest…
Maar goed, vandaag is onze Grote Leider koploper qua Premier-duur: 4.310 dagen zit hij in dat bekende torentje aan die ruftende eendenvijver, idem als die eenden luid kwakend…
Wat ik me dan meteen afvraag: is dat het netto aantal dagen, zonder de demissionaire dagen en de lange tijd van de formatie, of inclusief dit alles? In dat geval is Rutte waarschijnlijk minder lang met een mandaat geweest dan Lubbers…
Dat lees ik nergens, hoe men deze telling doet. Maar is het echt belangrijk dan? Nee, natuurlijk niet. Wat belangrijk is in deze kwestie is dat Lubbers in een gele, oude Renault 6 reed, en Rutte op zijn fietsje. Of de laatste een auto bezit weet ik niet…
Lubbers was zo slim dat hij wist dat een oude auto de sympathie van de stemmer opwekte. Want je maakt mij niet wijs dat je onbewust kiest voor de aller-lelijkste Renault ooit gemaakt! En dan nog wel een knalgele…
Ikzelf heb ook ooit een gele Renault gehad, een Renault 4 F6. Dat was de bestelversie van de Renault 4. Je had ook nog de F4, een kleine versie met kortere wielbasis en geknotte ‘kont’…
Rijden in een Renault 4 is, ondanks het minder florissante milieuaspect, één van de mooiste dingen om te doen. Niet in de laatste plaats vanwege het handige dashboardpookje en de eendachtige soepele vering…
De Renault 6 zal ongetwijfeld óók die kwaliteiten hebben gehad. Zou de immer ongeschoren ogende Ruudje dat alles hebben geweten? Ik twijfel, maar geef hem er het voordeel van…
Zo geven ook vele mensen in ons landje, om andere redenen, de nu langstzittende Premier het voordeel van de twijfel. Zelfs nadat hij de Koning der Jokkebrokkers kon worden genoemd, werd hem de hand boven het hoofd gehouden…
Hij mocht ‘gewoon’ verder gaan met regeren. Een type à la Wilders, mocht die al ooit Premier kunnen worden, zou met bloederige bombarie de plaat hebben moeten poetsen…
Maar Marky Mark mag verder gaan. Ik voel me er redelijk comfortabel bij dat dit komt door te stellen dat het zijn otterachtige uiterlijk is, plus het enthousiasme dat otters uitstralen bij de zoektocht naar voedsel…
Maar goed, vanwege de komkommertijd is dit onderwerp een reuze hit in de media. Het overschaduwt zelfs de aangekondigde trip die Nancy Pelosi vandaag maakt naar Taiwan, waar de Chinezen furieus over zijn…
Ter afsluiting moet ik denken aan de film die ik afgelopen dagen in twee delen heb gezien: Being There. Met een glansrol voor de geniale komiek Peter Sellers, ondersteund door een fantastische Shirley MacLaine…
Inderdaad, een gedateerde film want uit 1979. Maar nog zeer de moeite van het bekijken waard. Synopsis: Sellers speelt een zwakbegaafde man die door toeval de adviseur van de president van de VS wordt…
Dat toeval is zodanig mooi uitgewerkt dat de film op een briljante wijze tenenkrommend wordt, naarmate je vordert. Je weet overigens stiekem dat uiteindelijk de bom zal barsten…
Wat mij betreft is Being There een fantastische aanklacht tegen onze doorgedraaide wereld, gerund door mensen die verwikkeld raken in allerlei belangen…
Chauncey Gardiner heet Sellers’ karakter. Dat is zo ontstaan nadat hij zich voorstelde als Chance (zijn voornaam), de tuinman (gardener)…
De rest van de film is een wonderbaarlijke rollercoaster van het toeval, als het kwartje net even anders zou rollen dan gebruikelijk. Ironisch genoeg overleed Sellers kort nadat de film de wereld over ging…
De meeste mensen kennen hem nog wel als de onvergetelijke Inspector Clouseau van de Pink Panterfilms. Daar speelt hij ook een retard. Het verschil met Being There is dat het geen comedy is, maar een psychologisch drama met cynisch-komische rafelrandjes…
Waarom ik dit allemaal vermeld? Ik weet het niet eens. Misschien dat ik door onze langstzittende Premiers ben geïnspireerd deze film aan te halen. Een film die ik trouwens ook al vaak heb gezien…
Soms brengen bepaalde gebeurtenissen je, bewust of onbewust, op ideeën, zeg ik al recapitulerend conclusies trekkend. Kennelijk had ik er behoefte aan om Being There ter sprake te brengen, en ook die andere film met ‘de otter’…
Je kunst gerust stellen dat ook ik in mijn braakballen geïnfecteerd ben geraakt met het zomerse komkommervirus. De braakbal moet substantie hebben, en dus haal je er ‘randomme’ zaken bij…
Zo moeten ook politici zich voelen vermoed ik, dat ze bijna blij zijn als ze op gestelde vragen een desnoods willekeurig antwoord kunnen geven. Niet blij met de inhoud, maar blij met het gegeven dat ze in staat zijn te antwoorden…
Ja, soms is men blij met een dooie mus. Ook al zijn mussen goocheme beestjes die, vaak collectief, de ergste rampen weten te overleven…
Dat overleven, koet-ke-koet, doet me weer cirkel-redenerend aan Marky Mark denken. Dat hij niet alleen een otter maar tevens een mus is, niet vies van een stevige portie random gekwetter…
Barfman