En toch zijn wij ook Trots op Rita!

Zondag, half 10 in de ochtend. Er blijven maar beelden hangen van afgelopen verkiezingsweek. In het bijzonder Rita Revisited, Rita Verdonk dus, die voor de zoveelste maal lijkt te zijn opgestaan, recht uit het kerkhof. Dat Hoofd, die Kop, die Expressie, die bijna Radioactieve Uitstraling van haar Wezen…

Een onvervalste underdog van het meest zuivere ras, inclusief eeuwenoude pedigree. Het eerste wat altijd als een kortstondig visioen door mijn hoofd flitst, als haar naam valt of ze in beeld komt, is de film The Excorcist. Dan zie ik meteen dat ronddraaiende hoofd, dat van Rita is. Met erbij het vuilbekkende geraas, waar ik dan erg om moet lachen…

Natuurlijk is dit geen reëel beeld, maar het is wel wat mij werkelijk waar overkomt. Als die beelden eenmaal zijn weggezakt en de grijns van m’n smoel is verdwenen, zie ik haar tragiek, dat afhing van dat ene moment, dat een Monstrueus Momentum van haar leven is geworden: ze had niet kunnen bevroeden, als zeer populair politicus, dat ze in 2006 van Marky Mark zou gaan verliezen voor die baan van VVD-lijsttrekker…

Nog meer Monstrueuze Momenta: Donny Boy die zegt grab them by the pussy; Adje Melkert die Fortuyn weghoont; onze monarch en zijn blondje die stug naar Griekenland op vakantie gaan; Rita Verdonk die van de toen nog jonge frisse Marky Mark verliest. Het zit als een ets in mijn hersenplaten gegraveerd…

Het allerergste was nog voor Rita dat ze bij de verkiezingen erna meer voorkeurstemmen kreeg dan Rutte. In haar mij ongemakkelijk makende vreemdheid was ze toch razend populair (stiekem ook een klein beetje bij mij). Ook vanwege haar snoeiharde standpunten in relatie tot vreemdelingen. Dat bracht haar binnen de VVD ten val. Toen ze TON oprichtte was dit haar definitieve politieke Waterloo, veronderstelde ik…

Dachten we. Na wat tussendoortjes is ze nu weer helemaal terug in Den Haag. Een taaie donder, dat is wat ze is. Die de Mos gaat haar geen millimeter ruimte geven, want dat is een klein Tsaartje met dito gedrag. Even goed zal Rita haar eigen afwegingen hebben gemaakt, om toch weer in het gemeentepluche te willen plaatsnemen. Moge haar ziel later in vrede sterven, maar dat waarschijnlijk pas na een lange exercitie van duiveluitdrijverij…

Verder kan ik het in de media geschetste beeld van Gündogan maar niet van me af zetten. Steeds als haar naam valt zie ik olifanten. Meestal Afrikaanse, maar soms ook die van uit de zee. Hoe dat kan weet ik niet, het zal met de bedrading van mijn brein te maken hebben. Maar vrijwel altijd eindigt het met een beeld van G die door een porseleinkast dendert. In die kast staan allemaal kleine Gündoganbeeldjes, die ze woest trompetterend omver slingert met haar machtige trunk…

Gister werd die mooie Primavera verreden, Milaan-San Remo. Wielrennen ja. Nu eens een keer geen Pog of Rog maar wel een andere Sloveen, Tadej Mohoric, de wonderdaler. Dat zo’n klein landje zoveel toppers oplevert, je vraagt je af of er iets in het water zit daar…

Wat moet je over ijzersterk zitvlees beschikken om al die uren stand te houden voor de buis, om eigenlijk alleen maar de Poggio, diens afdaling en dat laatste stukkie door de straten van San Remo te aanschouwen. Want dáár gebeurt het altijd. Mohoric deed het voortreffelijk, voor Turgis en een zurig kijkende Poelemans, die er, ondanks al zijn gejammer vooraf over het uit vorm zijn, gewoon stond…

Gister was er een speciale uitzending over het wondere leven van niemand minder dan Paul de Leeuw! Ik heb niet durven kijken, al zag ik per ongeluk wel een flard van een trailer, waarin hij een klein kind afzeikt en deze een loser noemt. Naast hem zag ik zitten de juveniele versie van Gordon, die zich de testikels uit de broek lachte om Paul zijn zo verfijnde kindergrap…

Ik kan niet anders zeggen dat Paul de Leeuw mij nog immer meteen de ijzige rillingen over de rug bezorgt. Ik kan er waarachtig met mijn verstand niet bij dat deze man het zo ver geschopt heeft, in die soms lichtjes op Willem Ruis lijkende manie van ‘m. Maar Willem Ruis had tenminste humor! Ik geloof niet dat ik ooit heb moeten lachen om de Leeuw. Zie verder mijn verhaal over G, olifanten en porseleinkasten…

Allemaal een kwestie van smaak, ik weet het wel hoor. Maar het doet me soms wel pijn als ik zie dat zo’n groot deel van ons land, misschien wel van de wereld, een andere smaak heeft dan ik. Misschien moet ik een laatste poging doen tot bijscholing, met een smaakcursusje van de LOI of zo. Of het gaat helpen weet ik niet, want mijn afkeer van engerds als de Leeuw zit diep…

Ik kan ook overwegen een regressie te doen bij een psychotherapeut, of die soms kan bewerkstelligen dat mijn ‘basic settings’ eens goed worden gereset. Wie weet kom ik er dan wel uit als een heel ander mens. Die kan lachen om alles om zich heen, die zonder voorwaarden van andere mensen houdt en zonder vooroordelen en cynisme de wereld in kijkt. Ja, heel eerlijk, zo’n mens heb op gezette tijden wel willen zijn…

Vermoedelijk is het te laat nu, om nog zo ver te geraken. Ik zie die psychotherapeut al zeggen, met streng-empathische blik, dat ik dit maar beter kan gaan doen in een volgend leven. Zodat ik me daar goed op kan voorbereiden in de mij nog resterende jaren in dit leven, in dit omhulsel. Want zo doen wij dat tegenwoordig in de moderne psychotherapie, zegt de man: niet te veel hooi op je vork, maar alles uitsmeren over meerdere levens, en desnoods wat ballast dumpen in vorige levens, zodat je daar permanent vanaf bent…

Handige jongens, die therapeuten. Als je maar op tijd de factuur overboekt, dan doen ze werkelijk waar alles voor je. Zeg maar de accountants van je geestelijke administratie. Daar kun je er ook heerlijk op los laten sjoemelen, als je maar de zegen van je therapeut hebt, zo heet het…

Vandaag is wat de voetbalmedia noemen de Klassieker: Feijenoord-Ajax. Ik als ooit geboren Brabander erger me al jaren dood aan deze groteske misvatting, want er bestaat maar één echte Klassieker, en dat is PSV-Ajax. Ik heb werkelijk geen ruk met voetbal, dat ik een mietjessport vind voor verwende huilebalkjes. Mijn rotte Brabohart begint luid te bonk-bonken als de arrogante Mokumse en Bokitodonkse supporters en sportmedia het veel meer prijzen weggekaapt hebbende PSV willen doen vervangen door Feijenoord. Zo onterecht is dat. Tja, de Hilversumse anti-PSV-meute houdt dat graag in stand…

Wat ik vurig hoop, is dat PSV vandaag wint en Ajax verliest van Feijenoord, zodat PSV aan kop komt. Nu dat Mokumse afwasmiddel nog staat na te druipen in het rekje, na eerst deze week finaal te zijn afgedroogd in Europa, moet PSV haar slag zien te slaan om die peperdure, getalkpoederde massagebilletjes van die Mokumse jongetjes er eens goed van langs te geven…

Toeslaan op het juiste moment, mijne heren de boeren, daar gaat het om. Timing! Vermorzelen dat Griekse schuim. Al doet het mij altijd goed om te weten dat de zogenaamde held Ajax, lang geleden, zich na een laffe daad van het leven heeft beroofd. Amen…

Barfman