Umberto of Ivo, verdomd lastig kiezen
Zondag, het lijkt een koude maar wel zonnige dag te gaan worden. Vanuit oorlogsgebied komen berichten dat er mogelijk, alweer, een top tussen Putin en Zelensky aan zit te komen. Oekraïne heeft dat naar buiten gebracht, Rusland houdt de kaken op elkaar. Vanuit Kiev bericht men dat de Russen, bij hun aftocht, burgers op straat hebben doodgeschoten…
Als er al opnieuw gesproken wordt, wil Rusland dat het in Belarus gebeurt. Oekraïne in Turkije. Daar begint het spel al meteen, om het eens te worden over de locatie. Misschien is het een ideetje om al vliegend, over de globe, elkaar te ontmoeten. In een neutraal merk vliegtuig…
Opstappen in Turkije, en dan net zo lang vliegen totdat de heren eruit zijn. Het zijn altijd heren, dus zorg ook dat er een stel of wat vrouwen aan tafel zitten, dat praat makkelijker. Ik doel niet op ‘tafeldames’. Al vliegend kunnen de kemphanen de wereld tonen dat ze, als heersers uitkijkend over de aarde, het eens kunnen worden. Ze worden keurig netjes in de lucht bijgetankt, met neutrale kerosine, door een neutraal tankvliegtuig. Samenwerken, dat is het motto…
Ook al zit ik duidelijk in het kamp van de onderhond, voor alle duidelijkheid dat is Oekraïne, het blijft verdraaid moeilijk de objectiviteit en betrouwbaarheid van de media in te inschatten. Als luie leek, bedoel ik. Langzaam lijkt onze moderne wereld te transformeren van een kennis- naar informatiemaatschappij. Al ligt dat natuurlijk dicht bij elkaar…
Partijdig heb ik de neiging de berichten uit Kiev e.o. te geloven, en die uit Moskou te bagatelliseren, te ridiculiseren. Als er iets subjectief is in ons leven, dan is het wel die gelauwerde menselijke geest. Want wij kennen jaarlijks duizenden prijzen toe voor knappe koppen, of voor betoonde lef. Gaan we binnenkort dan ook de Nobelprijs voor de Oorlog uitreiken, voor de knapst gevoerde oorlog?…
In Libanon is de naar verluidt beruchte Mink K opgepakt. Gelukkig kende ik hem niet, want de rillingen lopen je meteen over de rug als je de berichten over hem hoort. Een smokkelend cocaïnebaasje, categorie ‘Ridouan’…
Nu hoopt het OM dat-ie gaat worden uitgeleverd. Maar wat is dat waard, wetend dat het Libanon betreft? Daar wil je ook niet echt zijn. Je ziet namelijk nooit ‘8 dagen Libanon vol pension’ aangeboden worden in de weer op volle toeren draaiende toeristenindustrie…
Soms zit ik op vrijdagmiddag in de auto. Dan luister ik geconditioneerd naar Radio 1. Ook al kan ik het af zetten, ik probeer mijn kop bij die ouwehoershow van Umberto Tan te houden. Vorige week belde Ivo Niehe in, die voor de allerlaatste keer een serie tv-programma’s krijgt op zondagochtend. Umberto zei spontaan dat Ivo wekelijks op vrijdag mag inbellen om reclame te maken…
Eergister stond toevallig Radio 1 op omdat ik die ‘bloody war’ wil blijven volgen. En daar was Umberto weer. Op enig moment hoorde ik hem met Ivo bellen, de belofte nakomend. Hij probeerde zelfs aan zijn publiek uit te leggen dat hij dit echt zo had bedoeld, om iedere vrijdag, zolang Ivo op de buis is, deze reclame te laten maken…
Waar ik nu precies naar luisterde weet ik niet. Het is zoiets als een onwaarschijnlijk klimaatkundig fenomeen, om deze twee giganten der showbizz zo tegen elkaar te horen kakelen. Ik heb nooit goed geweten wat ik met deze heerschappen aan moest: zijn ze nu echt, of is het allemaal sham? Ik loop ook al wat jaartjes mee, maar nog steeds blijf ik in het ongewisse of deze mensen wel echt bestaan. Of het niet gewoon een zinsbegoocheling is, of een projectie…
Umberto had afgelopen week in zijn tv-show Tim den Besten te gast. Tim is een gelauwerd programmamaker. Ook is hij homo, een heel gelukkige naar eigen zeggen. Dat maakt mij blij, want er zijn heel wat ongelukkige homo’s. Enfin, in die show vroeg Umberto aan Tim ongeveer het volgende (niet letterlijk): Kun jij eigenlijk wel stijf worden van vrouwen?…
Kijk, dat is nu wat ik, door de bocht genomen, vind van Umberto Tans niveau. Ik zal vermoedelijk zo goed als alleen staan in mijn opinie, maar in ons vrije land moet je kunnen zeggen wat je denkt, maar dan wel in fatsoenlijke, oorbare bewoordingen. Al jaren heb ik de idee dat Umberto’s bron opgedroogd is, dat hij alsmaar oude wijn in nieuwe zakken verpakt. Maar ik kan het mis hebben, omdat ik subjectief ben (geworden)…
Vanochtend is Ivo op de buis met nieuwe gasten, maar ook met excerpten uit zijn 40-jarige carrière als ‘interviewer der groten’, zoals hij zichzelf graag neerzet op dat mediapodium. Inhoudelijk vind ik hem best een vakman geloof ik (een beetje de Van Dis der non-erudieten). Maar de vorm die hij hanteert, met dat zelfgenoegzame lachje en die Gooische ‘schwung’, zulks blijft een beproeving voor me…
Ter afsluiting mijn klassieke thema ‘verhuftering’. Gister werd op de A27 een busje klemgereden na een lange en wilde achtervolging, die in Brabant van start ging. Een van de vluchters werd ingerekend, er zouden nog andere op de vlucht zijn. In het busje werd onder meer een explosief gevonden…
Het gekke is dat je als burger zulke acties onderhand normaal gaat vinden. Alsof we dagelijks de juiste hoeveelheid acties moeten kunnen afvinken op een lijstje, zodat de statistieken juist blijven. Of het nog steeds iets met Nine Eleven te maken heeft weet ik niet, maar sinds die dag is de maatschappelijke verhuftering in mijn beleving wel toegenomen…
Natuurlijk is er geen direct verband met de intenties van de 9-11-plegers. Ik vrees wel dat ons (al dan niet bestaande) collectieve bewustzijn zodanig geprikkeld is geworden, dat er een verschuiving is gekomen in wat we normaal vinden…
Maar, om finaal af te sluiten, het woord ‘normaal’ brengt me prompt bij een heuse klassieker: de verbale ‘rooster fight’ tussen Marky Mark en De Pruik. DP: “Doe normaal man”. MM: “Doe zelf normaal. Tjonge jonge”. Nog steeds schiet ik onbedaard in de lach als ik aan dit zo sprekende incident denk. En toch houd ik van deze wereld, normaal of niet…
Barfman