De stilte van de kleptocratenbotenbouwers

Het grote nieuws van gister was de totale terugtrekking van Liliaantje ‘Plumpy’ Ploemen uit de politiek. Niet alleen als fractievoorzitter, maar zelfs uit de partij en het landelijk bestuur. Een voor mij totaal niet verrassende keuze, want ze fungeerde natuurlijk ‘voor geen meter’…

Het was een kwestie van tijd. Zelfs een kwestie van geduld, om maar bij het Limburgse liedje te blijven, voordat Liliaantje weer Limburgs lult. Na de deconfitures van Samsom en Asscher is nu ook het doek gevallen voor de eerste vrouwelijke fractievoorzitter, als we het intermezzo van Atje Kuiken even niet tellen, sinds Mariette Hamer. Maar wat nu?…

Niemand die het weet. De partij verkeert niet bepaald in een luxepositie dat de nieuwe fractiebikkels voor het oprapen liggen. Wat je met recht noemt een interessante fase van een afbrokkelende partij, die zich probeert vast te klampen aan het tevens gestaag zinkende GroenLinks…

Liliaantje gaf aan dat ze toch niet zo heel goed in staat was om fractieleider te zijn van de PvdA. Nou, noem dat maar een uitspraak van buitengewoon verzachtende zelfmedicatie, want ze bakte er eerlijk gezegd geen fluit van…

Na haar schandalige ‘overwinningstoespraak’ afgelopen gemeenteraadsverkiezingen, waar ze te Mokum de hossende en feestende menigte toeschreeuwde als een benevelde majorette, was er geen andere optie voorhanden dan af te treden. Omdat de Mokumse victorie geheel toekwam aan de lokale heldin Marjolijn Moorman…

Enfin, over de ‘heengegane vertrokkenen’ niets dan goeds. Ik zou nog best even stevig kunnen doorgaan met van leer trekken, maar dat is niet fair. Ze is weg en maakt plaats voor nieuw volk. Dat is waar het om draait. Het is de beste keuze die ze kon maken: voor zichzelf, en voor anderen. Inzicht komt met de jaren zegt men…

Dat op mijzelf projecterend: al vele jaren probeer ik mijn bijdrage te leveren aan de duurzaamheid van ons bestaan. Wellicht is het een wat minder smakelijk onderwerp, maar ik doe af en toe een plasje in de tuin. Het is best een grote tuin dus de schade aan de natuur is beperkt…

Ik ben een ouder wordende man. Met bijbehorende afwateringsproblematiek, als ik het zo mag noemen. Mijn blaasledig-ritueel vindt frequenter plaats dan ik zou willen. Daarom lever ik mijn bijdrage aan het schaarser wordende water door op deze wijze niet te hoeven doorspoelen…

‘En pissant’ vindt er een intrigerend proces plaats. Ik heb enkele plekken die ik in de tuin frequent bezoek, uiteraard zo onzichtbaar mogelijk, eventuele voorbij-wandelaars schuwend. Natuurlijk schaam ik me rot, als men mij zou betrappen, wat toch wel eens is gebeurd…

Er zijn twee plekjes die mijn voorkeur hebben. Precies dáár kun je lichte schade aan de begroeiing waarnemen. Er is sprake van gras en klimop. Op het punt waar ik dan op vrijwel dezelfde plek mik, wordt naar verloop van tijd de beplanting iets dunner…

Zulks is allemaal nog te verwachten. Maar er is een ander mij nogal intrigerende observatie, namelijk dat er een grote populatie pissebedden huist op precies die twee plekken. Iedere keer als ik plaskundig richt en de zaak gerieflijk zuchtend laat gaan, vliegen die pissebedden alle kanten uit. Een douche is kennelijk net te veel van het goede voor ze…

Waarom het een samenscholing van pissebedden betreft is mij werkelijk een raadsel. Vooral die naam ook, pissebed, intrigeert me. Precies daar waar ik een ‘bedje van pis’ heb gecreëerd. Maar toen kwam de etymologie om de hoek loeren…

Wat komt er niet uit het Frans zou je zeggen? Juist, het komt van pissenlit, paardenbloem. Het eten van deze bloem zou bedwateren verminderen. Ook zou het eten van pissebedden vocht afdrijven. Eigenlijk is het: pisse au lit. En dan in de context van het bed-waterende kind…

Waarom in mijn tuin de pissebedden op mijn pis afkomen, kan ik nergens vinden. Wel zouden pissebedden een geur van urine verspreiden. Zodat je, beredenerend, kunt stellen dat ze, mijn pis ruikend, mogelijk denken dat daar een serieuze samenscholing plaatsvindt van soortgenoten. Waar dan uiteraard Darwiniaans voort te planten valt…

Ik geef toe dat het een abject onderwerp is. Eerst dat in de tuin pissen, voor het goede doch duurzame doel. En dan die concentratie van pissebedden. Mogelijk dat de bioloog des vaderlands, de heer Dekkers, er een verklaring voor heeft…

Eindelijk is er weer eens een vriendje van Putin opgepakt: Viktor Medvedtsjoek. Hij dook in het begin van de oorlog laf onder, als Russia lover. Gister is hij herkend in een militaire vermomming. Gerechtigheid dus! Zeer wel mogelijk gaat-ie worden geruild tegen Oekraïense gevangenen…

Dan Sleepy Joe. Die had gister een zeer wakkere dag, want hij kreette op Uncle Sam-achtige wijze, als een havik in de camera kijkend, dat Putin genocide pleegt. Dat is fijn om te weten, dat SJ dat vindt. Mogelijk was hij mede in zijn wiek geschoten vanwege die terrorist in de metro, die nota bene Frank James heette. Mensen met zo’n naam moet je überhaupt hun hele leven door de CIA laten schaduwen…

En dan een bijna onmenselijke topprestatie van onze douane: alweer zijn er kleptocratenboten aan de ketting gelegd. Eentje was 120 meter lang. Daar moet je zonder meer vaarbelasting op heffen vind ik. Hoe langer, hoe duurder het wordt. Maar het verontrustende was dan weer dat de meerderheid van de boten niet van op de lijst voorkomende mensen of bedrijven was…

Ik mag hopen dat ze niet plots overijverig zijn geworden nu modelambtenaar Stef Blok is aangesteld als kleptocratenjager. Dat ze nu mogelijk ‘onschuldige’ burgers hun haast obscene speeltjes aan het afpakken zijn. Al spreek je met 120 meter bijna over een olietanker, in een dubbele betekenis…

Raar eigenlijk dat het niet echt aan de grote klok werd gehangen dat wij, geld-minnende en vooral ondernemende Kwaaklanders, in het geniep al die kleptocraten aan het voorzien waren van luxe drijvende villa’s. Af en toe hoor je wel dat die boten soms van bij ons komen, maar de laatste tijd krijg ik stellig de indruk dat wij de hofleverancier zijn van de mondiale botenmaffia…

Na de VOC is dit de zoveelste manier om fout geld te verdienen met het bouwen van slagschepen. Maar dat zit nu eenmaal in ons bloed denk ik. Ik heb daar wel last van als bewoner van dit land, dat er altijd wel weer stiekeme sporen zijn naar onze perverse handelsgeest…

Die botenbouwers hoor je trouwens totaal niet klagen, dat hun omzet wordt aangetast. Want ze hebben afgelopen decennia op grenzeloze wijze geld kunnen verdienen aan doorverwijzingen van hun vrienden op de Zuid-as, die daar mogelijk nog een niet onaardig zakcentje mee hebben kunnen bijverdienen. Door middel van een aanbrengpremie of zoiets…

Ja, voor wat, hoort wat, is het motto. Met de bitterzoete bijsmaak van een enorme berg ouwe jongens krentenbrood. Etymologisch zal de bron ervan zonder twijfel in onze taal en aard liggen. Maar goed, ik moet minder zeuren over onze volksaard, dat is niet positief-opbouwend genoeg qua kritiek…

Die laatste opmerking komt uit het bedrijfsleven. Ook ik heb daar gewerkt, in dat zo mooie, florerende ‘Hollandse’ bedrijfsleven. Afgelopen weekeinde was ik op bezoek bij een vriend die ik ken uit dat ‘miljeu’. Van professie is-ie HRM-manager. Ik kan niet ontkennen dat dit het (alweer) perverse verlengstuk is van menige directie, die niet de moed heeft om zelf hun personeel eruit te tiefen…

Zijn indrukwekkende boekenkast bevatte vrijwel uitsluitend boeken van managementboek.nl. Mijn oogbol viel plots op een boek dat verandermanagement heette. De woorden stonden, irritant genoeg, uit elkaar geschreven, ook nog eens boven elkaar: verander management. Omdat de woorden aaneengeschreven te lang zou worden als titel…

Ik dacht: nu ze zo uit elkaar zijn getrokken, krijgen die woorden een buitengewoon dubbele betekenis. In de trant van: verander, vervang het management! Als gebiedende wijs! Heerlijk dacht ik, die titel. Dat moet ik even met een knipoog aan mijn gastheer vertellen…

Die keek me verward-onbegrijpend aan, alsof het een spontaan optredende afasie van Broca betrof. Hij viel stil en keek prompt naar zijn vrouw, vroeg zuinig of hij haar nog kon assisteren in de keuken. Gevoel voor humor, dat staat vaak niet opgenomen in de CV’s van HRM-ers. Je moet het met een microscoop zoeken…

Barfman