De enige echte Keizer van Rijsbergen
Wat heb je toch gedaan joh gister, Strenge Sigrid? Wat een blamage was dat zeg, op die persconferentie. De media spraken zelfs van een ‘roasted by media’. Al is dat wat veel eer voor het journaille. Ik heb zelf de beelden gezien, want anders zou ik het als nepnieuws hebben afgedaan…
Nog ruik ik de geur van verbrand vlees. Wat een ongehoord geklungel. Wat een gemiste kansen. Wat een horkengedrag. Wat een gebrek aan invoelend vermogen. Sigrid blijkt na twee summiere belletjes in 2020 nooit meer contact te hebben gehad met het slachtoffer. Mijn oproep aan haar is: stop op het ‘hoogtepunt’ van je carrière Sigrid! Want je kunt alleen maar dieper in de beerput zakken…
Woensdag had ik het over een aap die uit de mouw zou komen, als D66 haar toelichting op het gebeurde zou geven. Welnu, ik vermoed dat een aap, geblinddoekt, een beter besluit had genomen door op willekeurige querty-toetsen te hebben gedrukt. Nu staan ze ernstig voor aap, om nog maar eens een melige oe-oe-oe-uitspraak te doen…
Gister zat bij Khalid aan tafel Anouschka Biekman, een D66-lid uit Schiedam. Ze was kanariegeel gekleed. Ze verdedigde toch min of meer het wangedrag van haar hooggeplaatste partijgenoten, door te stellen dat ze rustig gaat afwachten wat er op 13 mei op het congres gezegd gaat worden…
Ze was te laf of, laat ik positief blijven, te voorzichtig om nu reeds tot een scherpe veroordeling te komen. Dat was zeer op z’n plaats geweest. Ze reageerde bovendien als door een wesp gestoken op een kritische uitspraak van Telegraaf-columnist en als ‘ongelikte beer’ bekend staande Sjuul Paradijs…
Ik ben sinds ik als tiener politiek bewustzijn kreeg (ahum) meer een socialist dan een liberaal. Maar in dezen had Sjuul gelijk en deed Anouschka er alles aan om maar niet veroordelend te hoeven zijn jegens Sigrid & Co. Ik vind dat ordinaire ‘omhooglikkerij’…
Politici durven nauwelijks nog vrijuit op partijzaken te reageren. Anouschka durft geen duidelijk standpunt in te nemen, terecht (!) vrezend dat anders haar D66-carrière kassiewijlen is. Zo erg is het gesteld met het ‘nieuwe elan’. Dat er op prime time in het kanariegeel geklede ‘pratende hoofden’ aan tafel zitten en veel geluid maken maar inhoudelijk niets zeggen…
Wat nu deze kanariekleur betekent weet ik niet. Misschien staat het ergens voor, maar ben ik te gedateerd om zulks te weten. Wel wil je volgens mij opvallen als je je zo uitdost, toch? Hopelijk gaat ze de komende dagen/weken een mooier lied zingen, want gister was het beschamend allemaal, dat verdedigen van de Grote Leider…
Strenge Sigrid ging nog in de contramine ook, toen ze het woord spijt in de mond nam. Ze maakte met haar handen een beweging die de aanwezige journalisten aanduidde, dat ze de indruk had dat het vooral over ophef ging. Dat was ongehoord fout! Dan begrijp je er geen biet van. Je moet vol met de billen bloot Sigrid, en die camera’s die zoemen in op ieder pukkeltje, wratje, haartje etc…
Genoeg hierover. Het gaat toch niet aflopen zoals ik denk dat het beste is: opstappen als falende partijleider, opstappen als minister. De stemmers moeten weten dat je het serieus neemt Sigrid. Dat je het landsbelang stelt boven je eigen politieke belang. Want dat doe je nu niet wat mij betreft…
Enfin. Die andere Grote Leider heeft de overwinning geclaimd te Marioepol. De stad is gezuiverd van Oekraïens kanonnenvoer. Maar in het omsingelde industriedorp zitten nog de laatste dappere krijgers verschanst plus een onbekend aantal burgers. Putin gaat zijn oude vertrouwde strategie toepassen: uithongeren! Eenvoud boven alles. Het leven is al ingewikkeld genoeg. Maar het doet nu al pijn…
Onder de charismatische leiding van confiscatiespecialist Stef Blok maakte Flopke vandaag bekend dat de teller qua kleptocraten-beslagen slechts 100 miljoen hoger is dan enkele weken geleden. Stugge Stef doet zijn werk dus niet echt voortvarend. De hele Zuid-As heeft de boel dichtgemetseld vrees ik…
Hij komt geen millimeter dichter bij zijn doel. Ook al spreekt hij zijn voormalige studie- en partijvriendjes aan die op strategische plekken zitten waar ze heel eenvoudig kunnen vertellen of men daar Russisch geboefte als cliënteel heeft. Mij verbaast het hooglijk dat er vrijwel niets bij is gekomen…
Ter afronding het rare gevalletje van drugsafval dat is geloosd op het terrein van een 90-jarige inwoner van de gemeente Zundert. Zundert dus. De ideale doorsluisroute tussen Breda en Wuustwezel. Wie daar ooit is geweest, weet meteen genoeg. Het is het walhalla voor de drugsgebruiker, maar ook voor de makers…
Goed. Op een nogal groot erf van een oude man is een berg drugsafval gevonden. Het zou er al twee jaar liggen. De gemeente wil de opruimkosten op de oude man verhalen. Het lijkt een tragische gebeurtenis dat een oude man door willekeur de pineut is. Toch is even later alles weer anders…
Die oude man heeft een zoon. Dat blijkt een meerdere malen veroordeelde drugsfabrikant te zijn. Niet ongebruikelijk in de regio. Maar daardoor komt het wel in een totaal ander daglicht te staan. Toch?…
Nee hoor, zegt die zoon. Toen dat afval werd gedumpt zat ik in de bak een straf uit. Ik heb er dus niets mee te maken. En dus gaat mijn vader vrijuit. Dat is in een notendop het verhaal…
Wat telt is de volgende vraag: hoe groot is de kans dat de zoon en/of de vader niets te maken heeft/hebben met dit afval? Daar zijn vast juridische algoritmen voor, om de kans in te schatten dat men ten onrechte een of alle twee laat gaan. Feitelijk betalen alle inwoners mee als de gemeente betaalt…
Een bekende spagaat voor de Zundertse ambtenaren. In dat gebied lopen de opruimkosten van afval van dat asociale drugsvolk de spuigaten uit. Ik kan me heel goed voorstellen dat de gemeente zegt: tot hier! Wat mij betreft: leg gewoon de claim bij de eigenaar van de grond neer. De waarheid zal dan beslist wel boven komen drijven…
De kans dat de oude man schuldig is zou in ieder geval stukken kleiner zijn, als hij geen zoon had die uit het drugsmilieu komt en al diverse malen heeft moeten brommen. Er bestaat wat mij betreft een zeer hoge correlatie tussen die zoon en het afval. De hamvraag is of het causaal is. Wie weet is het wel een afrekentruc uit het milieu om zo, indirect, die zoon te raken via zijn vader…
Ik weet het, het is ingewikkeld. Die gemeente zal het werkelijk kotsbeu zijn. Wel hoor ik ver weg ergens een klokje luiden, want als rechtgeaard wielerliefhebber valt bij de naam Zundert ook die van het nabijgelegen Rijsbergen. Was dat niet de geboortegrond van Johan van der Velde?…
De zowel bejubelde als verguisde Johan heeft de (uitsluitend) bejubelde Joop Zoetemelk aan zijn enige Tourzege van 1980 geholpen. Johan was diens meesterknecht. Bernard ‘le blaireau’ Hinault viel in de gele trui uit met knieproblemen. Als dat niet was gebeurd had Joop nooit gewonnen vrees ik…
Maar goed. Johan stopte jaren later als wielrenner maar bleef met een vervelend dingetje zitten. Een amfetamineverslaving. Dat was in die tijd niet vreemd, omdat veel renners ‘gebruikten’. Hij raakte aan lager wal want amfetamine was niet goedkoop. Een herinnering die zit opgeslagen in mijn kop is dat hij ooit op heterdaad door de politie is betrapt toen hij een postzegelautomaat openbrak…
Dat was indertijd groot nieuws. Want het had iets sensationeels. Dat zo’n geweldige coureur, die hij ooit was, zo aan lager wal kon zijn geraakt. Dat hij genoegen nam met de toen nog in zulke automaten zittende kwartjes en dubbeltjes…
Ik vond dat buitengewoon tragisch. De man van Rijsbergen. Thans gemeente Zundert. Zo is dat kwartje van dat drugsafval gerold naar de arme Johan. Uiteindelijk na te hebben gebromd heeft hij het licht gezien. Het licht van de Here Jezus. Johan is van het padje af geweest maar is weer helemaal ‘on track’…
Er verscheen in 2001 een biografie. Langs het ravijn heet het boek. Moet dat niet zijn: In en weer uit het ravijn? Ik denk dat ik daar eens achteraan ga. Want zulke mooie verhalen, met een lach en een traan, die hoor je niet vaak meer tegenwoordig…
Heden ten dage vallen topsporters niet meer in dat bekende ‘zwarte gat’ als ze eenmaal stoppen. Want er zijn allerhande opvangprogramma’s en, natuurlijk, ook stoppen-met-topsport-algoritmen, die voorkomen dat het misgaat. Daar komt geen mens meer aan te pas…
Ja, ik ben weer wat cynisch nu, omdat ik vrees dat het van alle tijden is. Alleen de bekende helden die iedereen kent van tv die krijgen een vipbehandeling als ze hun sport in de wilgen hangen. De andere 99,99% daar hoor je nooit iets van, hoe het hen is vergaan…
Ikzelf zat ook ooit in die laatste ‘open categorie’. En met mij vele anderen. Ben ik in een zwart gat getuimeld? Nee, dat niet. Had ik er ‘last van’ toen ik eenmaal gestopt was? Ja, dat wel. Geen mens die je dan helpt, je mot ut selluf doen…
Jarenlang heb ik nog gedachten gehad, nadat ik op mijn 27ste stopte met topsport, dat ik, als ik maar met mijn vingers knipte, eenvoudig zou kunnen terugtreden op dat ‘oude niveau’. Daar was ik toen van overtuigd…
Inmiddels weet ik dat dit een soort van mechanisme was om mezelf staande te houden. Dat ik niet hoefde te rouwen om die carrière die plots voorbij was. Als ik wilde was ik in een wip en een scheet terug op mijn oude plek…
Ja, dat was een functioneel hersenspinsel, weet ik nu. Al ben ik God en het universum dankbaar dat ik nooit een postzegelautomaat heb hoeven open wrikken. Om diezelfde avond nog bij de Febo mijn laatste avondmaal bijeen te schrapen. Amen…
Barfman