Het kleurloze van een zwart-wit leven

Ik begon deze columns ooit als een soort van afreageren op de dreiging van de oorlog die Putin zei niet te willen ontketenen. Ik geloofde ergens in een ver hoekje van mijn verstand dat hij niet daadwerkelijk die oorlog zou beginnen. Dat was erg naïef. En ik was niet de enige…

Nu weten we wel beter, met nogal veel schade en schande. Maar laten we niet vergeten dat men vooral in Oekraïne thans de hel op aarde beleeft. Gratis ende voor niets. Terwijl wij hier in ons rijke westerse landje vinden dat de oorlog ons zo raakt in ons dagelijkse leven pfff…

Want we mopperen er op los dat het zo duur is aan de pomp, dat de energiekosten thuis de pan uit rijzen, dat de supermarkt ons dagelijks afzet. En de grootste toeristische kiloknaller van allemaal: dat onze zonder schaamte geboekte vliegreis misschien wel geannuleerd gaat worden, nu Schiphol er gelukkig een tyfusbende van maakt!…

Ja, ik vind het pervers dat we ons oude leven schaamteloos oppakken. Na twee jaar covid en nu de oorlog te Oekraïne. Natuurlijk weet ik dat men het recht heeft om te gaan en te staan waar men wil. Maar toch doet het me wat, dat we zo massaal het vliegtuig pakken om zogenaamd onze miserie van twee jaar covid weg te spoelen met cocktails en finger food etc…

Ik zou het mooi vinden als we solidair zouden zijn met Oekraïne. Daar kan men niet op vakantie. Tienduizenden mensen zijn hun huis kwijt. Honderdduizenden mensen hebben familie verloren aan het oorlogsgeweld. Ik weet dat het veel gevraagd is om solidair met ze te zijn…

Dus doe ik een poging ertoe, in de wetenschap dat niemand zich er ook maar iets van aantrekt. Wij nemen wat ons toebehoort. Zo zit onze wereld in elkaar. Bezit, macht, dominantie. Op de voorpagina van Trouw staat vermeld: Ik ga terugpakken wat mij toebehoort…

Wie is die ‘ik’ dan? Laat ik u niet langer in het ongewisse laten. Het is de door mij niet betreurde machtswellusteling Nilüfer Gündoğan. Voormalig Kamerlid van Volt. Een weinig onbescheiden kloon van haar grote voorbeeld Erdogan. Dat zal ze desgevraagd nooit toegeven, maar iedereen die haar in actie heeft gezien weet genoeg…

Ze zal doorgaan tot het bittere eind tegen Volt. Om haar naam te zuiveren. Want ze is op haar pik getrapt die ze niet heeft. Ze heeft wel een kuif, en daarin is ze fors gepikt. Het is onverklaarbaar en denk ik ook onterecht dat ik zo de pest aan haar heb…

Is dat zo? Terwijl ik het noteer begint de twijfel aan me te knagen. Misschien heb ik een hekel aan het archetype dat zij uitstraalt. Een sekseloos archetype. Daarmee bedoel ik dat het me niet uitmaakt of de betreffende persoon mannelijk of vrouwelijk is. Het gaat om de uitstraling die hoort bij zulke mensen…

In Trouws De Verdieping staat een uitgebreid interview met haar. Aan de hand van de door Mozes in steen gebeitelde Tien Geboden stelt interviewer Arjen Visser vragen aan haar. Ze heeft behoorlijke drama’s meegemaakt, als kind, ook als volwassene trouwens…

Ze voelt zich bestolen, zegt ze. Bij haar beëdiging als Kamerlid citeerde ze De Vliegeraar, waarin staat dat er slechts één zonde is: diefstal. Ze heeft een voorspellende gave zo lijkt het. Al zou je misschien ook, iets cynischer, kunnen stellen dat ze dit over zichzelf heeft afgeroepen…

Als je zoals NG archetypisch bent, en het leven hebt geleefd vol agressie van haar vader jegens haar en haar moeder, dan kun je misschien niet anders dan zijn zoals je bent. Al heb ik stellig de indruk dat NG het niet zelden gebruikt als schild, of als wapen…

De volledige zin luidt overigens: “Ik ben bestolen van mijn goede naam, bestolen van mijn onschuld, maar ik ga terugpakken wat mij toebehoort”. Een duidelijk gevalletje van de agressieve variant van oog-om-oog…

Haar verhaal lezend overvalt me werkelijk een naar gevoel, vooral in m’n ventrale regionen. Alsof ze uit het stinkende papier van de krant komt kruipen om mij een slagzwaard tussen de schouderbladen te hengsten. Want ze benadert je niet van voren, maar van achteren. Zo voelt het hè…

Ik zag haar eens als gast zitten bij De Geknipte Gast. Dat was vóór de Volt-perikelen, althans, voordat die naar buiten kwamen. Toen dacht ik ook al: die moet je niet in een donker steegje tegen komen, want voordat je het weet heb je een preventief gehanteerde stiletto uit je ribbenkast steken…

Het vervelende is dat eerste indrukken nauwelijks nog weggaan. Dat schijnt een soort van vervelende natuurwet te zijn, uit het universum, die ons mensen in de geheugenbestanden wordt gekrast…

Ze gaat de dertien (!) personen aanklagen die klachten tegen haar hebben neergelegd. Zonder te hebben willen vernemen wat die klachten waren. Ik vermoed dat ze in haar verleden zo beschadigd is geraakt door haar agressieve vader, dat ze niet meer in staat is op normale wijze om te gaan met tegenslagen, mild of zwaar…

Ze zegt haar vrede te hebben gevonden. Ik geloof er geen barst van. Ze is agressief en militant. Het spat echt de krant uit. Wat mij betreft, als huis-tuin-en-keuken-psycholoog (geen echte dus), is er maar één echt oordeel over haar mogelijk, op basis van de feiten: ze is extreem in alles wat ze doet. Ze is de klassieke zwart-witte persoon, die nooit vanuit de veilige basis in het midden acteert…

“Ik heb geen tijd om iedereen voortdurend een aai over de bol te geven”. Dit is de metafoor waaraan haar gedrag kan worden verklaard. Nee ‘Nil’, dat hoeft ook niet voortdurend, laat staan bij iedereen. Zo af en toe iemand, dat is waar het om gaat. Ze is niet in staat zo te denken, dat dingen met mate mogen of moeten…

Geen tijd dus. Dat is haar excuus. Nou, dan maak je maar tijd, zeg ik. Ze is gewoon het zoveelste altijd maar druk-druk-druk-typetje. Dat het oog voor de wereld om haar heen kwijt is. En alleen nog maar kan handelen daar aan de periferie van haar bewustzijn, waar het inktzwart is of oogverblindend wit…

Ik moet denken aan de klassieke uitdrukking ‘c’est le ton qui fait la musique’. Haar toon is vaak onzuiver en soms buitengewoon vals. Het nodigt mensen om je heen niet uit om aardig tegen je te zijn, als je altijd militant bent…

Terwijl je, beste Nil, dat woord militant verwart met eerlijk, duidelijk. Nil is een buitengewone botterik in haar eerlijke, klip en klare uitingen. Daarom ziet de wereld haar als bedreigend, vanwege haar onvermogen om ergens in het midden plaats te nemen…

Ook de waarheid ligt in het midden. Dat is een bekende uitdrukking, die ze waarschijnlijk zelden zal gebruiken. Ze hanteert zelfs haar zoon als argument om te moeten doorvechten tegen Volt, tegen de rest van de wereld. “Hoe kan ik mijn zoon leren om voor zijn rechten op te komen als ik zelf het goede voorbeeld niet geef?”…

Het is pijnlijk om het te moeten zeggen, maar op deze wijze geven mensen hun gif door aan volgende generaties. “Ik ben een fighter, een warrior [cursivering in artikel]. Geen slachtoffer.” Oei, ze blijft maar de ene wankele steen op de andere stapelen. Dan krijg je geen veilig fundament. Aan het eind van haar leven wil ze horen dat haar zoon zegt dat ze een goede moeder is geweest…

Zelfs dat dringt ze potverdorie die zoon op. Ik heb met hem te doen. En ik heb met haar te doen. Op de foto in de krant kijkt ze de lezer op honende en argwanende wijze aan. Als je lezer door kiezer vervangt, dan gaat het er vermoedelijk niet goed uitzien over drie jaar, is mijn inschatting…

Ondanks al mijn bezwaren tegen haar heb ik echt met haar te doen. Ze heeft dingen in haar leven meegemaakt die je geen mens gunt, zelfs je ergste vijanden niet. Haar levensles is wat mij betreft om dat niet te gebruiken, niet te misbruiken ook…

Hopelijk komt er op een dag een wolk over haar heen. Die haar optilt en voor heel even gewichtloos maakt. Dan lost de wolk op en zal ze zich herboren voelen. De wereld lacht haar vanaf dat moment toe, niet uit. Ze voelt de vrede in zich neerdalen, ze wil alleen nog maar aardig zijn tegen mensen. En aardig gevonden worden…

Waar ben ik mee bezig zeg! Alsof er niets beter te vertellen is over de wereld waarin wij leven. Typisch zeg, want terwijl ik dit schrijf luister ik naar ‘Please please please let me get what I want’. Jazeker, een oude Smiths-song. Wie kent ze nog tegenwoordig…

Maar dan in een uitvoering van Johnny Marr uit 2013. Bijna net zo goed gezongen als Morrissey, want ook nu kropen de rillingen over mijn rug. Nee, er steekt gelukkig geen zwaard daar tussen mijn knokige schouderbladen…

Dat was maar een metafoor, nodig om mijn gevoelens tot uitdrukking te laten komen. Er is een gezegde dat aanduidt dat ieder huisje zijn kruisje heeft. In het verlengde daarvan denk ik dat er ook mensen zijn die een kruisje hebben…

Een kruisje achter de naam. Nil is ook zo’n persoon met een kruisje. Dat kruisje staat voor de onevenredige hoeveelheid pech die haar is toegeworpen, toen ze geboren werd. Maarre, ze is atheïst, zegt ze…

Dat is jammer, want anders zou ze een prachtig verhaal te horen hebben gekregen van Petrus, bij haar verscheiden. Dat er in haar leven een kruisje achter haar naam heeft gestaan. Of ze dat wel wist, zou hij haar hebben gevraagd. Dan zou ze nee hebben gezegd, eraan toegevoegd: hoezo? Nou gewoon, dat u in dit leven een beproefd mens bent geweest…

Dan zou Nil opnieuw haar levensfilm te zien krijgen, maar dan met het bewustzijn dat Petrus haar kort daarvoor heeft meegegeven. Mag ik opnieuw leven, Petrus? zal ze dan vragen. Nu is mij plots alles duidelijk…

Petrus zal zich eens op de kop krabben, in het weelderige haar. Eh, mevrouw, dat is onmogelijk. Alleen onze Lieveheer had de mazzel meerdere malen te hebben mogen leven. U heeft een enkeltje gekocht mevrouw, u mag rechtsaf hier na de hoek. Ik wens u veel plezier in het hiernamaals…

Ik denk ook wel eens dat mij zoiets aan het eind van mijn leven duidelijk zal worden. Dat ik dan pas de aha! mag beleven die ik zo fanatiek heb gezocht toen ik nog leefde. Dat op dat precieze moment pas het begrijpen van mijzelf en de wereld zich aandient, als een fris ontwaken op een vroege lenteochtend…

Ik ben verdorie klaarwakker. Het weekeinde moet nu maar eens goed beginnen. Veel heb ik niet te doen vandaag, los van deze bal braken dan. Laat ik dat maar gaan doen dan. Erna mijn tanden poetsen, de kanis spoelen en langzaam aan de middagboterhammen denken, hoe ik die zal gaan eten…

Ik hoef niet te vechten voor eten vandaag, in Oekraïne wel. Ik hoef geen veilige slaapplaats te zoeken waar de bommen mij kunnen raken, in Oekraïne wel. Ik kan het me permitteren me werkelijk nergens zorgen over te hoeven maken, in Oekraïne wel. Daar maken ze zich over alles zorgen. Alles!! Dat is ongelooflijk veel…

Barfman