Het weinig duurzame gedrag van mensen

Er is vandaag weinig nieuws dat werkelijk boven het maaiveld uitsteekt. De oorlog dendert verder, Oekraïne zou volgens de media weer een Russisch oorlogsschip hebben geraakt. Maar beide partijen zwijgen nog zoals graven doen…

Ik heb daar vreemde, mogelijk iets of wat verwrongen gedachten bij. Zoals: als Putin nu maar niet denkt dat de VS of de EU achter die aanval op dat schip zit. Want dat zou de vernietigende wrevel van de kleine Tsaar alleen maar vergroten…

En dit weekeinde verwacht men op Schiphol een drukte van belang. Nu vanwege de terugkerende vakantiegangers, die hun zogenaamd duurzame reisje erop hebben zitten. En eenmaal thuis snel weer mopperen dat ze opnieuw weg willen…

Na covid hebben we weinig geleerd, is mijn bespiegeling. Ook de energiecrisis weerhoudt ons er niet van om gewoon stug door te gaan met ons oude leven. Want we hebben het dubbel en dwars verdiend, om weer op pad te mogen…

Daar ben ik best somber over, over dat gedrag dat, nu het weer kan, terugkeert naar oude niveaus en gewoontes. Al gun ik uiteraard de mensen hun uitstapjes, laat dat duidelijk zijn…

Ik hoopte gewoon, naar nu blijkt ten onrechte, dat we het massaal anders zouden gaan doen. Te beginnen bij wat al die ‘vakantieboeren’ in de aanbieding hebben…

Met ‘ten onrechte’ bedoel ik de uitkomst van de hoop, niet de hoop zelf. Dat voor de wakkere taalpurist. Zolang er van de aanbodzijde niets verandert, en de overheid lafjes blijft met het ‘betaksen’ van oud, weinig duurzaam gedrag, dan blijft het bij het oude vrees ik…

Maar goed, als positieve bijvangst van klimaatverandering mogen we komende week prachtig lenteweer omarmen. Wel is het volgens op scherp staande waterschappen al te droog, staat het grondwaterpeil in het rood. Sproeien mag niet in grote delen van het land…

Ik woon aan de rand van de stad, nabij landbouwgebieden. Daar wordt volop gesproeid. Niet met water, maar met pesticiden. Op dat terrein zijn er nauwelijks beperkingen, zodat de Mosanto’s van deze wereld handenwrijvend toekijken (ondertussen klotswinsten incasserend)…

Ik moet oppassen niet op het verkeerde moment de was buiten te hangen of op mijn terras te gaan zitten. Want de nare geur van pesticiden, bij ‘verkeerde wind’, die wurmt zich in cellen en weefsels, los van innerlijke alarmbellen die er automatisch bij afgaan…

Dat is mijn realiteit, waar ik woon. Wat mij betreft mag het met bakken tegelijk gaan regenen, zodat al die vuiligheid de grond in sijpelt. Al is dat van korte duur, want eenmaal in het grondwater doet het meer kwaad dan goed, gaan andere instanties zich roeren…

Boeren hebben niet alleen een ploeg-, zaai- en oogstplan, maar ook een gifplan. Want zonder gif, geen winsten. Of nou ja, dan spreken we van minder winsten. Boeren leven hand in hand met hun gif, hun beste vriend…

Er zijn zelfs speciale bedrijfjes, de ‘uurloners’, die je kunt inhuren om met van die uitklapbare gifinstallaties achter hun trekker over je land te laten rijden, zodat vrijwel iedere vierkante millimeter aan de beurt komt…

An sich is het opmerkelijk dat er nog dieren leven in de nabijheid van landbouwvelden, want op die velden zelf zie je nooit enig teken van leven. Vrolijk word je er niet van, ik tenminste niet. Maar ja, wat wil je daar als kleine garnaal aan veranderen?…

De consument blijft fanatiek de met gif bespoten producten kopen, want ze zijn zo heerlijk goedkoop. Ik ben per definitie niet tegen gif, want er is ook natuurlijk spul. Maar wel tegen het ziekelijke systeem dat erachter zit…

Dat het gebruik van chemisch gif leidt tot goedkopere producten. Iedere vezel in mijn lijf schreeuwt om belasting van gif-producten, om op deze wijze boeren en consumenten te dwingen andere, duurzame producten te verbouwen voor consumptie…

Er wordt vandaag de dag onderschat hoe groot de invloed van belasting is. Om de wereld te verbeteren zouden er veel meer en ook meer soorten belasting moeten worden geheven…

Dat alles met als doel de wereld duurzamer te maken. Zeg maar, om het eenvoudig te houden, dezelfde reden waarom mensen hun auto door de wasstraat rijden: opdat die langer in goede conditie blijft, dat-ie langer meegaat…

Al geef ik meteen toe dat de gemiddelde wasstraat nu ook niet het toppunt van duurzaamheid is. Beter is om thuis met een spons en een emmertje sop aan de gang te gaan. Maar dan moet je niet minuten lang met de tuinslang de auto afspuiten hè…

Wijze lessen uit de medische wereld: kijk uit met bij mensen een varkenshart implanteren, want dat kan zomaar een voor mensen fataal virus opleveren. Een cynisch knipoogje van het arme varken, dat ongevraagd zijn hart moest afstaan…

Na twee weken is het relatief stil geworden rondom clown Johannes Derksen. Maar vandaag in Trouw een uitgebreid artikel dat mij een tikkeltje geruststelt. De kop luidt namelijk: “De Johan Derksens zijn een marginale groep”…

Al stelt de in de krant vermelde functie van ene Renée Römkens me dan weer minder op m’n gemak: criminoloog gespecialiseerd in gender-gerelateerd geweld. Is niet alle geweld gerelateerd aan de gender, denk ik dan in mijn simpelheid? Of is dat wat kort door de bocht?…

We kennen twee-en-een-halve smaak in deze wereld: vrouwen, mannen en dat wat zich daartussen begeeft of er rond omheen. Vooruit, omdat ik in een goede bui ben, rond ik het af naar boven. Drie smaken dus…

Al snel is elke vorm van geweld gender-gerelateerd, want het speelt tussen de drie smaken onderling, hoe je het ook wendt of keert. Het gaat dus ‘gewoon’ om universeel geweld. Al ben ik de laatste die geweld als gewoon beschouwt…

De wereld om me heen denkt daar anders over. Overal is geweld. Geweld is een soort van eindstation: eerst zijn er neurale prikkels, dan gedachten. Daarna daden en eventueel daden waarbij geweld in het spel is…

Dat is op z’n botst samengevat hoe het ontstaat. Bijna altijd is geweld iets dat ontstaat uit de interactie tussen mensen onderling. Zelden ontstaat geweld spontaan, zonder interactie. Ja, als het spontaan gebeurt dan is het ingeschaald in het psychiatrische ziektespectrum…

Gender-gerelateerd is een flauwekulterm vind ik. Het gaat om geweld tussen mensen. Beter is om de term mens-gerelateerd gedrag te gebruiken. Dat is wat anders dan geweld tussen mens en dier, of tussen mens en plant, of desnoods tussen plant en dier…

In ben heus niet aan het flauwekullen hoor, ik wil gewoon even mijn cynische gal spuien over al die termen die men bedenkt om basiszaken aan de kaak te stellen…

Geweld is bijna altijd fout. Uitzonderingen zijn oorlogen of als een mens per abuis door een dier of plant wordt aangevallen. Dat laatste is een grapje…

Al bestaan er vleesetende planten die, als de evolutie net even anders was gegaan, nu misschien heersers over de wereld waren. Reusachtige zonnedauwen die, geholpen door wortels die kunnen lopen, met grote snelheid over de aarde razen…

Okay. De Derksens van deze wereld zijn dus een marginale groep. Renée heeft het over ‘toxische masculiniteit’. De focus ligt te veel op de belevingswereld van de man. Door het gif wat mannen verspreiden heeft de vrouw te weinig kansen…

Ik denk wel dat dit klopt. Al zijn al die vreselijke termen eerder irritant dan dat het deze man (ondergetekende) helpt in het ontwikkelen van nog meer begrip. Ik heb al zo veel begrip, misschien te veel. Zodat ik misschien wel mezelf vergiftig…

Ik ben het trouwens niet met haar eens dat ‘de Derksens van deze wereld’ een achterhoedegevecht voeren. Misschien geldt het voor onze vrije westerse wereld, wat dat ook moge zijn. Maar in andere culturen denkt men er vaak heel anders over…

Waar ik best moeite mee heb is de mens op een voetstuk te plaatsen ten opzichte van andere levende wezens. De mens is, helaas, nog niet veel verder gekomen dan sommige diersoorten, zoals primaten. Zij lijken op ons, maar wij ook op hen…

Mannen hebben nog behoorlijk wat last van de Darwiniaanse erfzonde, als ik dat zo mag noemen. In de dierenwereld gaat het er best bruut aan toe, de verhouding man-vrouw…

Daar, in de dierenwereld, ligt de nadruk nog veel op de replicatie der soorten, en alles wat daarbij om de hoek komt loeren. We zien dat mannen serieus kunnen ruziën om vrouwen, maar dat ze zelden direct geweld gebruiken tegen vrouwen…

Hoogstens als het op leven en dood aankomt, in tijden van grote voedselschaarste. Ik geloof niet dat er zinloos geweld bestaat tussen mannen en vrouwen in het dieren- en plantenrijk. Misschien onder virussen en bacteriën…

En toch komt dat geweld tussen mensen voort uit ons voormalige evolutionaire gedrag. Haantjesgedrag. Zelden zul je termen uit het dierenrijk horen die gerelateerd zijn aan vrouwen. Nou ja, misschien kippig dan…

Maar dat is veel onschuldiger dan haantjesgedrag. Iemand die ooit hanen heeft zien vechten, weet meteen genoeg. Die gaan door tot de dood van de één, zodat de ander wint…

Dat is voorgeprogrammeerd gedrag ter instandhouding van de soort, ook al lijkt het vreemd dat die mannen-onder-mekaar elkaar het licht in de ogen niet gunnen…

Per saldo is de dood van die ene haan gunstig voor de soort, want uit een kippenbroedsel komen een boel nakomelingen voort. Hoenders zijn misschien geen goed voorbeeld om ons als mens aan te spiegelen…

Wolven blijven paartjes tot aan de dood. Wolven voeren geen hanengevechten. Eksters zijn ook monogaam, zwanen ook. Misschien komen eksters nog het meeste in de buurt bij het gedrag van mensen…

Die houden ook wel van blingbling. En ze houden van hoge bomen om in te nestelen. Hoge bomen die veel wind vangen. Dat past ook wel bij ons, dat we graag een hoge boom zijn. Die wind die nemen we dan voor lief…

Volgens criminoloog Renée is het een kwestie van tijd dat stoere mastodonten als Derksen uitsterven. De term mastodont heeft een dubbele betekenis: de mastodont is inmiddels uitgestorven, en het woord zelf heeft een mooie ‘halt, tot hier en niet verder’ in zich! Masto, don’t!…

Een bruggetje naar de Giro van gister is natuurlijk dat de wielrennerij ook jarenlang een zeer masculiene sport is geweest. Gelukkig is dat aan het veranderen, al gaat het bijzonder traag…

Want eerst moeten er nog enkele mastodonten hun fiets aan de wilgen hangen. Hetzelfde geldt voor sommige verslaggevers. Laat ik die gemakshalve beperken tot voormalige dopingzondaars, die nu in het schnabbelcircuit hun vaak te luide gekraai laten horen…

Maar goed. De Giro. Wat was het gister ongelooflijk spannend die laatste klim. Meestal zie je verrassingen op zulke momenten, een winnaar die op geen enkel lijstje voorkomt…

Maar gister was het hele podium min of meer voorspeld: ‘Poelemans’ op 1, met ‘nieuwkomer’ Girmay op 2 en Bilbao op 3. Je moet het potverdorie maar even doen, favoriet zijn en dan dit gewoon waarmaken. Hulde aan het hele spul!…

Dat wordt vandaag in de korte tijdrit met een pittige heuvel op het eind een gedring van jewelste, want iedereen kan zo’n beetje het roze overnemen van Poelemans. Of dat denken we…

Maar wie twijfelt er eigenlijk aan de bijzondere krachten die zich in dat rare roze lijf van vandaag zullen manifesteren? We hebben zelfs twee ‘dicht’ staande landgenoten die voor het roze kunnen gaan: Kelderman en Mollema. Wat een luxe…

Ter afsluiting de gister herdachte moord op Pim Fortuyn. In Rotterdam was een stille tocht. Er waren nog geen 500 mensen bij. Dat is best weinig, toch? Zeker omdat het stil was, voor zo’n schreeuwlelijk als Fortuyn. Kennelijk vindt men het niet meer zo urgent allemaal…

Ook werd de (jaarlijkse) Pim Fortuynprijs uitgereikt. Na Jort Kelder en Fidan Ekiz was nu schrijfster Lale Gül aan de beurt. Eerder waren dat gerenommeerde rechtse ballen en Fortuyn-lovers Leon de Winter en Theodoor Holman…

Hoe wrang is dat eigenlijk, volgens de lof-uiting: “Voor het kritiek hebben op de eigen cultuur is veel moed en doorzettingsvermogen nodig. Lale heeft deze prijs dan ook dubbel en dwars verdiend”. Vorig jaar was ze ook al genomineerd trouwens…

Nooit zal deze prijs aan een gewone Turk of Marokkaan worden uitgereikt. Dat past geheel in het beeld dat Pim had bij ‘genaturaliseerde vreemdelingen’. De enige goede buitenlander is een aangepaste buitenlander, vond hij…

Het is zo voorspelbaar allemaal door die verdraaide polarisering. De gewenste verzoening is ver te zoeken. Iedereen graaft zich in in zijn private schuttersputje. Het geladen geweer in de aanslag om indringers te verjagen…

Ik geloof dat dit nog het meeste overeenkomt met de menselijke geest, als we die zouden kunnen downloaden naar simpele taal. “Dit is mijn putje grrr! Opdonderen dus! Ga naar je eigen putje, anders schiet ik je neer!”…

Zoiets zou zomaar de retoriek kunnen zijn van onze humane blauwdruk. Dat het schuttersputje, aangevuld met de loopgraaf, zodat we ons ‘veilig’ kunnen verplaatsen, symbool staat voor de moderne mens…

Symbool-denken is ook iets van mensen. Ik doe het, iedereen doet het. Het is een hulpmiddel dat we inzetten als we niet in staat zijn het met ‘eigen woorden’ te vertellen, uit te leggen…

Ikzelf heb katten. Die zie ik nooit in symbolen met elkaar communiceren. Daar wordt meteen met veel geblaas gemept, als iets niet duidelijk is. En soms, op momenten van rust, likken ze mekaar tevreden de vacht…

Maar katten zijn dan weer niet monogaam. Niet bepaald zelfs. Wie ooit een krolse poes heeft horen jammeren, die weet precies hoe of dat dit zit…

Alhoewel. Wij mensen, vooral mannen, hebben daar dan weer een naar masculiniteit riekend symbool van gemaakt. Want soms worden vrouwen krolse poezen genoemd…

Johan Derksen zou het hebben kunnen zeggen. Maar dan waarschijnlijk tegen een vrouw die onbereikbaar voor hem was, toen ze niet wilde ingaan op zijn avances en hem blazend de ogen uit krabde. Symbolisch dan hè…

Barfman