Een ‘Mathieumatisch’ koerswonder
We mogen een zwart weekeinde optekenen in ons kleine, doorgaans zo vredevolle landje. Een discotheekbezoeker overleed na een mishandeling. De al enkele dagen geleden op die zorgboerderij twee onschuldige mensen doodschietende idioot (John S), heeft nu ook te Vlissingen iemand doodgeschoten…
Gister werd bekend dat S vlak voor zijn wandaad op de zorgboerderij een mailtje naar RTL Boulevard stuurde. Hij zou in psychische nood zitten. In Loon op Zand zijn afgelopen nacht twee voetgangers doodgereden door een automobilist, die niet gedronken zou hebben, aldus explicatie van de media…
Kortom, wij nieuwsvolgers krijgen ook zo onze portie ellende over ons heen gestort. En het ergste is, dat dit alles went. We lezen zulke berichten ‘tussen de soep en de piepers door’, alsof we sportuitslagen tot ons nemen of de beurskoersen…
We staan weinig stil bij de diepe ellende die zo plots wordt veroorzaakt bij nabestaanden van slachtoffers, die er de rest van hun leven last van zullen hebben. De media zijn zoals altijd te veel gefocust op de 1ste-graads ellende, niet op de erop volgende…
Ook in Oekraïne gaat de miserie gewoon door in het weekeinde. De Russen blijven consequent met het doden van kinderen. Alweer is er een school gebombardeerd. Eronder lag een schuilkelder. Daar mist men nog 60 van de 90 mensen…
Alles is zo vreselijk relatief. Als je de gortdroge, puur informatieve berichten in de media bekijkt, dan voel je niet meteen de ellende die erachter schuilt. Pas als je daar de tijd voor neemt, dringt het tot je door wat het bombarderen van een school, met daaronder een schuilkelder, betekent…
Bij te veel aaneengesloten negativiteit sluit ons brein zich kennelijk af voor diepgang. We hebben honger voor nog meer aanverwante berichten, want we willen koste wat kost ‘op de hoogte blijven’…
Dat om niet uit de toon te vallen als men in gezelschap is van anderen, om inhoudelijk mee te kunnen praten met vrienden op een partijtje, in de fitness of op de zaak…
Maar goed. Zoals altijd wisselen negatieve feiten zich af met positieve. Want in de Giro gister gebeurde wat we hoopten: Poelemans behield zijn roze, hij won zelfs bijna de tijdrit! Alleen de onwaarschijnlijk rap rijdende Simon Yates moest hij voor zich dulden…
Simon Yates, ja u las het goed. De man die normaal geen deuk in een pakje boter schopt, qua tijdrijden. Eerst dacht ik dat er een fout was gemaakt met de minuut ruimte die tussen de renners in acht wordt genomen, dat ze die bij hem verzuimd hadden mee te tellen…
Yates reed de bijzonder sterk rijdende Tom Dumoulin uit de ‘hot seat’. Tom had vlak ervoor de ‘vrijwel zeker winnende tijd’ gereden. Maar even later werd gemeld dat Yates ook al een goede tijdrit reed in de Tour of the Alps. Zodat ik grommend moest capituleren, omdat ik het Tom zo gunde…
Maar toen kwam malle Mathieu, die alle wielerwetten brak. Hij traint niet eens op een tijdritfiets zo horen we al enkele jaren zeggen. Al kan dat natuurlijk ook ingecalculeerde mythevorming zijn…
Want er is bijna niets stoerder dan zogenaamd onvoorbereid de beste in iets zijn, dat als een specialiteit geldt. Namelijk die van Tom. Hij was wereld- en tot tweemaal toe vice-Olympisch kampioen op de tijdrit…
De doorgaans stoffige, duffe co-commentator Karsten Kroon werd zelfs enthousiast toen Tom zijn geweldige tijdrit finishte. Maar toen Mathje over de meet kwam, werd hij blij, voor zijn doen haast lyrisch…
Normaliter praat Karsten liever over vogels en over taartjes. Tijdens uitzendingen bedoel ik. Nu ben ik best ruimdenkend, als het op ‘persoonlijke stijl’ van commentaar geven aankomt. Maar Karsten verslaat ze allemaal, als we zijn stijl op stupiditeit toetsen…
Enfin, vandaag mag Mathje alweer in het roze starten. En als het kon ook in het blauw en paars, die voor punten en bergen. Want ook die heeft hij in bezit. Maar omdat je slechts één ‘maglia’ tegelijk kunt dragen, mogen Zabel en Girmay in blauw en paars starten, conform de regels…
Vanochtend deed ik een poging om het laatste nieuws tot me te nemen via de tv. Als oudere man heeft het zo mijn voorkeur, dat per tv te doen. Lekker onderuitgezakt met een bak pleur en wat boterhammen het nieuws en mijn calorieën absorberen…
Toen ik daar zo zat, met een zijdelings uitzicht op de straat voor de deur, zag ik voor de 3de keer in enkele weken een vrouw voorbij fietsen. Die vrouw droeg een ladder van een meter of drie lengte. Ze had haar arm en schouder door één van de sporten gestoken…
Ik keek maar half omdat ik wat nieuwsberichten in me opnam. Maar plots ging er een soort van schokje door me heen, dat het toch op z’n minst vreemd was dat die vrouw fietsend een ladder droeg. In het voorbijgaan leek ze naar binnen te kijken…
Kennelijk heb ik de twee eerdere observaties niet als merkwaardig ervaren. Maar nu dacht ik dat het vreemd was: vrouw op fiets met ladder. Ik deed verwoede pogingen om te bedenken of er iets symbolisch achter kon zitten. Of dat ik door een fata morgana was getroffen, een mirage…
Dat laatste kon ik al snel afvinken als onjuist, want ik verkeerde niet in een droomtoestand en de rest van de omgeving was helder als altijd. Dan bleef over de mogelijkheid van iemand die van het padje af is, die een obsessie met ladders heeft, en overal gaat en staat met de ladder…
Dat vond ik geen heel vreemde conclusie. Al moet gezegd dat de vrouw nog relatief jong was en normaal oogde, in de korte flits dat ze naar binnen kijkend voorbij pedaleerde. Of was ze soms ladderzat?…
Pfff, sorry! Of zou ze, bijvoorbeeld iedere zondag, met fiets en ladder naar een volkstuintje gaan, waar ze enkele fruitbomen beheert die gesnoeid moeten worden?…
Snoeien in mei? Mwah. Slecht idee. Was ze soms een glazenwasser met een burn-out, die ook op vrije dagen de hort op gaat? Ik zat opgescheept met raadsels zo op de zondagochtend. Ook nu, enkele uren later, ben ik niet veel verder gekomen…
Ik laat het maar beter bezinken, wie weet is ze er volgende week weer en mag ik dan de bekende Eureka! uitkreten. Wat nog resteert, bedenk ik me, is dat ik onderdeel ben van een ‘practical joke’, maar dan wel een heel vreemde…
Soms zijn raadselachtigheden mooier als ze onopgelost blijven, las ik ooit in een roman van deze of gene. Het ‘onderweg’ zijn bij het oplossen van raadsels is waar het om gaat. Het gaat om de reis. Niet om de bestemming…
Ja, dat is een vreselijk cliché, over die reis en bestemming. Want daar word je mee doodgegooid, met die vreselijke metafoor. Vooral in het bedrijfsleven hoor je die te pas en te onpas. Dat komt omdat ze daar vele jaren achterlopen…
Achterlopen op wat? Op de actualiteit. Het bedrijfsleven is een slap aftreksel van de werkelijkheid, waarin je je doordeweeks acht uur per dag of meer kunt onderdompelen om even ‘off the grid’ te zijn…
Want als je in de werkelijkheid leeft, in de realiteit, ben je ‘on the grid’. Inderdaad, het zijn vreselijke termen, dat off & on the grid. Ik gebruik ze expres om mezelf, plus dat bedrijfsleven, ermee belachelijk te maken. Dat de reis belangrijker is dan het einddoel, de eindbestemming…
Daar kun je trouwens nog over van mening verschillen. Ikzelf denk dat alles belangrijk is: de voorpret als je op reis wil gaan, de reis zelf, de aankomst op de bestemming, het verblijf, weer terug naar huis gaan en dan hopelijk in één stuk gezond en wel thuiskomen…
Misschien wordt bedoeld dat reizen op zichzelf belangrijk is. Daar ben ik het meteen mee eens. Reizen betekent ervaringen opdoen. De thuisblijver kan ook ervaringen opdoen, maar de kans erop is kleiner dan als je de hort op gaat…
Zo is de werkelijkheid te versimpelen, te comprimeren tot mathematische kansen op ‘iets’, en ook op ‘iets niet’. Zou Poele-mans ook zo redeneren, als hij zijn schoenen op de pedalen klikt en de koers begint? Dat alles gaat om mathematische kansen?…
Hij lijkt me eerder een nuchtere jongen dan een al te emotionele. Al was hij toen hij die vreemde Amstel Goldrace won zowel blij als verrast, en zagen we duidelijk zijn emoties. Die wonnen toen van de gebruikelijke nuchterheid…
Ik twijfel even of ik nu een flauw woordgrapje moet of mag maken. Ik schrijf dat op zodat u mijn ‘gedachten’ kunt volgen. Laat ik het toch doen, want woordgrapjes maken dat is een soort van ziekte. Want ik kan het niet laten…
Zou Mathieu Poelemans tijdens zijn koersen over een mathematisch koersinzicht beschikken? En zo ja, mogen we dat dan, oh grote lulligheid, ‘Mathieumatisch’ noemen? Ik vraag u meteen vergiffenis, duizend maal sorry! Wel lucht het op, dat-ie eruit is. Fijne zondag nog…
Barfman