De tjoeki-tjoeki-boot van Oom Gerard
Er is voor mij sprake van het jaarlijkse zwarte gat gedurende de zomermaanden. Want de Tour is weer voorbij en het duurt gemiddeld dan 52 min 3 is 49 weken totdat de caravaan weer verder gaat…
Gelukkig is de zomer een jaargetijde waarin je je nauwelijks hoeft te vervelen. Maar stel je voor dat de Tour in de donkere weken van januari wordt verreden, dan is daarna het gat zwarter dan zwart…
Maar ach, we hebben misschien wel de meest boeiende Tour van de laatste tien jaar gehad. De laatste drie jaar bekijkend: de Rog zou de saaie editie van 2020 gaan winnen, hij kon niet meer verliezen dacht men…
Maar door arrogant gedrag van de Jumbo-ploeg verloor hij toen alsnog, op zeer schlemielige wijze, in de laatste echte etappe: een tijdrit, nota bene zijn specialiteit…
Het jaar erna was de Pog alleenheerser, hij deed wat hij wilde en speelde met de rest. Tot halverwege dreigde dat zich dit jaar te herhalen, want de Pog sprintte bij vrijwel iedere etappe, zowel vlak, bergaf als bergop, voor de winst…
De Rog was al naar huis en Jonas werd zogenaamd van reservekopman plots de echte kopman. Maar afgelopen vrijdag ging het nog bijna mis, al zal dat door weinigen gezien zijn…
Toen was Jumbo (met als ploegbaas de soms te opportunistische oud-renner Frans Maassen, in ‘zijn tijd’ al geen licht) alweer te arrogant, maar gelukkig liep het ditmaal goed af…
Omdat wat mij betreft die dag alles op alles gezet moest worden op het veilig houden van de gele trui, kreeg vreemd genoeg Wout van Aert toestemming om met de kopgroep mee te gaan…
Dat was een blunder, want hij had als sterke adjudant van Jonas bij hem moeten blijven. Bijna ging het mis, toen deze laatste een zwieper maakte in de afdaling na pressie van de Pog…
Als Jonas daar onderuit was gegaan, was de Pog beslist doorgereden. En had Jonas daar vrijwel alleen gezeten, met sterke Wout minuten vooruit…
Die gok had Jumbo nooit mogen nemen, ik viel bijna van mijn stoel toen dit allemaal voor mijn neus gebeurde. Zelfs José de Cauwer, de scherpste commentator van het hele spel, hoorde ik er niet over…
Een geluk bij een (bijna) ongeluk dat even daarna ook de Pog een zwieper maakte bij een verkeerd ingeschatte bocht. Dáár won Jonas met enige mazzel de Tour…
Maar dat gokken, daar houd ik niet zo van. Ongelooflijk dat zo’n miljoenenorganisatie als Jumbo dit toestaat. Wie weet dat volgend jaar, net als dat Mokumse voetbalcluppie, ook Betcity op het tricot van Jumbo staat vermeld…
Gister begon de vrouwen-Tour. Er zijn te weinig prikkels bij me om te gaan buizen. Niet dat het geen topsport van de bovenste plank is, ik ben er geloof ik niet inclusief of allround genoeg voor…
En de EK-voetbal is alweer voorbij begreep ik, onze vrouwen hebben het niet gered tegen de sterke Fransen las ik zojuist op teletekst. Een lullige strafschop, zo heet het, tja…
De WK atletiek is ook voorbij, allemaal niet echt handig gepland zo samen met de Tour en het voetbal. Terwijl het al zo lastig is door de tijdverschillen met de VS. Maar met atletiek zijn we steeds sterker aan het worden in de breedte…
Gister vernam ik dat Odessa weer gewetenloos door Putin is beschoten. Terwijl er nota bene gesprekken worden gevoerd om via Odessa veilig graan te kunnen exporteren…
Hopelijk zijn de aangekondigde trainingen van de Pantserhouwitsers snel achter de rug, zodat de Oekraïners de Russen met grote precisie kunnen bestoken…
Wat mij betreft moet Oekraïne op grote schaal doelen in Rusland beschieten, zoals Moskou. En vooral burgerdoden maken, voor het oog-om-oog-effect. Misschien dat er dan bij de kleine Tsaar empathische belletjes gaan rinkelen…
Ook al stroomt er weer gas door de leidingen richting Duitsland, het betekent niet dat we Putin nu plots weer moeten omarmen. Het blijft een gewetenloze oorlogsmisdadiger en massamoordenaar…
Maar goed, we zijn nog lang niet van deze vreselijke oorlog af vrees ik. In eigen land wordt er weer komkommerkundig gezeurd over privacy van burgers die niet gewaarborgd zou zijn bij de politie…
Wat mij betreft mogen de overheid en alle bijbehorende apparaten nog veel meer de privacy schenden, zo lang wij dat vreselijke huftergedrag blijven vertonen en ons land steeds asocialer wordt…
Maar ja, ik moet niet alleen zeiken, maar er ook wat aan doen. Wat dan, dat weet ik nog niet, gevoelsmatig is het wel wat eenzijdig wat ik doe: cynisch over van alles zeuren, zonder iets bij te dragen…
Ja, ik draag iets bij door cynisch mijn boodschap te verkondigen, in de hoop dat mensen er dan oog voor hebben, voor het onderwerp dat ik cynisch de oorlog heb verklaard…
In (de door mij regelmatig verguisde) spirituele kringen wordt vaak verkondigd dat je er dan ‘bewustzijn bij krijgt’. Dat zal best, al ben ik al tevree dat het onder de aandacht van de mensen is gekomen…
Het is aan die mensen zelf om er bewustzijn bij te ontwikkelen. Want wij Kwaaklanders zijn een arrogant en asociaal volk, allergisch voor macht, dat zich al helemaal niet de les laat lezen…
Het is niet gek dat ons land internationaal koploper is in relatie tot een breed spectrum van allergieën. En al die hooggeleerde medici en ‘complotse’ milieufanaten maar denken dat dit komt door de slechte luchtkwaliteit…
M’n neus! Het is onze allergische aard die de schuldige is van al onze medische welvaartskwalen. En ons eeuwige geklaag en gejank bij alles dat ons niet aanstaat…
Ik word er hondsmoe van, van al dat gejammer. Het liefst zou ik stante pede emigreren. Maar ja, dat is het kind met het badwater weggooien, want daarmee ben je ook niet echt sociaal-inclusief…
Weglopen, al dan niet met de staart tussen de benen, is geen optie. Al kan het tijdelijk wel grote genoegdoening geven. Tijdelijk of deeltijds emigreren, wie weet is dat de oplossing voor al mijn maatschappelijke grieven…
Zo had ik ook bepaalde grieven bij de gister van start gegane Zomergasten, waar de beslist niet bij mij geliefde Umberto Tan in de ‘driver’s seat’ mocht gaan zitten…
Als het nou had geregend en 10 graden was, dan was ik mogelijk, bankhangend zappend, blijven haken bij dit doorgaans erg fijne programma. Helaas is het wat sleets geworden, qua gast-keuze…
Natuurlijk heeft meneer Tan een publiek, dat hem waardeert en adoreert. Maar of deze bij de commerciële omroep vooral luchtig babbelende ouwehoer een podium moet krijgen bij de maatschappijkritische VPRO, dat zit me niet echt lekker…
Ik vernam gister van iemand dat er op diverse internetfora, voorafgaand aan de uitzending, vernietigende uitspraken werden gedaan op de aanwezigheid van Tan bij Zomergasten. Ik zal ze niet hier herhalen…
Wel sloot ik me in stilte aan bij deze niet malse kritieken. Tan in Zomergasten gaat me net te ver. Zo heb ik afgelopen jaren regelmatig, bij twijfel, toch proberen te kijken, een half uurtje of zo…
Helaas werden dan de vermoedens en vooroordelen vaak feitelijk en waar, welke ervaring je dan weer meeneemt naar het volgende seizoen. Derhalve heeft Tan dit jaar mijn inwendige ballotage niet doorstaan…
Wie weet dat we de komende dagen vernemen hoe het zat met de kijkcijfers. Ik vermoed dat hij fors onder de cijfers van zijn eigen talkshow zal zijn gebleven…
Ik hoor in gedachten al de excuses worden aangevoerd, dat het kwam omdat het gisteravond zo’n fijn weer was, om buiten te blijven zitten met een kratje bier of een koel glas rosé…
Over fijn gesproken. Als fan van de Grote Volksschrijver (Gerard Reve) las ik gister, lam in een tuinstoel hangend, de postuum verschenen ‘Zeer fijne boy’, een kleine verzameling brieven aan Jef Rademakers…
Voor degene die niet weten wie Jef was: een zowel bejubelde als verguisde programmamaker, die Klasgenoten heeft bedacht en gemaakt, alsook de Pin-Up Club, om maar eens wat te noemen…
Jef heeft tevens enkele programma’s gemaakt met Reve, wat uiteraard gepaard ging met de bekende briefschrijverij van Reve aan Jef. Dat deed Reve nu eenmaal, brieven schrijven, vooral aan mensen waar hij mee omging…
Natuurlijk bezat Reve een dubbele en ook multi-gelaagde bodem. Die bij voorkeur, direct of indirect, hem pecunia moest opleveren. Want hij was een broodschrijver, zei hij zelf altijd met een heerlijk cynische knipoog…
Bij vlagen heb ik gister erg moeten lachen, vooral bij de kleinste taalkundige grapjes die Reve om de haverklap maakte. Ik zal geen voorbeelden geven maar ik ben erg blij dat dit boekje alsnog, na Reves verscheiden, het licht heeft mogen zien…
Natuurlijk spint ex-levensgezel Joop er garen bij want zo is en was Joop, waar an sich niets mis mee is. Maar Joop kon daardoor veel geld uitgeven aan vage, vooral exotische kunst…
Dat waren een soort van lange termijnbeleggingen, waar Reve toch niets van begreep, zo verklaarde Joop dan desgewenst als daar iets over werd gevraagd door journalisten…
Ach, wat heeft die schrijver me veel lol en momenten van plezier gegeven in mijn leven. Ook al ben ik geen fanatiek fan, want vaak zijn die te klef en idolaat, en vinden ze juist andere grappen weer beter dan ik…
Reve was een bijzonder mens, en juist dat bijzonder zijn maakte hem voor mij zo interessant. Hij is van van alles en nog wat beschuldigd, van racist tot pedofiel tot populist tot ordinaire geldwolf…
Ik vrees dat het allemaal een klein beetje waar is. Maar dan doel ik op de opperste waarheid dat we, wij mensen, allemaal minimaal een klein beetje van alle slechte dingen in ons hebben zitten…
Niemand is volmaakt. Reve niet, Joop niet, ik niet. Dat is een troostrijke gedachte, geen excuus. Reve wilde soms gewoon zijn platheid tonen door te shockeren, ter opstuwing van de verkoop van zijn boeken…
Zoals dat buitenlanders (nu migranten geheten) wat hem betreft zo snel mogelijk met de tjoeki-tjoeki-boot naar huis moesten worden gestuurd. Dat was zijn pervers-grappige kant, want hij zag meteen de verkoopstatistieken stijgen…
Ik moest er toch om lachen, maar in de tussentijd maakte ik me zorgen om de problemen in ons land omtrent buitenlanders, wat resulteerde dat ik links stemde omdat daar mijn zorgen het beste werden vertegenwoordigd…
Nadat Reve dan weer een provocerende uitspraak had gedaan, kwam hij niet zelden met iets prachtigs op de proppen. Zoals het zeer clichématige, bijna camp-achtige gedicht Roeping, dat mij nog steeds kan laten lachen en huilen…
Met enige droefheid stel ik vast dat zulke schrijvers niet meer bestaan, omdat de maatschappij veranderd is en de opeenvolgende generaties andere schepsels hebben voortgebracht. Niet minder mooi, maar anders…
Op radio één hoor ik zojuist, bij monde van dat Max-baasje wiens naam me niet te binnen wil schieten, dat de uitzending gister met Umberto buitengewoon boeiend en verrassend is geweest…
Bijna, ja bijna liet ik mij verleiden om online te gaan om ‘uitzending gemist’ aan te klikken. Maar ik bleef onbewogen op mijn stoel zitten en smeerde stoïcijns een volgende boterham. Om met Reve te eindigen: toch goed dat er een God is…
Barfman