De banaan is de pisang

Hij is nog niet voorbij, die mooie zomer, die zowat in mei begon. Wel kun je het prekerige ge-orakel overal horen, dat niet alleen de statistieken veranderen, maar ook de uiterlijke kenmerken van het weer verbazing oogsten bij weerkundigen…

Een boeiend fenomeen, dat weer. Het is niet alleen inhoudelijk interessant, maar vormt in ons landje de ideale brug om met mensen een gesprekje te kunnen aanknopen, zonder ook maar werkelijk iets te hoeven zeggen…

Het schijnt zo te zijn dat wij Kwaaklanders buitengewoon geobsedeerd zijn met het weer. We hebben dat niet goed in de gaten, dat we zo zijn. Wij zijn een volk dat uitblinkt in prietpraat, met als basis het weer…

Als je bijvoorbeeld de grens over gaat, zoals op vakantie in Frankrijk, en je begint tegen een willekeurige Fransoos over het weer te praten, dan zul je merken dat je al vrij snel een glazige blik kunt opvangen bij de ander…

In Frankrijk moet je niet over het weer praten, daar is het namelijk geen factor van belang. Wijnboeren, ja, die praten wel eens over het weer, of de rijpende druiven wel genoeg zon krijgen…

Als wij hier in ons land, bezien door de ogen van die gemiddelde Franse wijnboer, ‘genoeg zon’ krijgen, gaan er meteen ambtelijke alarmbellen af, zoals bij het waterbeheer, de brandweer, de burgemeesters enzovoorts…

Vandaag is te West-Brabant (waar is dat eigenlijk precies, is dat een officieel gebied?) afgekondigd dat er geen water meer voor sproeien mag worden gebruikt. Daar kunnen we ons ongehoord druk om maken…

Druk maken, het is onze ‘middle name’. Al is dat druk maken wel heel vaak verbonden aan de Duit, geld dus, omdat wij in de wereld nummer 1 zijn qua betrokkenheid bij de Knaak!…

Nergens zijn meer gestrande burn-outs dan in ons Kwaaklandje. Waarom precies, dat is me nog steeds niet duidelijk. Want wij leven in een ongelooflijk luxe land, zonder echte problemen, met geld in overvloed…

Als we dan toch financieel problemen krijgen zijn er legio instanties die je persoonlijk helpen met saneren, zodat je na 3 jaar, wettelijk herboren, weer aan de maatschappij mag deelnemen – royaal geholpen met uitkeringen en toeslagen…

De laatste decennia hoor je steeds meer dat vreemde woord ‘basisinkomen’ vallen. Iedereen zou een basisinkomen moeten hebben zegt men, zodat werkelijke armoede kan worden uitgebannen…

Het klinkt prachtig, bijna Lenin-esk, of des Duitse Democratische Republiek, de voormalige DDR. Voor sommigen zou het inderdaad kunnen helpen, mensen die zelf nauwelijks voor inkomen kunnen zorgen…

Maar het basisinkomen zal fraude in de hand werken. Nu voelen velen zich gedwongen aan het arbeidsproces deel te nemen, omdat anders droog brood moet worden gegeten, zonder beleg…

Een basisinkomen zal de toch al luie burger nog luier maken. We zijn al wereldkampioen deeltijdwerken, dus moeten we niet ook wereldkampioen lamzakkerij willen zijn…

Ja, soms ben ik wat direct en lomp, maar daarvoor verwijs ik graag naar mijn cynische gen, dat op chromosoom 15 linksachter in de hoek gelegen is, derde zijstraatje vanuit het centrum gezien. Omdat het genetisch is kan ik er niets aan doen…

Vandaag vernemen we trouwens dat ‘de horeca’ alweer luidkeels aan het kankeren is op de overheid. Dat er oneerlijke concurrentie is. Nu zijn we wel wat gewend van de horeca, die heel snel over van alles en nog wat klaagt…

Maar vandaag hoor ik dat de horeca, die kennelijk via een spreekbuis spreekt, de GGD beticht van oneerlijke concurrentie. De GGD werft momenteel 12.000 mensen voor de verwachte najaarsacties inzake vaccinaties…

De overheid betaalt volgens de horeca een oneerlijk hoog uurloon uit van bruto 13 euro per uur. Dat zou personeel bij de horeca weglokken, met geld dat door ‘de belastingbetaler’ wordt opgehoest…

Ik ben zo’n belastingbetaler! En ik ben het roerend eens met wat de GGD aan het doen is. Onze regering kennelijk ook, die overigens democratisch gekozen is…

Waar de horeca aan voorbijgaat, is dat vaccinaties, uit hoofde van de volksgezondheid, duizend maal belangrijker zijn dan of wij lallend bier kunnen drinken in de kroeg…

De horeca is een sector waar prima geld wordt verdiend. Je hoort ze namelijk nooit zeggen dat het uitstekend gaat, in tijden dat het uitstekend gaat. Dan puilen de zakken van de eigenaren uit als Dagobert Ducks geldpakhuis…

En die 13 euro, dat is helemaal niet zo hoog. Als de horeca beter zou betalen, dan zouden ze veel meer personeel kunnen werven. Verder is het ridicuul om te beweren dat alle mensen die zich bij de GGD gaan melden, in de horeca willen werken…

Het is het bekende boe-hoe-verhaal van de toch al immer luidruchtig in het rond kwakende sector, die stiekem ‘goed boert’. Het zijn van die paria’s als Johan de Vos, die de hele sector een opgeblazen imago doen bezorgen, letterlijk en figuurlijk…

Ja, ik geef eerlijk mijn mening weer. Anderen zullen ongetwijfeld, bij dezelfde werkelijkheid, een andere mening vormen. Daarbij weegt altijd serieus mee dat beroemde ‘persoonlijke belang’…

Iemand die een horecazaak uitbaat, zal eerder braaf achter de Johannen de Vos aanlopen dan iemand als ik. Zo werkt de wereld namelijk, dat meningen voortkomen uit persoonlijke belangen…

Iemand die een horecabaasje is, of in de horeca de boterham verdient, zal zich eerder de gebeten hond voelen als de horeca, zoals men beweert, ‘mindere tijden’ beleeft. Ik zeg dan: het is een zuiver luxeprobleem!…

De mensen hebben de horeca allang weer gevonden, de zaken draaien als een tierelier. We hebben lallend en dijen-kletsend in enkele maanden ingehaald wat we in 2 jaar hebben opgepot, psychisch, alsook feitelijk in geld…

Het is een nationaal symptoom dat wij klagers zijn, zeikerds ook, mijzelf inbegrepen. Dat hoort bij ‘deze tijden’ van grote voorspoed en inclusiviteit, in een maatschappij van melk en honing…

Tenminste, als we het afzetten tegen de grote rest van wereld, waar mensen in armoede en miserie leven. Onze door de pandemie getreiterde leefstijl geeft aan dat wij ‘verwende drollen’ zijn…

Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen me als ik me zodanig gedroeg. Toen vond ik dat niet altijd leuk, maar thans, wijs en grijs, begrijp ik dat beter, nu mijn eigen kinderen inmiddels het nest hebben verlaten…

Dat is toch wel een soort van tragiek, dat we onze neus eerst moeten stoten alvorens we onze lessen leren. Het is bijna zoals die door Derk Sauer zo treffend in Zomergasten aangehaalde Russische ‘toska’…

Dat ik soms hevig terugverlang naar de tijd dat ik een kind was en nog geen biet begreep van de wereld om me heen. Dat ik gewoon mocht ‘zijn’ en me niet hoefde bezig te houden met de ‘zeik’ van Grote Mensen…

Maar goed, dit alles zit verweven in ons genetisch materiaal, dat we een periode van ongekend kindergeluk mogen genieten, als we tenminste het geluk hebben gehad in een gezin op te groeien als ik…

Het leven is nogal oneerlijk, want er zijn veel ouderen die zeggen dat ze een rotjeugd hebben gehad. Ik vind dit altijd heel sneu voor die mensen, vooral omdat er achteraf zo weinig te herstellen is…

Dat wat ‘ervaren is’, sleep je de rest van je leven als een loden bal achter je aan. Of, zoals we tegenwoordig eufemistisch zeggen, om het minder erg te doen lijken: het is het bekende rugzakje, dat om onze schouders hangt…

Ik heb ook een rugzakje. Bij mij is die echter gevuld met lucht. Die lucht is verzadigd met cynisme en spot, want die kun je, vermoed ik, kennelijk ontwikkelen als je een zorgeloze jeugd hebt gehad…

Ook dat is een luxeprobleem. Een prachtig product van onze welvarende westerse wereld. Ja, ook dit is cynisch bedoeld. Ook ik ben een klager, die overal wel wat op en bij te mopperen heeft…

Alles is relatief, want levende wezens zijn in één ding erg goed: zich aanpassen aan de omstandigheden. De ‘Circumstances’, zoals Captain Beefheart ooit zo mooi bezong in de gelijknamige song…

Al ging dat over héél andere omstandigheden, die van het ouderlijk nest verlaten en als jongvolwassene de grote verdorven wereld in gaan…

En daar doen we dan haast een mensenleven over om erachter te komen, dat de wereld als geheel best wel verdorven is. Los van de zeldzame pareltjes, die ons moed geven, ‘aon de geng’ houden…

Dat zong dan weer ooit de Limburgse ‘bard’ Frans Theunisz, die in ons landje immens populair werd met zijn feestelijke meezinger ‘Sjeng aon de geng’…

Dat deuntje is dan weer ‘geleend’ van een Sloveens duo. Ja, soms is de wereld erg klein, vloeien allerlei druppeltjes samen tot stromingen en komen daar weer lokaal nieuwe blinkende pareltjes uit tevoorschijn…

Jezus zeg, hoe kom ik nu eigenlijk bij dat liedje van Theunisz uit? Ik geloof dat ik weer eens vrij associërend bezig was, misschien wel mijn grootste hobby…

Ik noem het vrij associëren, een ander zal misschien ‘van de hak op de tak gaan’ zeggen. Wat maakt het allemaal uit, denk ik dan. Niets. Aan het eind van ons leven maakt het niet uit hoe druk je je hebt gemaakt, of hoe blij of treurig je bent geweest…

Dan gaan we allemaal de donkere tunnel in, die aan het eind licht wordt. Zo zeggen althans mensen die ‘bijna dood’ zijn geweest. Ik vind het een erg bemoedigende gedachte, dat ons een overvloed aan licht staat te wachten, plus bijbehorend geluk…

Juist ja, de cirkel is weer rond, ik heb net zo lang doorgeluld totdat ik min of meer vastloop. Dat vastlopen zorgt ervoor dat ik ga relativeren. Ook dat is kennelijk genetisch bepaald…

Veel is genetisch bepaald. Ook dat wij uiteindelijk sterven, zit opgesloten in ons genetisch materiaal. Gister werd bekend dat Olivia Newton-John ons aardse paradijs heeft verruild voor het hemelse…

Het spijt me dat ik u moet melden dat ik één van de weinigen was die niets met deze nietszeggende vrouw had. Ja, ze had een ‘Macleans smile’, en ze was dartel…

Dat was voor mij indertijd onvoldoende, toen ze haar grote succes kende met Grease, naast John Travolta. Ik zat in het andere kamp, zeg maar het alternatievere. De musical Grease was doordrenkt met domheid, vond ik toen…

Dat vind ik eigenlijk nog steeds. De musical in het algemeen is voor mij het boegbeeld van de 123-gesellig-maatschappij, die het ‘leuk’ vindt om bij Ikea te gaan winkelen, ook al hebben ze niets nodig…

Ik heb maar zelden een ‘leuke’ musical gezien. Nou ja, misschien Jesus Christ Superstar, omdat het zo absurd was en de songs zo geweldig waren. Laatst zag ik Rocketman, dat een geweldige film zou zijn geweest als het geen musical was…

Als mensen op onnatuurlijke wijze plots gaan zingen, vind ik dialogen meteen ongeloofwaardig worden. Dan loop ik tegen de beperkingen van mijn fantasie aan: ik mis kennelijk een gen om musicals ‘leuk’ te vinden…

Gelukkig heb ik andere genen, die veel mensen dan weer niet hebben. Komend van twee veronderstelde voorouders (dat is wel een kip- of ei-probleem hè!), is door vele generaties sinds ‘Adam en Eva’ ons genenmateriaal fucked-up geworden…

We kunnen allang niet meer van een zuivere diersoort spreken, zo’n bende is onze door inteelt etc veroorzaakte soort verworden. Onze Schepper heeft dat bij dieren toch beter geregeld, die van nature bijna niet aan inteelt doen…

We vergeten weleens dat we ooit dieren waren. Ergens ging er iets mis met ons erfelijk materiaal. We kropen schamper uit de bomen en gingen rechtop lopen. Gebruikten hulpmiddelen en vonden de kookkunst uit…

Ja, in feite zijn wij verworden tot ‘specimens’ die je kunt schetsen als koekenbakkers, in overdrachtelijke zin. Nadat we dat vuur ‘uitvonden’ zijn we massaal koeken gaan bakken, zoete broodjes ook…

En dat doen we nog immer, met behulp van steeds vernuftiger hulpmiddelen, zoals die van Bora-Hansgrohe en Boretti. We reiken jaarlijks zelfs sterren uit voor de beste gebruikers van die apparatuur…

Het is een maffe wereld waarin wij leven. Dat is mijn stellige overtuiging. Maf omdat het zo onvoorspelbaar is. Dit had niemand kunnen bevroeden toen wij als apen uit de boom kropen, toch?…

Welnu, door over apen te praten begin ik aan een ander cliché te denken: de banaan. Ik eet te weinig fruit, dus laat ik zo maar eens een banaan gaan pellen, als een echte ‘obese’ dierentuin-aap…

Barfman