Inmiddels weten we dat de kleine Tsaar ‘gewoon’ doorgaat met het vertellen van leugens aan zijn volk, dat Oekraïne wordt bewoond door nazaten van nazi’s, welk ‘ras’ van de aardbol moet worden verwijderd, vernietigd…

Ondertussen zit het in zuidoost Oekraïne muurvast, de Russen verliezen geen oppervlakte meer, soms winnen ze zelfs wat terug op de eerder verloren gebieden…

Gister hebben de tegen wil en dank ‘buddy’s’ zijnde Macron en Scholz elkaar de hand geschud en zelfs even ‘gehugd’. Ze hebben hun onwrikbare, wat zoveel betekent onvoorwaardelijke steun eerst aan elkaar, vervolgens aan Oekraïne uitgesproken…

Daarbij passeerden oude rotten De Gaulle en Adenauer zelfs de revue, die elkaar in 1963 om de hals vielen omdat het weer koek en ei was tussen de trotse Franse natie, en de vanaf 1945 zichzelf, vanwege slimme strategie, tot onderhond gebombardeerd hebbende voorheen even zo trotse Duitse volk…

De meer sluwere Scholz, procrastinerend van karakter, en de kleine man met ‘panache’ Macron, hebben het weer erg ‘gesellig’ samen, want de onderonsjes zijn weer terug…

Weliswaar niet zoals bijvoorbeeld Bill Clinton en Helmut Kohl het reuze leuk hadden achter de schermen, wat trouwens voor een deel kon worden toegeschreven aan veelvuldige rondjes Champagne en Schnaps. Dat dan weer niet…

Maar het is een goede start dat deze mannen, verantwoordelijk voor een flink militair arsenaal, weer ‘goed zijn’ met elkaar. Dat geeft me een warm gevoel van binnen, want ons kleine garnalenvisserslandje leunt nogal op deze zo geliefde vakantiegebieden…

Ook goed nieuws uit de agro-hoek: ons land gaat eindelijk zijn uitzonderingspositie verliezen inzake de op onze landerijen uit te rijden dierlijke stront. Ook worden groene bufferstroken langs (afwaterings-)sloten verplicht, eindelijk komt er schot in de zaak!…

Onze boerenlobby, waar miljarden aan Duiten rondgaan, heeft een gevoelig nekschot opgelopen. Zeker sinds nu ook Qatar Gate een feit is, al was dat juist daar waar die strengere regels voor ons landje zijn bepaald…

Ik vind het soms nogal lastig kiezen, uit al die kwaden in de wereld. Moet je nu nog langer vóór Europa zijn, terwijl ze daar ook over elkaar rollebollen van de schandalen? Kun je ze nog wel serieus nemen?…

Ik begreep laatst van iemand met verstand van zaken dat we zulke excessen moeten vergelijken met hooligans in de voetbal: het is een enkeling die voor veel last zorgt, de grote massa is namelijk braaf en vredelievend…

In en rond het stadion bedoel ik – of ze thuis, met veel gevoel voor show, hun voetbalsjaaltje nog om, hun vrouw afrossen, dat komen we nooit te weten. Want uit hoofde van strenge privacyregels mogen we zo goed als niets meer aan elkaar knopen tegenwoordig…

Een gemiste kans, dat privacy het heeft gewonnen van de misdaadbestrijding. Daar zijn sterke lobbygroepen voor ‘aon de geng’ geweest, om maar eens de oude Limburgse carnavalsbard Frans Theunisz te mogen quoten…

Over Limburg gesproken: afgelopen dagen heb ik, vrijwel in één ruk op de momenten dat ik ‘even vrij’ was, het boek ‘De Vriendenreünie’ gelezen, over systematische corruptie iets dichter bij huis: in onze meest zuidelijk provincie…

Wat een ongehoorde bak ellende daar zeg. Lang geleden had ik al het officieuze deel 1 ‘De Vriendenrepubliek’ gelezen, handelend over de jaren ’80 en ’90, ook geen kattenpis…

Al weet je dat corruptie en persoonlijk gewin inherent zijn aan de menselijke soort, toch schrik ik iedere keer weer van hoe de hazen plegen te rennen in die uithoek van het land, waar vrij weinig gebeurt, zo op het eerste gezicht…

Wel, niets is minder waar. Koploper in het laatste boek is de Noord-Limburger Ger Koopmans, klein van stuk maar een verbale, dreigende krachtpatser van jewelste. Het is moeilijk kiezen wie nu het ergste is: hij of die andere schurk, Jos van Rey…

Een bijzonder knap geschreven boek, waar je, zelfs al heb je geen bal verstand van Limburg, toch door geboeid kunt raken, omdat het leest als een thriller, als een soort van Limburgse Ludlum…

Dan de volgende ergernis van mijn hand: de zich als een razende Roeland manifesterende hopman van DNB, Klaas Knot. Het ene na het andere orakel schreeuwt hij het land in, gister alweer in het populistische programma Buitenhof…

Een hele milde recessie, dat wordt het volgens hem. Appeltje eitje dus. Maar kunnen we bij hem aankloppen als het fout gaat? Staat hij dan garant?…

Ik kan u verzekeren dat hij dan allang – zogenaamd ‘om privé redenen, om meer tijd met het gezin door te kunnen brengen’ – is afgetreden. Niet eens met de staart tussen de benen, want een staart heeft hij al een poos niet meer…

Zo doen zulke laffe schreeuwlelijken dat: het eigen Ego strelend door ferme taal te roepen, die waarschijnlijk nergens op gebaseerd is. Een vaag onderbuikgevoel, zo zal hij het vast definiëren, als men er naar zou vragen. En het bekende ‘professional judgement’…

Klaas moet wat mij betreft meer in zijn hok blijven, of in zijn ivoren toren. Dat gun ik hem, die toren, maar blijf aub weg uit talkshows, mediaforums en ander spreekgestoelte. Doe gewoon je werk man, en publiceer desgewenst op de website je ‘ventrale gevoelens’…

Vandaag begint de rechtszaak tegen Richard de Mos, die Haagse ‘Handige Henkie’. We mogen hem pas veroordelen als de rechter in zijn nadeel recht heeft gesproken, maar toch heb ik, op grond van zijn fysieke optredens, last van het ‘ventrale gevoel’ van Klaas…

Meestal is daar waar rook is ook vuur. Als het OM hem verdenkt dat er sprake is van lid zijn van een criminele organisatie, dag mag je er best van uit gaan dat er iets van waar is. Ook al weet ik dat er heel wat opgeblazen kikvorsen lid zijn bij het OM…

Het verdeelt me nogal: van de ene kant wil ik dat boeven opgesloten worden, van de andere kant mag ook dat OM wel eens wat toontjes lager zingen, zodat een tik op de vingers van de rechtbank niet verkeerd zou zijn, opdat ze scherp blijven…

Strak staan, zeggen ze in de sport. Die man of vrouw ‘die staat nogal strak’. Daarmee bedoelen ze dan dat er geen gram te veel aan zit, dat die persoon in optima forma is…

Maar geldt dat ook voor bijvoorbeeld gewichtheffers? Want dat is soms een behoorlijke slapstick om naar te kijken, naar de superzwaargewichten…

Daar moet je allesbehalve strak staan, want daar geldt werkelijk: massa, dat is kassa! Heel soms kijk ik op Eurosport naar de WK, en dan ben ik er wel eens ingetrapt dat ik dacht naar de superzware mannen te kijken, maar bleken het toch vrouwen te zijn…

Ook de vrouwen krijgen vlak voordat ze ‘op moeten’ een doosje met één of andere snuif onder de neus gehouden, waarop dan een niet van mannen te onderscheidden oerkreet klinkt…

Dan zie ik heel even een vrouw op de apenrots voorbij m’n geestesoog schuiven, een als man vermomde Queen Louisa, bananenschil op de kruin. Okay, ik houd al op, het is weer mooi geweest voor vandaag. De bal is geworpen, ook de teerling…

Barfman