Gister brak de pleuris uit in de media. Grote verontwaardiging bij de ‘woekerwinsten van oliereuzen’, zoals Shell. Ooit was dat het paradepaardje van onze overheid. Tegenwoordig, naar Groot-Brittannië gevlucht, is Shell de publieke pispaal ‘op links’…
Natuurlijk weten we al jaren dat oliereuzen over het algemeen, als de Arabische theedoeken zich tenminste koest houden en geen olie dumpen, grof geld verdienen aan fossiele brandstoffen…
Onze en ook wereldwijde pensioenfondsen hebben er zeer veel vertrouwen in. Want fossiele brandstof is, vanwege de grote en gestage vraag uit de markt, een zeer betrouwbare en stabiele investering…
En wie wil nu niet dat ‘zijn of haar pensioenfonds’ goed rendeert, zodat er misschien wel een indexerinkje komt dit jaar, en anders volgend jaar wel…
En ja, we willen geen ‘Russische supermarktperikelen uit de jaren ’80 hier’. Als we aan de pomp staan voor een ‘refill’ dan willen we ‘pronto’ bediend worden. Het liefst tegen zo laag mogelijke prijzen…
Dat is de pijnlijke ironie van alles: we ergeren ons aan de slimme zakenpiefen in de ‘oil business’, maar zijn nauwelijks bereid om ook maar de hand voor een deel in eigen boezem te steken…
Ik ben geen haar beter. Ook al doe ik vandaag de dag aan iets duurzamer autodeling, ik blijf mopperen als ik aan de pomp kom als de prijs tegenvalt. Maar ik tank wel natuurlijk…
Dat is naar mijn bescheiden mening zo omdat wij, Homo Sapiemensen, als soort, altijd voor de snelle winst gaan, en niet voor de duurzame, op de lange termijn pas rendement opleverende investeringen…
Investeringen, in combinatie met de termen ‘lange termijn’ en ‘duurzaam’, houden in ‘risico lopen’. In beginsel wil niemand dat. Men heeft er tegenwoordig wel een inventief woord voor gevonden om zulks aan te duiden: durfkapitaal!…
Denk nu niet dat investeerders die met durfkapitaal investeren lefgozers zijn of zo. Het zijn net zulke passieve, conservatieve types als die niet in durfkapitaal doen…
Ze dragen dezelfde dure kreukpakken van hippe modemerken, om nog maar te zwijgen over de onsmakelijk gekleurde stropdassen. Gelukkig zonder dasspeld tegenwoordig. Ja, vaak zijn het (toch) mannen in die habitat…
Net zoals in de zorg vooral vrouwen werken. Ik geloof zelfs in de buurt van de 90%. Iedere beroepsgroep trekt zo zijn liefhebbers aan. Al dan niet ingegeven door persoonlijke voorkeuren en talenten, alsook gemak en gemakzucht…
Ik ben het ‘vanuit de heup geschoten’ gekanker uit mijn eigen linkse achterban zo’n beetje beu. Natuurlijk is de oliewereld pervers. Vertel eens iets nieuws zeg!…
Maar goed, als je dan toch zo nodig kankert, kom dan ook eens met realistische, haalbare oplossingen. Je kunt wel schreeuwen dat de oliereuzen bijvoorbeeld geen fossiele investeringssubsidies meer mogen ontvangen, maar wat dan wèl?…
Gelukkig komt er nog gewoon brandstof uit de pomp, als we vingerknippend, ongeduldig als de pest, snel verder willen rijden naar onze afspraak. Bijvoorbeeld in de weinig duurzame wellnessclub of in de tropisch warm gestookte sportschool…
Het is zo dubbel allemaal. Doe eens zelf iets aan je leven, denk ik dan als je alleen maar moppert en verder niets doet aan de oorzaken van dat gemopper…
Dat begint dan al bij het boycotten van bepaalde producten of diensten. Zoals bijvoorbeeld mijn keuze om nooit meer iets bij een pompstation te kopen. Anders dan brandstof bedoel ik…
Benzinestations zijn snackbars geworden, waar ik vaak, als primaire tanker, zelden meteen geholpen wordt omdat er mensen zijn die daar hun ontbijt, lunch èn avondhap vandaan halen…
Onze oosterburen zeggen dan: zum kotzen. Voor mij zijn pompstations een soort van symbolische dwarsdoorsnede geworden van onze door-en-door rotte consumptiemaatschappij…
En dat niet alleen vanwege de steeds meer ‘obese’ wordende wereld, maar ook omdat je daar je regelmatige portie transportvloeistof bijtankt, om je te kunnen verplaatsen…
Gelukkig zien we om ons heen ook de positieve ontwikkeling met de elektra-wagens. Helaas zijn die krengen zodanig duur dat je alleen met een vette buidel zulks kunt aanschaffen…
Vaak betreft het ‘zakelijke lease’, omdat medewerkers dat als secundaire arbeidsvoorwaarde eisen van hun werkgever. Of is het al ‘verworden’ tot een primaire voorwaarde? Mogelijk dat ik wat achter loop…
Maar eenmaal ontslagen, of te werk bij een ‘baas’ die dat toch allemaal wat minder belangrijk vindt of er het geld niet voor heeft, schakelt men even makkelijk weer volatiel over op de ouderwetsche manier van fossiel transport…
Over ‘duurzaam’ gesproken: er is geen meerderheid in de Kamers om de grondwet te wijzigen om ons Koningshuis hun belastingvrije status te ontnemen. Hoe jammer vind ik dat…
Gister op Curaçao zag onze Koning, zeer wel mogelijk onder druk van zijn dochter of door slimme souffleurs, af van het fel bekritiseerde ‘Chichi schilderen’…
Dat is een blanco versie van een voluptueuze vrouw beschilderen met kleurrijke verf, een traditie op het eiland. Het ging niet eens over het voluptueuze van het beeldje, het ‘obese’ karakter ervan. Ik had het namelijk eerst verkeerd begrepen…
Later bleek dat het ‘een karikatuur van de gemiddelde zwarte vrouw’ zou zijn. En ook nu twijfel ik nog of het om iets racistisch gaat, want alleen het ‘zwart zijn’, dat lijkt me niet voldoende om de boel af te blazen…
Kijk gewoon eens naar jezelf, denk ik dan. En kijk naar de feiten. Kennelijk is het normaal dat die traditie is gebaseerd op de werkelijkheid, zoals men aldaar de vrouw kan waarnemen op dat eiland…
In onze Europese regionen heten de Chichi gewoon Venusbeeldjes. Die beschilderen we verder niet op feesten en partijen. Ik vrees ervoor als Extinction Rebellion hoogte krijgt van de ‘foute’ moraal achter de Venusbeeldjes…
Ik bedoel, als eenmaal de link wordt gelegd met Chichi. Gaan ze zich dan in oudheidkundige musea vastlijmen aan die beeldjes? Met als geslaakte oerkreet: “Zie je wel! Het is veel ouder dan de mensheid denkt!”…
De Venus van Willendorf is niet langer ‘safe’ voor het crapuul van ER. Überhaupt zal, vermoed ik, de intensiteit van de terreur van ER alleen maar toenemen, als deze splintergroep steeds haar zin niet krijgt…
Dat ze hun zin niet zullen krijgen daar bij ER, dat moge duidelijk zijn. C’est le ton qui fait la musique! Niet zelden gaat het om de toon en de geloofwaardigheid…
Drammerig geschreeuw zal weinig tot geen effect blijken te hebben gehad als we het eenmaal hebben opgetekend in de wereldgeschiedenisboeken. Of het moet het galmen in een beroemde opera zijn of de oerkreet in een geliefde punkband…
Wie wel de annalen haalt, ‘magna cum fraude’, is de kleine Tsaar, de kleine Kremlinrat. Gister onthulde hij in voormalig Stalingrad, nu Volgograd, een nieuw standbeeld van de oude besnorde vechtjas en alom in Rusland gelauwerde massamoordenaar…
Stalin dus. Dat doet Putin dan weer helemaal volgens het boekje. De publiciteit halen. Gister verkondigde hij ook dat er alweer Duitse tanks tegen Rusland werden ingezet, 80 jaar na de zege aldaar op de Nazi’s…
Hij insinueerde, niet heel sterk, dat hij dat niet met tanks of gewoon kanonnengeschut zou gaan bestrijden. Maar met ‘iets anders’. We weten best wat hij bedoelt. Nukes! Vreemd dat hij het niet gewoon zegt…
Want al is hij over het algemeen een zwijgzame man, een soort van Lone Wolf, die weliswaar in zijn uppie een vervaarlijke roedel wolven vertegenwoordigt, meestal is hij klip en klaar als hij boos of teleurgesteld is…
Ik vermoed dan ook dat hij langzaamaan klaar is voor een deal. Dit zou als volgt kunnen zijn:
- Hij mag de Krim houden. Dit mag weer met rechte Rusland heten, desnoods Sovjet-Unie.
- De strook bezet Moldavië gaat terug naar Moldavië. Moldavië treedt toe tot de NAVO.
- Kaliningrad etc mag hij ook houden, al zou je, in ruil voor iets anders, dit tevens aan Polen of Litouwen kunnen toevoegen.
- De overige thans door Putin bezette gebieden worden een niemandsland, een Cypriotische buffer. De mensen mogen kiezen of ze Russisch of Oekraïens zijn, met paspoort.
- Alle daar gevestigde industrie, kerncentrales, grondstoffen etc worden samsam gezamenlijk beheerd, in goed overleg.
- Oekraïne treedt toe tot de NAVO.
- Rusland mag zich officieel tot winnaar van de oorlog uitroepen.
- Als slotdeal moet de Krim jaarlijks ‘om njet‘ 50 miljoen flessen Krimsekt leveren aan de burgers van Oekraïne, zodat die voortaan lallend de onafhankelijkheid kunnen vieren met een knal en parelvocht…
Dat laatste is mijn iets of wat ludieke item in de deal, want die Krimsekt is een zodanig bocht, dat het tot gevolg zal hebben dat de Oekraïense bevolking niet te snel zal groeien…
Want hoe je het ook wendt of keert, het blijft toch een soort van Rusland, met weliswaar een iets frivolere levensvisie. En we mogen niet vergeten dat voormalig stand-up comedian Zelensky door Ihor Kolomojsky in het zadel is geholpen…
Al zal hij dat tot zijn laatste snik blijven ontkennen. Kolomojsky is een Russische oligarch. Wie daar ook aan de macht komt, het is altijd een marionet van een of andere rijke pief, die vriendjes is of wordt met de kleine Tsaar…
Maar ach, wat lul ik weer. De winter is terug in het land, het is nat en koud en ik word er nog chagrijniger van dan ik doorgaans al ben. Wat zal ik eens gaan doen om de tijd te verdrijven?…
De krant nog eens uitgebreid uitpluizen? Een reële optie. Maar er zijn nog zo veel andere opties. Ik zou het over China’s vazalstad Hong Kong kunnen hebben, die 500.000 gratis vliegtickets weggeeft om het toerisme weer op gang te helpen…
Maar wie wil daar nou nog naar toe, vraag ik me af? Er is in die regionen al zoveel concurrentie namelijk, daar waar de over het algemeen gelig gekleurde mensen met wat nauwere oogleden wonen…
Taiwan is niet ver weg. Maar ook daar slaat China hard op de trom, slijpt het reeds de lange messen. Vietnam dan? Zou kunnen. Thailand, Laos, Cambodja. Myanmar ook? Mwah, daar zijn generaals aan de macht, beter van niet…
Japan kan dan weer wel. Maar het is er nu rete-koud hoorde ik, op het bedreigende af. Je kunt er lekker tussen de apen in van die warme baden gaan zitten. Om vervolgens net zo verveeld-gelukzalig als die beesten de sneeuw uit je ogen te knipperen…
Even hersenloos zijn. Een bijna bijna-doodervaring hebben of zo. Al valt dat tegenwoordig niet mee, want er is altijd wel een hulpmiddel om je aan te zetten tot ongewenste vrije associatie…
Het is wachten tot de apparaten en hun apps ons gaan overnemen. Het is een kwestie van tijd tot ze in opstand komen. Dan wordt het, ja ongelooflijk flauw, The Planet of the Apps. Oe-oe-oe! Bye!…
Barfman