De wereld barst haast uit haar voegen vanwege alle informatie die erin is opgeslagen. Dagelijks komt er meer bij, je vraagt je af wanneer de boel uiteen knalt…

Mijn nieuws van deze ochtend is het kleine berichtje in Trouw over Zelensky, die een nieuw beroep lijkt te hebben opgepakt naast zijn ‘president zijn’: het onbaatzuchtig uitbaten van een souvenirwinkel…

Hoe dat zo? Nou, hij heeft gister, ‘on tour’ door de EU, aan niemand anders dan onze zuiderbuurse Koning Filip een oorlogssouvenir overhandigd, gratis ende voor niets…

Het betrof een deel van een Russisch vliegtuig, een SU25. Een brokstuk van een door de Oekraïne neergehaald kreng dus. Op dat brokstuk stond door Oekraïense militairen ‘together we win’ geschreven…

Ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Het is een vreemde mix tussen schaterlachen en een traantje laten, ik stuiter wat op en neer tussen deze twee uitersten…

Is het soms een perverse grap van de kleine Oekraïense krachtpatser? Want dat brokstuk heeft hij overhandigd aan één van de meest schlemiele Monarchen van de EU, wie weet van de hele wereld…

Nou ja, enkele bananeneilandjes uitgezonderd dan. Of is de kleine Volodymyr zodanig van het padje af, dat hij middels het principe van de grabbelton heeft besloten dit souvenir uit te zullen delen?…

Als mijn hypothese klopt kwam uit die ton de naam Filip tevoorschijn. Volodymyr zal gedacht hebben: wie de fok is dat zeg? Ongemakkelijk keek hij om zich heen naar zijn volgzame staff…

Zijn brave rechterhand, Dmytro Koeleba, stapte naar voren, schools zijn hand opstekend, om hem in te fluisteren dat dit een zeer bekende Monarch is: de Koning der Belgen…

Ah, zal de kleine man gedacht hebben, is dat niet dat landje dat zo lang Kongo bezet en geplunderd heeft? Maar dat was toch een Leonardo? Excuseer excellentie, dat was Leopold II, niet bepaald een vreedzaam man…

Na dit kleine flardje theoretisch mogelijke fictie tussen Volo en zijn ondergeschikten, kan ik nog melden dat de brute Leo II een relatie heeft gehad met Cléo de Mérode…

Nou ja, een relatie is misschien een groot woord. Cléo (en Leo hèhè) was zijn maîtresse, plat ook wel matrasse genoemd. Toeval of niet: ik lees momenteel een boek van WF Hermans, waarin vrouw van lichte zeden Cléo vrij uitgebreid aan bod komt…

Ze was een soort van Mata Hari, maar dan vooral in de Parijse stadskern residerend. Cléo overleed pas in 1966, dus ik vraag me af of onze Prins-Gemaal (Bernhard) nog ooit naar haar rokken heeft gejaagd…

Waarschijnlijk niet, want in zijn topjaren, met de staart tussen de benen gevlucht toen zijn voormalige vaderland ons land binnenviel, had zij net de pensioengerechtigde leeftijd bereikt…

Als hij haar al gekend heeft, dan zal het slechts om haar opgebouwde vermogen zijn gegaan, niet om haar ruggelings te bedde te doen opvoeren…

Cléo was een soort van Brigitte Bardot van de Belle Epoque. Ze had wat met de beroemde schilder Gustav Klimt, maar dat was pas veel later, entre deux guerres.

Er is een speelfilm over Klimt gemaakt in 2006, waarin Cléo, gespeeld door de niet onaantrekkelijk ogende Saffron Burrows, figureert naast Klimt, een rol van de enigmatische John Malkovich…

Alles lijkt wel verbonden met elkaar. Zo ook zit er tragiek in die bekende mensen. Brigitte Bardot kunnen we ook gerust een tragisch mens noemen…

Als verbindende schakel tussen Marilyn Monroe en Claudia Schiffer, is ze tragisch aan haar eind gekomen. Niet dat ze dood is, maar ze leeft al jaren verzuurd tussen haar dieren en schiet te pas en te onpas racistische, homofobe woorden de wereld in…

Het meest tragische vind ik nog dat ze een muzikale carrière op een haar na heeft moeten missen. Iedereen kent wel het geniale ‘Je t’aime… moi non plus’, het beroemde kreunlied van Serge Gainsbourg en Jane Birkin…

Gainsbourg bracht het uit in 1969, de wereld was voor altijd veranderd! Maar de tragiek leert ons dat Gainsbourg de song al eerder had opgenomen, in 1967, met niemand anders dan BB, zijn toenmalige ‘wippertje’…

Maar BB durfde niet, het zou te vrijpostig zijn, niet goed voor haar toenmalige filmcarrière en imago als beroemdste seksbom ter wereld. Dat is de officieuze versie, maar officieel was haar toenmalige man Gunter Sachs faliekant ‘tegen’…

Die versie met BB ken ik, anders zou ik er natuurlijk niet over beginnen. Die is bijna, maar niet helemaal, zo sensueel als die van later uit 1969. Alhoewel?…

Natuurlijk kon BB niet zingen, maar wie kon dat nou bommen toen? Geen hond (van het type reu)! Als ze maar in beeld kwam met haar boezem en snoezige, warme uiterlijk…

Ik vind het nog immer onbegrijpelijk, nadat haar visuele persoonlijkheid aan het tanen was geslagen, dat ze een extreemrechts personage is geworden (of toen pas bleek te zijn). Het één is voor mij niet te rijmen met het ander…

Ja, misschien dat aanvankelijke naam & faam ervoor kunnen zorgen dat je langzaam afglijdt, zodat alleen extreme uitingen je nog af en toe in de zo geliefde publiciteit kunnen brengen…

Maar goed, wie kent nog Brigitte Bardot, of Claudia Schiffer? Die leven nog maar zijn duidelijk uit beeld. Hun publicitaire houdbaarheidsdatum is overschreden…

Voor de financiers van publiciteit bedoel ik. Zo banaal werkt dat. Ik vraag me wel eens af of de mensen, op enig moment op het toppunt van hun roem in de schijnwerpers staand, zich realiseren dat het eindig is…

Eindig op niet mis te verstane wijze. De wereld omarmt dan vliegensvlug andere toppers, waarin vanaf dan het grote publiciteitsgeld wordt geïnvesteerd. En wij sukkels verdringen ons subiet om die nieuwe helden en heldinnen…

Gelukkig kan ik best goed relativeren. Voor mij heeft BB haar moment suprême gehad door juist niet die schunnig-prachtige ‘je t’aime’ uit te brengen met Gainsbourg…

Luister maar eens op Youtube, en concludeer zelf. Let wel: het is verstandig om de uit 1969 afkomstige versie met Birkin even te parkeren, te deleten, want anders is het niet eerlijk…

Bij nader inzien vind ik die uit 1967 toch beter, ik heb die net nog eens beluisterd. Toen ik er een jaar of 5-6 geleden achter kwam dat die oudere versie bestond, had ik er nogal moeite mee…

Laat u dus niet verleiden door die met BB meteen af te fakkelen! In het begin vond ik het maar niets. Ik kwam trouwens achter deze oudere versie toen ik de geweldige Franse film ‘Gainsbourg’ zag…

Een ‘must see’ voor iedereen die van een goede ‘artsy fartsy’ film houdt. Zo eentje die uitsluitend in de filmhuizen verzeild raakt, daar waar geen krakende zakken chips toegestaan zijn…

Mais oui, ik weet maar al te goed dat veel keuzes, voorkeuren etc een kwestie van smaak zijn. De wel eens gehoorde ‘goede smaak’ bestaat niet. Dat zeggen alleen blasé types, die hun zin willen krijgen over iets…

En neemt u mij vooral niet kwalijk dat ik dit alles heb geschreven vanuit het perspectief van de heterofiele man. Want dat is wat ik ben. Ik had het even goed vanuit die van de dito vrouw kunnen doen…

Want ik weet, uit eigen ervaring, dat vrouwen, op de voor hun eigen manier, ook naar mannen kijken. Ik zag daar ooit een zeer plastisch voorbeeld van in de Graham Norton Show…

Daar zat een bijzonder grappige vrouw, Miriam Margolyes geheten, die zelfs de schrandere Norton wist te verbazen met een anekdote uit haar verre verleden…

In haar jonge jaren kwam ze in contact met de toen ook nog jongere Laurence Olivier, die over het algemeen door vrouwen als een mooie, deftige ‘stud’ werd beschouwd…

De herinnering van Miriam bestaat eruit dat ze, toen ze Olivier ontmoette, het (jaren later) als volgt omschrijft: “I think I started to cream in my nickers”…

De in de GH-show naast haar gezeten actrice Gemma Arterton zegt zeer spontaan, binnen een fractie van een seconde: “I know exactly what you mean!”…

Weliswaar hebben we hier, in mijn voorbeeld, te maken met hypothese van n=2. Maar ik wil erop wijzen dat er in het publiek heel wat vrouwen zaten, die er kwistig op los applaudisseerden…

Wij mannen denken wel eens, in onze superieur geachte ijdelheid, dat wij een status aparte hebben, dat alleen ‘wij’ zo denken zoals we denken. Fout! Vrouwen, ze zijn geen haar beter, als u dat maar weet!…

Barfman