Een kleine schop onder de billetjes van de meteorologische weermensen! Want het regent deze ochtend, tegen alle voorspellingen in! Gisteravond check! (geen regen morgen), vanochtend vroeg dubbelcheck! (geen regen vandaag). Verdorie, het regent flink nu, grom!…

Maar goed, foutjes mogen gemaakt worden, in het kader van: daar waar gehakt wordt vallen spaanders. Met als gevolg dat ik vandaag mijn ‘buitenshuisse’ activiteiten moet bijstellen, naar meer binnenshuis. Al voorspelt men, voor wat het waard is, later veel zon…

Daar kan ik nu helaas niets mee. Het is een kwakkelzomer van jewelste. Zal ik me, bij wijze van grote uitzondering, doorheen de Zomerbijlage van Trouw worstelen? Zoals een interview lezen met Ester Naomi Perquin (wat een naam zeg pfff!), een dichteres?…

Nooit van gehoord. Al moet ik hier meteen aan toevoegen dat dit volslagen logisch is, dat ik er nog nooit van heb gehoord. Want ik heb totaal niets met (vooral moderne) poëzie, ik mis er duidelijk elk gevoel voor. Voor mij is het eerder ‘poezie’, zoals bij de albums…

Ja, Rutger Kopland, M. Vasalis en Gerard den Brabander ken ik wel, uit de tijd dat dichters mij nog ‘aan trilden’, of hoe zeg je dat. Al die moderne trans-poëten, zeg maar de Marieke Lucassen van deze wereld, dat is niet bepaald mijn ‘cup of tea’…

Laat helder zijn, dat ligt niet aan deze mensen, het is geheel mijn eigen schuld, mijn probleem, dat ik ben blijven hangen in mijn jongere jaren, toen een dichter nog omhuld werd met een zeker waas van mystiek, en men woorden, poëtisch jargon gebruikte die ik kende…

Ja, ouder worden, het is niet altijd even eenvoudig hoor, nu ik zo tegen de zestig aan schurk. Maar we blijven ons best doen, ook al twijfel ik of ik me ga verdiepen in mevrouw Perquin met de poëtische naam, die zo mooi heeft geposeerd voor het oog van de fotograaf…

Wat een ongeoorloofde verandering van het weerbericht zoal kan veroorzaken in een mensenbrein. Soms word ik wel eens moe van mezelf. Misschien moet ik subiet als een vogelverschrikker in mijn tuin gaan staan, de regen incasserend. Als een Kieker-Jan…

Maar een held ben ik niet. Eerder eentje die pantoffels draagt. Wat ik ’s winters dan ook doe vanwege mijn altijd koude poten. Van die nogal dure alternatieve dingen van schapenhaar gemaakt, zodat je er na een dag dragen een eitje in kunt doen koken…

Enfin, gister in de Haagse politiek alweer een ‘politiek beest’ dat op haar hoogtepunt, slechts 45 jaar oud, de arena verlaat. Attje Kuiken ditmaal, die naar ik vernam maar liefst 17 jaar in de Kamer zat. Ik vind het altijd lastig om zulks goed te kunnen beoordelen…

Of iemand op het hoogtepunt is, bedoel ik. Wel lijkt me 17 jaar hetzelfde werk doen, het zijn van volksvertegenwoordiger, een ongelooflijk lange tijd. Ik zou allang de handdoek hebben geworpen. Maar dat zegt wat over mij vermoed ik, als snel verveeld individu…

Ik hoor in gedachten al horden mensen sputteren tegen deze ‘stelling’ mijnerzijds, dat je je in de politiek, arena of niet, geen dag verveelt, ook na 17 jaar niet. Als de betrokkenen dat zeggen, zal ik dit moeten geloven. Maar 17 jaar zeg, een eeuwigheid is dat, pfff…

Die 17 jaar viel dan weer in het niet bij de ‘seventeen hours of fame’ die gister Adyen op de beurs plots 20 miljard euro minder waard maakte. Zo blijkt maar weer dat mooie woorden, in de vorm van beloften, toch weinig waard kunnen zijn…

Ja, als je zaken belooft aan je investeerders, moet je geen slechtere cijfers dan beloofd presenteren. Stiekem vind ik het altijd boeiend dat zulke gebeurtenissen plaatsvinden, dat van die over het paard getilde Mokumse arrogantie ‘pardoes’ wordt afgestraft…

Tegelijkertijd zie je dan ook zeer vermogende investeerders, die geloven in de tegengestelde visie, dat je moet kopen als iedereen verkoopt, om te speculeren op toekomstige forse koersstijgingen. Dat lijkt een masochistische, opportunistische manier om je geld te verliezen…

Toch worden toch al schatrijke investeerders, die dit doen met overtollige, risicoloze geldmiddelen, op deze wijze nog veel rijker, als er af en toe een klapper tussen zit. Zodat ogenschijnlijke cognitieve dissonantie vervolgens paradoxaal genoeg positief uitpakt…

Ik ken iemand die me dit ooit heeft uitgelegd, dat dit zo werkt voor een klein deel van de beursbeleggers. Verder heb ik er geen flauw idee bij hoe die wereld in elkaar zit, maar de uitleg klonk zeer overtuigend, zodat ik zulks wel eens reproduceer op feestjes en partijen…

Als er een pijnlijke stilte valt of zo, want als er dominees voorbij lopen, als geboren katholiek, daar kan ik erg slecht tegen. Okay, ik hou al op, zal afsluiten met mijn verlangen naar morgenavond, als Luc Zeebroek de stoel tegenover Theo Maassen zal bezetten…

Ja, Luc Zeebroek, bekender onder de naam Kamagurka of gewoon Kama. Zelden heeft een ‘Zomergasten’ vooraf zo’n spanning bij me doen opbouwen, mijn verwachtingen zijn dan ook torenhoog. Laten wij allen een onze vader bidden opdat Maassen morgen geniaal is…

Barfman