Om de zondagse luiheid zoveel mogelijk te respecteren, een kort bericht. Gister was er een groot drama voor onze atletieksport, met twee valpartijen binnen een half uur. Daarbij gingen twee gegarandeerde medailles verloren, mogelijk twee gouden…
We kunnen gerust stellen dat na enkele jaren van ongekende successen, we gister snoeihard op Mister Murphy stuitten. Eerst de altijd lui achteraan lummelende Sifan Hassan op de 10 km, die vlak voor het ingaan van de laatste ronde wakker werd geschud…
Maar of het door haar merkwaardige manier van lopen komt, of door haar algehele dromerige, naar mijn mening vreemd-nonchalante houding ten opzichte van haar sport, ik geloof toch echt dat haar concurrente in de eindsprint haar uit balans bracht zodat ze viel…
Niet dat we het de Ethiopische Tsegay kunnen aanrekenen, want er leek geen opzet in het spel. Dit hoort bij atletiek, dat een eindsprint tussen toppers soms zo kan eindigen. En eerlijk gezegd, Tsegay was aan het terugkomen, ze leek Hassan voorbij te gaan…
En dan de 4 maal 400 meter gemengde estafette, met ons team als favoriet tezamen met de VS. Alweer op de laatste paar meters, zelfs nog iets dichter bij de streep, struikelde de als onverslaanbaar geachte Femke Bol over haar eigen benen…
Vol ongeloof zat ik voor de tv, mezelf in de arm knijpend of ik misschien in slaap gesukkeld was en een nare droom had beleefd. Wat een miserie zeg, dat dit zo snel gebeurde na Hassans buiteling. En alweer met bijna de gouden plek tussen de tanden geklemd…
Het is net tien uur geweest en ik zit alweer sinds acht uur vanochtend voor de buis. Denk niet dat de NOS zulks al uitzendt, daar alleen maar suffe herhalingen van foute zangprogramma’s van gisteravond, plus van die onbegrijpelijke kerkelijke items…
Nee, de NOS bezuinigt al jaren op de verkeerde programma’s, omdat de kijkcijfers in de vroege ochtend te mager zijn. Met veel plezier kijk ik naar de BBC, waar ze nog niet in die zure beknibbelstand zitten. Om nog maar te zwijgen over het stukken betere commentaar…
Op Eurosport zenden ze ook al sinds de 20 km snelwandelen voor vrouwen uit, maar daar word je horendol van de reclameblokken en het ook al niet te beste commentaar van meestal twee mensen, die onderling gaan zitten vitten op elkaar (bekend thema van het wielrennen)…
Voor mij is atletiek kijken hart en bloedvaten trainen, want mijn hartslag is flink hoger dan normaal, plus dat ik daadwerkelijk voel, achteraf, mezelf te hebben ingespannen. De zevenkampvrouwen zijn ook alweer bezig, mijn adrenaline stijgt als een raket van Space X…
Laat ik snel een eind breien aan dit epistel. Ik hoop dat de live-interviewer, Jeroen Stekelenburg, vandaag milder gestemd is dan gister. Hij hield te weinig rekening met de nog kersverse emoties van onze landgenoten. Leer ervan jongen, denk aan hoe je vader het zou doen…
Barfman