Nog wat napeinzend over bij wat ik gister schreef over de boterzachte heraldieke zanger van het levenslied Rocco Granata (die ook Zomersproetjes ten gehore bracht), blijf ik hangen bij oude herinneringen aan muziek, die passen bij iemand als ik, geboren midden jaren ’60…

Onlosmakelijk aan die tijd zijn voor mij de toch wat pijnlijk-sentimenteel te noemen deuntjes zoals Pour un flirt van Michel Delpech, El condor pasa in de cover van Simon and Garfunkel, aangevuld met Funny Funny en Wig Wam Bam van The Sweet…

Ja, hieruit blijkt wel dat ik later geen conservatoriumstudent zou worden, ook al ben ik mijn hele leven omringd gebleven door muziek, die vrijwel zonder onderbreking te horen is in mijn hoofd. Maar ook heb ik zelfs nog wat muziek gemaakt in een bandje…

Veel meer dan een goed excuus om samen bier te drinken met mijn maten was het niet. Oh, nu schiet mij nog een prachtexemplaar van melodramatische weemoed uit de prille jeugd te binnen: José Feliciano met Rain. Dat was een blinde zanger uit Puerto Rico…

Je vraagt je af hoe ik dan ongeveer tien jaar later, als zweterige puber, uit kon komen bij Frank Zappa en Captain Beefheart. Eerlijkheidshalve ben ik wel erg gevoelig gebleken voor hun meest dramatische, weemoedig klinkende songs…

Ja, die zijn er wel degelijk! Want bij Zappa denken veel mensen, die hem nauwelijks kennen, mogelijk aan zijn bescheiden hitje Dancing Fool of aan het nog kolderiekere Bobby Brown, welke laatste song tegenwoordig echt niet meer zou kunnen, denk ik…

En bij Beefheart weten sommigen nog wel zijn magnum opus Trout Mask Replica te noemen (waar men overigens niet naar kon luisteren, vanwege ‘te moeilijk’), of zijn laatste ding Ice Cream for Crow, waarvoor ‘onze’ Anton Corbijn onder meer een clipje maakte…

Ondanks dat FZ en CB graag shockeerden en de paljas uithingen, waren zij toch in staat de weemoed in hun songs een plek te geven. FZ met bijvoorbeeld de tekstloze Deadless Horsie en Treacherous Cretins (van Shut up and play your guitar)…

En CB deed het wat mij betreft op Trout Mask Replica al met Dachau Blues en Veteran’s Day Poppy. En niet te vergeten het wat beter in het gehoor liggende Her eyes are a blue million miles, dat het zelfs tot wall-paper bracht in The Big Lebowski…

Ach, wat zijn mijn herinneringen anders dan door anderen als ‘zinloze feiten’ omschreven? Is dat niet altijd het geval met persoonlijke herinneringen aan iets of iemand? Juist omdat het persoonlijk is kunnen anderen er vaak niet zo veel mee…

Even goed is de zondag een momentum bij uitstek om er, al is het maar voor heel even, mee bezig te zijn. Er is niets prettigers om, zij het met mate, af en toe dus, jezelf onder te dompelen in je eigen herinneringen. Ik wens er vandaag iedereen veel plezier mee…

Barfman