Tja, ik zou verder in dit braaksel mijn mond over het psychiatrisch getinte mediafenomeen Joost Klein kunnen houden, nu er gebeurd is wat ik hoopte. Toch zal ik nog heel even, nu het allemaal vers van de pers is, enkele van mijn beslommeringen weergeven…

Er wordt wel heel makkelijk over Joost zijn daad heen gestapt, dat dreigende bewegingen naar een cameravrouw maken verwaarloosbaar is, als men het afzet tegen het belang van Joost: dat hij zijn droom nu eindelijk kon verwezenlijken…

Ik zeg: Eurodomdom Joost! Wat ben je voor domme rukker denk ik dan, als je weet dat je je moet gedragen wil je in die finale daadwerkelijk je artistieke orgasme kunnen doen realiseren, terwijl half Europa naar je kijkt!…

Want daar draait alles om: Joost zal geen enkele bevrediging vinden als hij maar voor een halfgevulde zaal in een Fries gereformeerd buurtcenter staat te hopsen. Nu het podium Europa is, zou je toch beter moeten weten, denk ik dan…

Maar, het kan denk ik verklaard worden uit de feiten, de gegevens, die ik gister in allerlei mediaprogramma’s (zelfs het NOS-journaal) naar voren zag komen: bewegende beelden, van Joost aaneengeplakt, lieten een oncontroleerbare stuiterbal zien…

Die werkelijk geen seconde in rust kon verkeren. Dan weer zat hij zijn haar te kammen, dan weer stak hij zijn tong uit, dan weer verborg hij zijn hoofd onder onze nationale vlag, dan weer interrumpeerde hij andere deelnemers als zij aan het woord waren…

Wat een irritante eikel zeg! Ik kan me zo voorstellen dat de ESC-organisatie hem in de gaten hield. Want dat is de schaduwzijde van ongeleide projectielen: je weet nooit wat er gaat gebeuren, welke ellende er wordt veroorzaakt, als half Europa meekijkt…

Terug waar ik begon. In ons kwaaklandje zag ik, misschien het journaal uitgezonderd, iedereen wel heel losjes over de feiten heen stappen, dat Joost iemand bedreigde. Dat doe je niet! Of het nu de finale van het ESC is of dat je in een hooischuur optreedt…

Ik denk dat dit Joost zijn noodlot is: hij weet zelf ook gewoon niet wat er gaat gebeuren. Hij doet maar wat, dat wat komt aanwaaien. Ongetwijfeld zal hij het principe huldigen van de vrije associatie, maar dan op een nogal hinderlijke, anarchistische wijze…

Dat mag wat mij betreft, laat dat helder zijn. Maar als dat je visie is op het leven, dan moet je niet janken als er door de ‘grote boze wereld’ stevig wordt ingegrepen. Het is zoiets als Theo van Gogh, die ook niet kon nalaten iedereen te willen schofferen…

In de ongehoord sterke wetenschap dat je dan de lachers op je hand krijgt. En dat is waar alles om draait, ook bij Joost: mensen achter zich weten te scharen, mensen aan zich willen binden, leuk en aardig en vooral ook spitsvondig maf te worden gevonden…

Ach, het is een bekend fenomeen. Over de hele wereld zie je zulke types als Joost. In de filmwereld, in de muziekwereld, in de literatuur, in de sport. Jongetjes en meisjes die een extreme hang hebben naar aandacht, die pas opfleuren als de camera’s snorren…

Natuurlijk horen zulke fenomenen bij het leven, bij de mens. En vaak lokken deze mensen ook nogal uiteenlopende reacties uit bij het hen omringende publiek. Bijna in de zin van: je vindt het heerlijk, of je haat het. Ik denk wel eens: stop ze in een tredmolen…

Dat doet de grootste ‘kenner van dier en mens op aarde’, The Dog Whisperer, ook in zijn shows, als er bijvoorbeeld sprake is van een hond die zijn energie niet kwijt kan. Zo is het ook met types als Joost. Ze zitten werkelijk bomvol energie, die eruit moet…

En dus zeg ik: stop ze in een fysieke of denkbeeldige tredmolen, zodat ze hun energie (ook: agressie) kwijt kunnen, en zet er bijvoorbeeld een camera op, zodat er 24/7 een livestream de wereld in gaat, als ze in de ‘tredmolen’ aon de geng gaon…

Ik zou dat wel wat vinden: Joost die meters maakt in zijn ronddraaiende molen (die en passant ook elektriciteit opwekt) of op zijn lopende band in zijn personal gym, terwijl hij zwetend en puffend in de camera orakelt, zodat zijn volgers tevreden zijn…

Ik denk best vaak (naïef): alles wat zich op internet in bit & bites afspeelt, is niet zo schadelijk, omdat je eerst iets moet doen (een url intikken) om ter plaatse te geraken. Dat is minder vervuilend vind ik, dan als het direct op tv komt, terwijl men bank-hangt…

Het mooie is: over drie dagen praat helemaal niemand meer over deze Friese dwarsligger, hoogstens nog in de provincie zelf. Dat vind ik ook het fijne van de media: dagelijks zijn er weer nieuwe, interessantere prikkels die om media-aandacht vragen…

Er stapt steeds weer, ieder dag, een nog mediageiler type in de schijnwerpers dan Joost. Dáár stormen alle mediaverslaggevers dan als gekken op af. Joost, wie was dat ook alweer? Nee, nu hebben we Erik (ten H), of Nikki, of alwéér Taylor die de aandacht opslurpt…

Misschien moet ik me niet zo opwinden over die Eurodomdomme Europapa. Tenslotte is het een zondag, de dag waarop nog niet zo heel lang geleden Onze Lieve Heer dominant aanwezig was, die gelukkig geen blauw pak droeg maar gewoon alom present was…

Op deze dag hielden de mensen zich koest om zich tenminste éénmaal in de kerk te laten uitkafferen door de fel predikende dominee. De naam zegt het al: niets mag, alles is ‘nee’, dominee. Zou een mooi nieuw liedje voor Joost kunnen zijn: domineenee…

Barfman