Gister overleed de stokoude maar toch nog tamelijk viefe lady ‘dame’ Maggie Smith. Ik kende haar van onder het stof geraakte oude films en series, maar mijn dochter, die me als eerste het bericht doorstuurde, herinnert haar vooral van de Harry Potter-films, die haar vroege jeugd hebben overheerst. Mijn liefje daarentegen zei gister: heb je het al gehoord, Maggie Smith is overleden, van Downton Abbey? Ja, zei ik, maar ik ken haar vooral van Harry Potter en oude meuk zoals Room with a view en Gosford Park. Kortom, iedereen kent haar wel ergens van. Maar nu is ze dood, bijna negentig jaar oud geworden. Ik wilde haar nog wel eens verwisselen met die andere old tart van de Britse filmindustrie: Judi Dench, zeg maar M van James Bond…
Hebben wij zulke oude taarten ook in ons land in de filmwereld? Niet echt geloof ik, maar dat komt omdat onze filmwereld internationaal niet veel om het lijf heeft, moet ik met enige spijt erkennen. Misschien dat enkele decennia geleden Willeke van Ammelrooy, toen ze eenmaal besloot in films (godseidank!) haar bovenkleding aan te houden, zich deze status had kunnen aanmeten, als ze dat gewild had. Misschien had ze toen last van de beroemdheid van haar man, de enigmatische Marco Bakker, die we ook herinneren vanwege het nare ongeluk dat hij veroorzaakte in een parkeergarage, waarbij hij een vrouw doodreed. Later bleek dat hij een ietsje-pietsje gedronken had. Of zou dat dame-concept beter hebben gepast op die andere topper van weleer, Kitty Courbois? “Gelukkig heb ik meer verstand van verzekeren”, aldus de oude commercial met in de hoofdrol Johnny Kraaykamp junior. Dat zeg je als je ergens geen verstand van hebt, ook al lijkt dat wel zo te zijn…
Op zich zijn er geloof ik jongere actrices genoeg in ons kikkerlandje, die op termijn een dame zouden kunnen worden. Toch vind ik het lastig om, nu ze nog jonger zijn, ze als oude taart voor te stellen, subtiel rollen spelend van omaatjes en toverfeeën, of bejaarde ijzervreetsters als M. Ik denk dat als je ouder wordt het acteren steeds meer uit de mouw wordt geschud, op een soort automatische piloot. De automatische piloot, daaraan gaf Marco Bakker de schuld toen hij die vrouw doodreed, want hij zei dat zijn cruise-control (auto-pilote) niet goed werkte – alsof je die nodig hebt in een parkeergarage. Toch heeft Mooie Marco alle gedoe overleefd, en bleef hij wekelijks voorkomen in de roddelbladen, omdat hij nu eenmaal zo’n charmante man was, waar iedere vrouw op middelbare leeftijd wel heimelijke gedachten bij had, om hem des avonds, na toilet te hebben gemaakt, in een opgewarmd bed aan te treffen, haar met zijn trouwe hondenogen aankijkend met als boodschap: kom maar schatje, ik heb het liefdesnestje al voor je opgewarmd. Nu ben jij aan de beurt!…
Zelfs ik had indertijd wel enige sympathie voor Marco, want je kunt je bij zo’n warme, dieprode operettestem niet voorstellen dat er enig kwaad ik huist. Inmiddels, met de kennis van nu omtrent het gedrag van mannen in het algemeen, weten we beter, en hebben we zelfs bedacht dat er niet alleen op alcohol moet worden gecontroleerd, maar ook op drugs. Nog steeds zijn het vooral mannen die teut of dronken achter het stuur stappen, of rijdend een jointje roken dan wel ieder kwartier een half pilletje (wat toch ‘echt’ hun goede wil aantoont!) weg-klokkend met een biertje om zich lekker in het vel te voelen, na een zware dag op het werk…
Barfman