Afgelopen weekeinde las ik een interessant artikel over Wim Hof, alias The Iceman. Een mij een onderkoeld gevoel gevend verhaal, dat ik maar met moeite kon afronden – dit kwam niet alleen door de lengte van meerdere pagina’s. Mijn zeer beknopte samenvatting luidt: The Iceman is een gevierd showman over de hele wereld, in zijn privéleven en als vader en echtgenoot is hij een stuk onbenul van ongekende allure, het klassieke voorbeeld van de liefdeloze testosteronman…
Ik had moeite de laatste zin kort te houden, omdat ik van alles in die ene zin wilde proppen, vooral dat wat hij niet is. Eerlijk gezegd wist ik nauwelijks wie hij was, omdat ik dat ijsgedoe van ‘m maar irritant vond. Hij is in mijn ogen die one in a million-uitzondering die extreme dingen kan die vrijwel niemand kan, maar het voor veel geld verkoopt alsof iedereen het kan leren. Bij dat leren vallen zelfs doden, omdat men gewoon niet kan wat hij kan, als hij zijn gevaarlijke stunts uithaalt. Zonder al te veel over zijn ijselijke strapatsen te weten, kun je dit wel abstraheren uit dat wat je ziet, proeft en hoort in de media…
Ik ken iemand die helemaal lyrisch werd van de prestaties van The Hoff. Of nee, dat is weer heel iemand anders, die wel mijn sympathie heeft, ook al was dat ook een brokkenpiloot in zijn privéleven. Enfin, die persoon die ik ken heeft hem ooit uitgenodigd om een training aan zijn personeel te geven en wat kunstjes met ijs te vertonen. Zo er mensen goed zijn met ijs, zo zijn er ook mensen goed met vuur, of met water, of met lucht, zeg maar de basiselementen…
Wim Hof is in zijn rol als The Iceman een slimme goochelaar, een sluwe zakenman en een narcistische aandachttrekker. Op alle fronten is hij subliem, zo zeggen de verhalen uit de media. Dat hij succesvol is, las ik, blijkt ook uit de jaarrekening van zijn holding, waaruit je de niet onplezierige winst kunt afleiden die hij in een bepaald jaar heeft gemaakt. Ik heb er trouwens verder geen probleem mee dat zulke mensen succesvol zijn, want wij leven in een vrije wereld waarin iedereen mag doen wat-ie wil, mits het maar binnen de gestelde kaders van wetten en algemeen erkend fatsoen blijft…
Het onderzoek dat de Volkskrant heeft gedaan lijkt deugdelijk, vanwege de bronnen die ze heeft vermeld. Ook al is deze krant voor mij af en toe veel te schreeuwerig en kan ze doorslaan naar bijna extreemlinkse sympathieën, ik heb de neiging om te geloven wat ze beweren over The Man achter The Iceman. Online het woord The Iceman intoetsend, stuit ik echter niet meteen op onze Nederlandse ‘held’, maar zie ik dat deze bijnaam hoort bij een beroemde huurmoordenaar: Richard Kuklinski…
In de film The Iceman wordt de hoofdrol gespeeld door Michael Shannon, die naast hoofdrollen ook uitblinkt in geweldige cameo’s, zoals in Revolutionary Road. Opmerkelijk feit is dat déze Iceman, Richard dus, in zijn privéleven een zeer liefhebbende vader en echtgenoot was. Sterker nog, zijn vrouw en kinderen hebben nooit ook maar iets geweten dat hij tevens een succesvol huurmoordenaar was, die uitsluitend volwassen mannen wilde omleggen (geen vrouwen en kinderen dus)…
Binnenkort wordt er een speelfilm uitgebracht over onze eigen Iceman. Ik geloof niet dat ik enige behoefte voel om deze film te gaan zien. De naam Iceman doet me ook denken aan de ijsmummie die ooit werd gevonden op een Italiaanse gletsjer, die men Ötzi is gaan noemen. Verder moet ik denken aan Mr. Freeze uit Batman & Robin, misschien wel de slechtste rol die The Terminator ooit heeft vertolkt…
Vandaag meer berichten over ijs. Zwitserland en Italië zijn het eens geworden over een kleine grenscorrectie, omdat het ijs van de gletsjer op de Matterhorn ongeveer 125 meter verschoven is. Kennelijk is het, nu we weer zicht op de winter krijgen, interessant om ijsberichten te plaatsen. Vandaag begint ook een proces tegen Marine le Pen, de ijskoude dochter van Jean-Marie, waarmee ze in een ijskoud familiegevecht gewikkeld is. De eis is dat ze ervan wordt beschuldigd, tezamen met nog 26 andere partijleden, te hebben gerommeld met Europese gelden. Ja, waarvoor ga je anders in de politiek, denk ik dan maar sarcastisch…
Barfman