Het is voelbaar, dwars door de tv-beeldbuis heen. Ik bedoel de woede van Israël, nu ze voor de tweede nacht op rij met tientallen raketten zijn aangevallen door agressor Iran. Natuurlijk zegt Iran dat dit een vergelding was voor de koelbloedige moord van de VS op de door Iran zeer sympathiek gevonden Hezbollah-leider Nasrallah, en in 2020 de zeer gewaardeerde Grote Iraanse Leider Soleimani. Iran heeft kennelijk lange tenen gehad, om nu nog terug te komen op iets van bijna vijf jaar geleden. Toch, ondanks alle in ons kikkerlandje hoor- en voelbare Gretta Duisenberg-achtige sympathieën voor de Palestijnen- dan wel Moslim-zaak, sta ik nog vierkanter, hoekiger achter Israël dan ik al deed, omdat het Midden-Oosten niet meer hetzelfde is sinds 7 oktober vorig jaar. Een jaar geleden alweer, dat deze aanzet tot volkerenmoord door het Hamas-geboefte werd gedaan! Ik heb er dezelfde verbazing bij als de oorlog die Putin ontketende in Oekraïne, die over enkele maanden haar derde jaar ingaat. Ook dat is een kentering van de lang doorslepende nadagen van de Koude Oorlog, waarbij nauwelijks een gram buskruit is verbruikt…
Het is heel wat anders, maar toch is er een zekere analogie, mits je er oog voor hebt: sinds gister ben ik begonnen aan Tirade 250, waarin Jeroen Brouwers eind 1979 zijn Tirade begon door vrachtladingen buskruit over de toenmalige stand van de literaire kritieken en polemieken uit te storten, in een document dat heette De Nieuwe Revisor. Zijn prachtige, spitsvondige oekaze tot imaginaire vernietiging was gericht tot slechts één centrale figuur: Guus Luijters. Dit prachtige exemplaar van Tirade nummer 250 vond ik afgelopen voorjaar bij een antiquair, die er weliswaar bijna het driedubbele voor vroeg dan het ooit als los exemplaar kostte, toch kan ik eenieder aanraden eens deze het midden tussen subtiel en stevig houdende verhandeling van Brouwers te lezen, wie tenminste van literatuur uit die tijd houdt en bereid is zich te verdiepen in het toenmalige literaire landschap: de overgang van de infantiel schrijvende zeventigers, aangevoerd door Luijters en enkele van zijn jongensvrienden, naar de volwassener jaren tachtig…
Uitgever Geert van Oorschot, die Tirade uitgaf (de periodiek bestaat trouwens nog steeds), was nogal enthousiast over dit pamflet van Brouwers, zodat hij het integraal opnam in Tirade. Gister was echter om meerdere redenen een heuglijke dag, want toen ik ’s avonds online keek of er nog wat interessants voor me bij was, zag ik dat op 17 oktober eerder genoemd brievenboek uitkomt met de briefwisseling tussen Brouwers en van Oorschot. Dat boek dus meteen besteld, mijn dag kon niet meer stuk! Het uitbrengen van zulke boeken maakt mij blij als een kat met een nieuw speeltje, zo’n nepmuis aan een touwtje die je voor de kat op en neer kunt laten wiebelen, waar ze dan als een gek naar gaan uithalen met messcherpe klauwen. Zo blij voelde ik me dus, haast bloeddorstig blij…
Omdat ik me realiseer dat niet iedereen geïnteresseerd is in deze oude meuk uit het verleden, nee, dan Almere! Daar was gister een wilde achtervolging van de politie op een auto die een stopteken negeerde. Op foto’s zien we de ravage die werd aangericht. Alle vijf! de inzittenden van de vluchtauto moesten naar het ziekenhuis vanwege verwondingen. Ik vraag me dan af: gaan deze jongelui opdraaien voor de materiële schade die ze hebben veroorzaakt? Ja toch? Of ben ik zo naïef te denken dat dit wel onderhands tussen de verzekeraars zal worden afgewikkeld? Omdat ze, waarschijnlijk vanwege ervaringen uit het verleden met kale kippen (dat zijn over het algemeen zulke brokkenpiloten), denken dat ze zich beter alle moeite kunnen besparen en hun verlies kunnen nemen door het onderling te regelen, om daarna de tarieven voor alle verzekerden weer iets te kunnen verhogen?…
Ach, denk ik dan. Ik moet me gewoon niet zo’n zorgen maken. Want het is ook nog eens zo: als je niet weet wat er in de wereld gebeurt, dan hoef je je daar ook geen zorgen over te maken. Toch? En er gebeurt nu eenmaal veel meer in de wereld dan dat jij, als individu, kunt absorberen, uit het grote aanbod kunt filteren van voor jou interessant nieuws. Want dat doen kekke techfirma’s reeds voor je, alsof ze van je houden of om je geven, door er rekening mee te houden wat voor jou interessant is. Ze doen dat trouwens ook zo voor je buuf en buum, die weer heel andere interesses hebben…
Ook vandaag nog ben ik zo blij als wat, wetende dat ik over twee weken de trotse bezitter zal zijn van de gebonden versie van alle brieven tussen B&vO. Voor ‘maar’ 45 piek ben ik een week of wat zoet, daar kan geen geestelijk therapeut tegenop, zelfs niet als deze achteraf je factuur geheel crediteert. Nou, ik ga zo nog maar even CNN kijken, of er nog wat live on stage is à la Desert Storm en eerder Desert Shield, toen Sad Damn zonder na te denken het oliesjiekenstaatje Koeweit kiele kiele Koeweit binnenviel, en we plots de Gulf War hadden…
Barfman