Vandaag een dag met weinig echt nieuws. Het komt voornamelijk voort uit de berichten van afgelopen dagen, ze hangen vaak samen met de toestand in het Midden-Oosten. Gisteravond zagen we op tv beelden van een Joodse herdenking, waarbij ook onze nieuwe MP en De Pruik aanwezig waren met een keppeltje op hun hoofd. Daaronder zat een vol pakje boter verstopt, denk ik er dan in stilte lachend bij, om de boel een beetje leuk te houden. Ik zei tegen mijn liefje die naast me zat op de bank: ik ga vanaf nu ook een keppeltje dragen, het is onderhand een modebeeld aan het worden. Ook in stilte vroeg ik me af: waarom zie je nooit vrouwen zo’n flapje op hun hoofd dragen? Ik moest erkennen dat ik het niet wist. Ook nu niet…
Enig speurwerk levert op dat er geen expliciete bezwaren zijn dat vrouwen een keppeltje mogen dragen, zoals in de masorti-stroming gebeurt binnen het jodendom. Men kan ook een sjaal of servet dragen om het hoofd te bedekken. In het Engels zijn er meerdere termen voor een keppeltje: kippah, yarmulke, yamaka, bullcap, koppel. Het dragen van een keppeltje betekent: eerbied hebben voor God (In traktaat Sjabbat 156b staat letterlijk: Bedek uw hoofd zodat de vrees van de hemel op u zal komen). Een semantisch gedoetje, zo lijkt het. Maar, ik grapte natuurlijk tegen mijn liefje over dat keppeltje, ik wilde weten hoe ze reageerde. Dat deed ze door haar ogen naar de hemel weg te draaien, ten teken dat ze het aperte onzin vond…
En gelijk had ze. Ik vind het zo nu en dan aardig om lichtjes te provoceren, in huiselijke kring. Zelden zal ik het erbuiten doen, omdat dit referenties kan oproepen van aandachttrekkerij en exhibitionisme, waar ik een broertje dood aan heb als anderen dat doen. Deswege laat ik het, om niet in een gewetensstrijd met mezelf terecht te komen. Zo van: beschuldig nooit anderen van iets wat je ook zelf doet. Daar heb ik moeite mee. Het is mijn geweten dat een actieve hetze voert tegen mijn eigen ik, en me scherp houdt op tegenstrijdigheden in het leven…
Hoe ik ook in het rond speur op wetenswaardige nieuwsfeitjes, het blijft een lastig verhaal. Nou ja, dat er vorig jaar globaal fractioneel minder ontbost is dan het jaar ervoor. Is dat nieuws? Uitgedrukt in cijfers: er is 0,3 miljoen hectare minder ontbost dan in 2022. Vorig jaar 6,3 miljoen tegen in 2022 6,6 miljoen. Voor de duidelijkheid: 0,3 miljoen hectare is veel grond! Op internet vind je over ons land: “De totale oppervlakte van Nederland is 4,2 miljoen hectare, inclusief binnen- en buitenwater. In 2015 werd ongeveer de helft hiervan gebruikt voor de landbouw. Ongeveer een derde was natuur, water of in gebruik voor recreatie”. Ik begrijp niet goed wat men bedoelt met binnen- en buitenwater. Inclusief rivieren en meren, zoals het IJsselmeer? Of is dat inclusief Waddenzee en Noordzee?…
Ach, wat maakt het uit. Ongeveer anderhalf maal ons land wordt jaarlijks wereldwijd ontbost. Op internet staat ook dat er per saldo nog steeds ontbossing is in ons land. We planten minder snel aan dan we kappen, zegt Staatsbosbeheer. Wie tikt die malloten eens op de vingers dat ze beter hun best moeten doen? Als er iemand goed is in bebossing, lijkt me dat Staatsbosbeheer wel. Die 0,3 miljoen hectare afname ten opzichte van het jaar ervoor is ongeveer gelijk aan het complete bos van Nederland. Dat zijn best veel bomen denk ik. Maar het blijft schrikbarend, hoe snel de wereld van bossen wordt ontdaan, uitsluitend voor ons gerief. Stoelen en tafels, kasten, papier, huizen, daken, hekken, bezemstelen, en wat al niet meer…
Als je heel eerlijk bent is de oorzaak niet te veel houtconsumptie, maar teveel mensen. Dáár zit het echte probleem, dáár zouden we ons op moeten focussen. Geboortebeperking, en dat vooral op het juiste continent. Want in Europa daalt het aantal inwoners gestaag, als we alle landen meetellen. Ons land groeit een beetje, mede door (arbeids- en oorlogs-)migranten. Maar Azië en Afrika explodeert, op een wijze die in 2050 globaal tot bijna 10 miljard mensen zal leiden. Grafieken laten een haast verticale asymptoot zien (als je de juiste x-as-indeling hanteert), het bezorgt me rillingen op mijn rug. Al die monden die gevoed zullen moeten worden, medische zorg nodig hebben, een elektrische auto willen rijden, een mobieltje in de kontzak en: een eigen huis, een plek onder de zon als het even kan. Je gaat bijna, gevoed door een schreeuwend cynisme, hopen dat er nog een paar stevige pandemietjes over onze aardkorst gaan razen, om de groeicijfers te dempen. Maar ja, als je zulks serieus verkondigt, ben je meteen staatsgevaarlijk, of zelfs een gevaar voor de wereld. Voor dat laatste is trouwens nog geen woord bedacht, bedenk ik me. Voer voor De Taalstaat, toch?…
Barfman