Gelukkig is er vandaag meer nieuws in omloop gebracht dan gister het geval was. Zoals: een metershoog gasmolecuul, sterk lijkend op het Brusselse Atomium, dat in een Groningse snelwegberm gaat worden geplaatst, na eerst al geruime tijd vlakbij in een middenberm te hebben gestaan. Het is trouwens een kunstwerk, moet ik erbij zeggen, dat Groningse Atomium. Het zou toch echt te onveilig zijn nu, zegt men. Hoor ik weer enige betutteling in zo’n conclusie tevoorschijn komen? Jazeker, denk ik…
Vijftien jaar staat het prima en kennelijk veilig genoeg in de middenberm, en plots wordt het als onveilig bestempeld. Gelukkig wijt ik het geheel aan mezelf, dat ik erover val. Het ligt aan mij hoor, denk ik wel vaker, als ik me ergens over opwind. Dat scheelt nogal in de verwerking van de ergernisjes die ik links en rechts heb. Niemand anders dan ikzelf is schuldig aan deze beslissing dat het daar nu onveilig is in de middenberm. Verder denk ik ook: zou er een componentje in het spel zijn van Groningers pesten soms?…
Want dat is de laatste vijftig jaar het geval, sinds men aardgas ‘ontdekte’ in Groningen, en het de meest veilige inkomstenbron van ons toch al niet armlastige handelslandje werd. Niemand minder dan Koningin Beatrix onthulde vijftien jaar geleden het gasbollenmonument, een cadeau aan de Groningers, vanzelfsprekend gefinancierd door de ook al niet bepaald armlastige eigenaren van de toen nog als Eeuwige Slochterse Gasvelden aangeduide onopdroogbare oliebron van ons land…
Uiteraard zit er achter ieder kunstwerk een kunstenaar, zoals hier ene Ruygrok. Mij onbekend omdat ik een barbaarse onverlaat ben op het gebied van de installatie-achtige schone kunsten. Laat ik dat maar meteen toegeven, want het is echt zo. Ik kan doorgaans weinig met zulke technisch ogende bouwwerken aka monumenten, als voorwerp van kunst. Niet dat ik het niet knap vind of niet waardeer dat zulke bouwsels worden opgetrokken, maar het is me gewoon niet gegeven er iets bij te kunnen voelen, dat meer is dan: best aardig gedaan hoor…
Die Ruygrok kan het inmiddels wat omgeslagen enthousiasme van de Groningers wel begrijpen, na de gas- en aanverwante aardbevings- en huisverzakperikelen die nog steeds aan de orde van de dag zijn, en nog erger: de lakse wijze waarop de overheid, die jarenlang haar deel van de inkomsten heeft kunnen toucheren, zich verantwoordelijk heeft gevoeld de schade te willen compenseren. Ja, daar zit de ware aard van ons regentenvolk weer ingesloten: dat wij graag ergens knaken aan willen verdienen, desnoods ten koste van anderen, maar dat we er niet op willen worden aangesproken als er iets misgaat. Dan wassen wij onze handen in onschuld, en moet die ander, lekker makkelijk zo, maar zien te bewijzen dat-ie gelijk heeft…
En vers van de mestpers: het blijkt dat meerdere met mest frauderende boeren de afgelopen tijd niet bestraft zijn voor het plegen ervan, omdat de overheid een te wispelturig, grillig beleid heeft gevoerd. Dit voelt bij mij aan alsof er nu zelfs van hogerhand hulp wordt geboden aan bewezen frauderende agrariërs, die hun aars afvegen aan het vaderlandse mestbeleid. Het maakt controle op frauderen, alsook het met succes beboeten, meteen kansloos – totdat de overheid haar beleid verbetert. Wat een mazzel is dit voor al onze strontboeren, die geen gesloten (stront-)systeem hebben in hun activiteiten. Een karateslag precies op de adamsappel van de milieubeweging, zodat ze monddood wordt gemaakt…
Zoals ook gister naar buiten kwam dat Ierse kalverboeren er een deplorabel slechte transportethiek op nahouden, bij het vervoeren van in hun land overtollige kalfjes naar de Nederlandse slachthuizen. Dat vervoer duurt circa 30 uur, waarbij de arme kalfjes geen eten of drinken krijgen, en ook nog eens ruw worden behandeld door de ‘zorgzame’ laders en transporteurs. Dat werd pijnlijk in beeld gebracht door een actiegroep. Veel signalen, betrekking hebbend op landbouw en veeteelt, zijn aan het omslaan van kritisch toezien op misstanden, naar het schouderophalend accepteren dat het nu eenmaal zo is, omdat zoveel boeren het zogenaamd al zo moeilijk hebben. En dat terwijl de cijfers, zoals het gemiddelde inkomen van de gemiddelde boer, vele malen beter is dan twee maal modaal…
Maar ja, wat doe je eraan als het land waarin je leeft in het fuik van rechts populisme terecht is gekomen? Met ontregelende, ondermijnende acties bereik je niets. Ja, wat je bereikt is nog meer ergernis bij de populisten, die nog massaler op types als De Pruik gaan stemmen. Deze laatste was gister weer als vanouds in het nieuws, door prikkelende kreten op X te plaatsen, dat burgemeester Halsema beter met die relschoppende pro-Palestijnen de grens over kan worden gezet. An sich kan ik best lachen om zulke kleedkamer- dan wel kroegpraat, maar in geval van De Pruik is het bittere ernst. Hij meent het potverdorie echt, zodat mijn aanvankelijke lachje snel ruimte maakt voor een zurige grijns…
Wat zal de leider van de BBB, de Braam-Brandnetel-Beweging, Plassende Carolientje, vandaag handenwrijvend en smurkig lachend, trots als een pauw, de Kamer binnenlopen, handkusjes van sympathisanten in ontvangst nemend, breeduit lachend journalisten te woord staand, dat haar dag niet meer stuk kan. Vanwege de vrijbrief voor alle boeren van het land om hun stront onbeperkt over hun landerijen uit te mogen rijden. Ik denk dat ik een crowdfundprojectje ga opzetten om investeerders te zoeken voor de ontwikkeling van een speciale neusknijper, die we de komende jaren hard nodig gaan hebben om onze neus te beschermen tegen de toenemende strontlucht in ons land. Misschien is er wel een beroemde designer die zich aan dit project wil verbinden, zodat we er niet lelijker maar zelfs mooier op worden. Bij de neus genomen door de rechtbank, ach, als we er maar met ons allen beter van worden hè!…
Barfman