Daar stond hij weer met die uitgemergelde, maar toch ook best gezond blozende kop voor de camera’s, vertellend dat iedereen, zijn collega-MP’s’, ‘zijn’ Oeganda-migrantenopvangplan de normaalste zaak van de wereld vond. Iets, maar wat precies weet ik nog niet, iets klopt er niet aan zijn verhaal, dat met een broodnuchtere ernst werd verteld alsof hij gewoon te zeker is van zijn zaak. Als iemand te zeker is van zijn of haar zaak, kan dat ook betekenen dat er een flinke mate van naïveteit in het spel is, dan wel de onkunde of onwil de werkelijkheid te kunnen of willen doorgronden…
Het mooie van een persoon als Dicky Schoof is, vind ik, dat hij toch, als je alle plussen en minnen optelt, met een zes-minnetje naar voren komt: hij is geen agressieve blaataap, ook geen konkelfoezende narcist, geen acterende aandachttrekker. Het enige probleem wat je over hem zou kunnen melden, is dat je ook niet kunt zeggen of duiden wat hij wel is. Termen als vlees noch vis, soep zonder ballen, frieten zonder mayo dienen zich bij me aan, als Dicky tussen al die andere, robuuste met een killer-blik in de ogen uit de vergadering stappende MP’s rondloopt, want je ziet hem schichtig in het rond kijken, alsof hij niet in staat is zelf een gesprekje aan te gaan met bijvoorbeeld de zich van niemand iets aantrekkende ‘Leopardtank’ Orbán, omdat deze Hongaarse mannetjesputter zich meer dan veilig voelt in zijn stalen pantser. Zelfs een typje als Meloni, die van een nog veel betere variant teflon gemaakt is dan onze vorige MP, ziet er zeer relaxt uit als ze naast Dicky aan de vergadertafel zit – want onze Dick blijft maar blozen en peentjes zweten, alsof hij direct na een intensieve hardloopsessie in zijn maatpak is gehesen…
Toch heb ik met hem te doen, nu hij langer dan ik in het begin van zijn ambtstermijn voorspelde stand weet te houden, ik ben nu eenmaal gevoelig voor de underdog. En dat is hij wel degelijk, een underdog, en dan heb ik het over de niet zelfverkozen versie. Want hij kan niet anders dan wat hij nu doet, omdat hij een gevoelig gewaarwordingstype is, vrij vertaald naar Jung. Die zijn zich bewust van wat er in de wereld gebeurt, echter zonder daar ook maar actief op te kunnen inspelen. Het is de graatmagere rondscharrelende hond die je in Spaanse toeristische kustgebieden vaak ziet, op zoek naar een weggegooid niet goed afgekloven kippenbotje, of een harde korst bocadillo waar nog de geur van een velletje jamón aan kleeft, die allang door de hongerige toerist naar binnen is geschrokt…
Inmiddels is ook nog eens duidelijk geworden dat het gister door Dicky met toch enige schwung aan zijn collega-MP’s gepresenteerde ‘Oegandaplan’, pas de avond ervoor door zijn nog niet zo lang geleden de omvolkings-theorie aanhangende Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingshulp Reinette Klever aan hem is gepresenteerd. Dat klinkt als een goeddoordacht plan, en daarom houd ik zo van ons mooie land van opportunistische waarheidszoekers. Kuch! Ik bedoel het cynisch hoor, zo mooi vind ik het niet. Toch is dit wat wij zijn, gezien door de ogen van de rest van de wereld: een omvolkingswijffie die Minister kan worden, die de avond ervoor haar Minister-President inlicht over een flinterdun (“wafer thin”) ideetje om Afrikaanse migranten in een hub op te vangen in Oeganda. Met dit ideetje probeert onze MP goede sier te maken. Naar aanleiding van zijn uitspraak is hij van mening dat het een groot succes gaat worden…
Ik kan er niet veel anders van brouwen dan dat hij op dit moment gevoelig is voor input van anderen, want van hemzelf hoeven we niets te verwachten. Dat zelfs zo’n waanzinnig klinkend Oegandaplan van Klever hem pijlsnel heeft overtuigd dat het een goed plan is. Voor een in politiek geïnteresseerde leek als ik wordt het steeds ongeloofwaardiger. Wie de huidige wijze van regeren van dit kabinet, met een partijloze Premier, vijf jaar geleden had voorspeld, zou nu als een visionair genie zijn binnen gehaald met minstens een belangrijke ministerspost, en wie weet wel als Premier van alle mensen. Dat laatste is nog steeds een giller vind ik, dat van alle mensen…
Uitdrukkingen die alle bevatten, worden door één uitzondering reeds ontkracht. Ik ben dus die ontkrachter, want ik geloof er geen biet van, dat dit kabinet van fratsenmakers, met de partijleiders schreeuwend in de nog niet zo lang geleden door henzelf verfoeide achterkamertjes, een lang leven beschoren is. Met lang bedoel ik een politiek mensenleven van vier jaar, de maximale termijn van één kabinet. Of zouden ze, à la Putin, gaan proberen gedurende deze termijn die vier jaar te gaan oprekken tot bijvoorbeeld het dubbele? Ik sluit niets uit, zolang de zieke Pieter Omtzigt in de luwte verblijft. Kan iemand hem niet stiekem een wonderpil tussen de boterhammen gaan stoppen, om hem uit het slop te trekken? Ik mis hem een beetje, vooral het hem zo typerende wegdraaien van de ogen als er weer iemand een streek flikt. Kom terug Pieter, je bent broodnodig man!…
Barfman