Juist vandaag gaan de apothekersassistenten het werk neerleggen, terwijl ik een nieuw bloedverdunnertje moest ophalen. Dikke pech dus, en vooral balen. Maar toch, je staat er nooit bij stil, echter de vaak autonoom werkende ondernemers die apotheker worden genoemd, maken ook deel uit van de grote zorgsector – al heb ik nooit enig medelijden gevoeld met deze tak van sport, verengstuk van de farmaceutische industrie, omdat ze nu eenmaal flink knaken verdienen en net zoals hun collega-medici, voornamelijk artsen, hebben ze ook een abonnement op Arts en Auto en Residence en slaan ze graag een balletje golf met buddy’s op de lokale golfbaan verscholen in het groen, zodat menig apotheker met enige trots verkondigt dat-ie wekelijks ‘in de natuur’ komt, als-ie sierlijke zwiepers tegen het kleine balletje maakt…
Het is waar, ik klets maar wat over mineure zaken, terwijl ons land op zijn achterste poten staat – dit alles vanwege het voetbalwedstrijdje vorige week in de Mokumse hoofdstad. En niet alleen staat ons land in de hens, want ook te Parijs maakt men zich grote zorgen omdat binnenkort het Franse voetbalteam speelt tegen dat van Israël, en men als de dood is voor uit de hand lopende rellen. Ook de Antwerpse diamantbuurt wordt extra beveiligd, omdat daar de hoogste populatie joden ter wereld woont per hectare, buiten Israël zelf dan. Ik moet zeggen, deze zorgen zijn geheel terecht, want het loopt potverdorie echt uit de hand, alle reacties van niet-joden op joden…
In het bekende ochtendprogramma op NPO1 kakelt men er met ernstige blik op los: de als een zeer redelijk politicus bekend staande Don Ceder, voormalig advocaat met een heel sociale inborst, spreekt stevige taal dat er hard ingegrepen moet worden bij zulke onlusten, maar ook dat er een goede normering moet komen over wat wel en niet acceptabel is, plus dat burgers moeten kunnen vertrouwen op effectieve handhaving als het uit de klauwen loopt. Ook al is Ceder van de Gristen Unie, toch mag ik hem graag, vanwege zijn degelijke, verbindende taal en vermogen om de redelijkheid en billijkheid altijd in het oog te houden. Zulke politici zijn steeds zeldzamer tegenwoordig, vanwege de populistische opschuiving naar rechts…
Ook hoor je steeds meer populistische kreten vanuit het kamp van tegenstanders van Femke Halsema, die van mening zijn dat ze geblunderd heeft en af moet treden, vanwege haar te hoge slappe hap-gehalte. Ik heb dat ook lang gedacht, dat Halsema te veel beperkingen had op het gebied van competenties voor het zware beroep van burgermoeder van een grote stad als Mokum. Ik spreek dan over de jaren voorafgaand aan dit rommelige jaar 2024. Toch ben ik tot het inzicht gekomen dat het erg moeilijk is om hier een goed oordeel over te geven, vooral vanwege gebrek aan feitenkennis over hoe ze het doet…
Afgelopen vrijdag, de dag van haar persconferentie, zag ik een betrokken en aangeslagen Halsema, die zich verbaal uitstekend uitte (zonder haar voormalige radicale groenlinkstaaltje) en erg geïnvolveerd leek bij wat er was gebeurd. Tevens wist ze vragen van brutale extreemrechtse journalisten, die kennelijk niet goed gescreend waren om vragen te mogen stellen, op rustige wijze te pareren. Ik zou niet weten wie het hier, op deze erg lastige plek, beter zou hebben kunnen doen. Van Zanen misschien? Zo ja, wie moet dan het ook niet eenvoudige Den Haag oppakken? Of de uitgeputte Aboutaleb? Nee, die man heeft zijn grote klus geklaard, want Rotterdam is een buitengewoon lastige stad om de handen voor op elkaar te krijgen, als multi-culti haven- en dus of helaas ook drugsdoorvoerstad…
Ik zeg: laat Halsema haar klus afmaken en oordeel over een maand of drie opnieuw, door haar functioneren vanaf nu te gaan monitoren. Ik heb meer geloof in een links-radicale burgemeester dan een rechts-radicale rouwdouwer die te pas en te onpas het waterkanon en traangas inzet. Al moet ik eerlijk zeggen, gezien de aard van de uitspattingen van afgelopen dagen, dat ik deze middelen terecht zou vinden, als die zouden worden ingezet om rust en orde te doen herstellen. Geruggensteund door flink handhaven, zoals middels het lang vasthouden en uitentreuren uithoren van relschoppers, en adequaat straffen middels detentie, boetes en heropvoedingskampen. Met ‘kampen’ bedoel ik dat we moeten overwegen of het niet zinvol is om speciale behandelinstituten op te zetten die deze vrij nieuwe groep van extreem activistische relschoppers een poosje militair gaan drillen, met als doel ze met de voeten op de grond te krijgen…
Uiteraard moet dit alles gebeuren uit hoofde van redelijkheid en billijkheid. De wijze van drillen moet overeenkomen met de mate van relschopperij. Een soort van oog-om-oog, tand-om-tand. Ik weet best dat ik weer makkelijk praten heb vanuit mijn goed verwarmde schrijvershok, terwijl er een mok dampende koffie naast me staat, in de wetenschap dat ik een fijne jeugd heb gehad en mijn hele leven lang weinig tekort ben gekomen. Dat is een luxe positie, dit besef ik goed. Als je op jonge leeftijd al bij je ouders bent weggeroofd door jeugdzorg vanwege onhandelbaarheid, dan bekijk je de wereld anders dan ik heb gedaan. Het is de tragiek van alles, dat het zoveel uitmaakt hoe iemand geaard is in het leven: goed of slecht. Zonder overigens vooroordelen te hebben bij wat goed of slecht betekent…
Ook al was het geen 1 april, maar Sint-Maarten, er was gisteravond een uitzending van de EO met Tijs van den Brink die een ‘extra nieuwsuitzending’ maakte over een grote stroomstoring in meerdere provincies. Het was allemaal fake, maar men wilde de impact laten zien wat er gebeurt bij een grote stroomstoring. Ik heb zelf de uitzending niet gezien, naar verluidt waren de meningen uiteenlopend, van belachelijk en misleidend, tot zinvol om te ervaren hoe zoiets ongeveer zou kunnen verlopen. Let wel: het is erg moeilijk om het iedereen naar de zin te maken. Vanwege onze diversiteit als mensen is het zo goed als onmogelijk…
Zojuist gehoord: Milieudefensie verliest het hoge beroep tegen Shell. Shell moest versneld de uitstoot van CO2 verminderen, aldus was de eis van Milieudefensie. Een logische uitspraak van het Hof, want je kunt Shell niet anders behandelen dan andere energiegiganten. Het is zinloos om alleen tegen Shell een rechtszaak te voeren, en daarbij collega-leveranciers van Shell buiten schot te laten. Ik ben blij met de uitspraak, omdat het fair play is. Dus, Milieudefensie: ga vooral verder door middels de rechter te proberen de perversiteit van de veel knaken verdienende energiefirma’s op het matje te roepen, door méér te doen aan uitstoot dan ze nu doen. Ik ben allang blij dat Milieudefensie aan tafel blijft zitten, en niet die walgelijke activistische aanpak kiest, die zovele activistische clubjes propageren door boven of buiten de wet te gaan staan…
Vandaag gaat ook een andere rechtszaak van start: die van Greenpeace tegen de Staat. Greenpeace eist dat de overheid op kwetsbare plekken in het land meer moet doen aan het neerdwarrelen van stikstof. Ik sta geheel achter Greenpeace, omdat je wel aan je water voelt dat het niet goed gaat met stikstof in grote gebieden van het land. Ikzelf woon ook in een kwetsbaar gebied, waar de boeren voor zoveel uitstoot zorgen dat er vele hectares land zijn waar nog slechts bramen en brandnetels woekeren. En dat op een zodanige wijze die hoort bij de uitstoot van te veel stikstof: als de woekering toeneemt, dan is er niet alleen een zeer duidelijke correlatie maar ook een causale toename van stikstofuitstoot…
Gelukkig is ook Greenpeace tegenwoordig meer van het aan tafel zitten, desnoods in de rechtszaal, dan met activistische dreiging en vernielingen de rust en orde te verstoren, met een drammerigheid die niet zou misstaan bij de gemiddelde terroristische organisatie. Vooral dat drammerige, en zichzelf buiten de wet plaatsen, vind ik afschuwelijk. Zich beroepen op de uitspraak dat ze ‘geen andere keus meer hebben omdat de overheid niet wil luisteren’ is je reinste apenkolder. Het is het kleine kindje dat z’n zin niet krijgt, en na een reprimande van vader of moeder de zaak gaat saboteren, door stampvoetend en krijsend en huilend z’n ouders op kinderlijk doch toch al herkenbaar activistische wijze te ondermijnen. Als ik bijvoorbeeld de naam Extinction Rebellion hoor, denk ik meteen aan stampvoetende kindertjes die nog een snoepje willen, maar dat niet krijgen (vanwege al genoeg te hebben gehad) en daarom nog luider gaan loeien dan ze al deden…
Barfman