Dat was gister een aardige geste van Joe Biden aan Wladimir Zelensky, door te zeggen dat hij voortaan Amerikaanse langeafstandsraketten mag gebruiken om Russische doelen in Rusland aan te vallen. Zo op de valreep van Joe’s presidentiële termijn wordt Oekraïne gematst om een serieuze, niet van wanhoop gespeende eindsprint te kunnen inzetten, zodat men een faire kans heeft om vóór 20 januari 2025, de dag dat Donald J. Trump wordt geïnaugureerd in het Witte Huis, flink wat schade aan te kunnen richten in Putins Rusland, militaire installaties vernietigend of energievoorzieningen. Of desnoods woontorens, Putins handelsmerk als hij Oekraïne aanvalt…
Wat de kleine Tsaar in zijn eenzame potsierlijke Moskouse paleizen ervan zal vinden, kunnen we raden. Er zal stoom uit zijn oren komen. Hij zal zeggen dat dit de directe betrokkenheid van de VS, NATO en andere westerse samenwerkingsverbanden TEGEN hem zal bevestigen. Zodat hij zichzelf een carte blanche toewerpt om naar eigen goeddunken zwaar materieel in te mogen zetten tegen al zijn vijanden. Putin zal tevens hopen dat Trump zich snel meer gaat roeren in de discussie, dat Biden ordinair misbruik maakt van de laatste strohalmen die worden toegeworpen aan diens kleine vriend Zelensky, die steeds meer in het Russische nauw komt te zitten…
Het is vanzelfsprekend dat ik Zelensky en zijn patriotten alle goeds toewens in de laatste maanden van Bidens regeerperiode, dat de kleine rat daar in het Kremlin vernietigd mag worden, of in ieder geval militair, economisch en in zijn eer schaakmat mag worden gezet. Gezien de grote schaaktraditie van Rusland, met alle wereldkampioenen van weleer, zal dit misschien nog enige indruk maken op de stoïcijnse baas van het grootste land ter wereld…
Naast Oekraïne is ook Polen blij met de raketten van Joe. Dat zegt Polen omdat het voor de helft in een soort van mangel zit tussen oostwaarts Oekraïne en noordwaarts die andere boevenstaat Wit-Rusland, waar de laffe vazal van Putin klaarstaat om voor zijn goede vriend in actie te komen. Toch kun je zien aan de lichaamstaal van Loekasjenko dat hij, als hij werkelijk vrij was om te kiezen, liever een westers land zou willen zijn, vrij van de houdgreep van Putin. Want in westerse landen is het een stuk makkelijker om een luxe leventje te kunnen leiden, zonder dat men daar meteen over valt. Er zijn ook nadelen, want de kans is groot, als je niet naar Putins pijpen danst, dat je vroeger of later de verkeerde slok koffie neemt, met een drop novitsjok erin in plaats van melk…
Afgelopen week werd duidelijk dat een Russische tv-kok, een restaurant runnend in London, die het aandurfde structureel kritiek op Putin te leveren, dood werd gevonden in een Servische hotelkamer. Laat duidelijk zijn dat er geen directe aanleiding was dat de man snel dood zou gaan. Toch vind ik het gek dat hij het lef had Servië te bezoeken, waar nog steeds een warme band bestaat met Putin en het Kremlin. Alexei Zimin was te Belgrado om een boek te promoten. Het is nu, achteraf, makkelijk praten. Toch is het niet verstandig dat hij naar Servië is afgereisd, of je nu knaken wil verdienen of niet…
Zo is de arm van Putin nog steeds erg lang en soepel. Ik weet best dat het moeilijk is om harde bewijzen voor zijn betrokkenheid te vinden. En als dat al gebeurt is er meestal een enorme vertragende factor in het spel, omdat het veel tijd kost en ingewikkeld is om bewijzen te verzamelen en conclusies te trekken. De Servische autoriteiten zeggen, hoe kan het ook anders, dat er geen verdachte omstandigheden waren, toen Zimin dood werd aangetroffen. Ja, denk ik dan, natuurlijk niet. Want oude liefdes verroesten zelden geheel…
In 2022 begon ik deze braakballen, zoals ik mijn schrijfsels (columns?) over wat er mis is in de wereld weleens noem, te schrijven uit onvrede over wat er aan de grenzen van Oekraïne gebeurde. Putin hield toen legeroefeningen in Wit-Rusland, pal aan de zuidgrens met Oekraïne. De dag vóórdat Putin zijn ‘oefenende’ militairen de grens over stuurde, schreef ik de eerste column, in februari 2022. Ongelooflijk maar waar bijna drie jaar geleden! Ik was toen zo over de rooie over die inval, dat ik alleen maar in staat was om alles in het absurde te trekken. Nu, bijna drie jaar na dato, moet ik nog steeds de aanwezige absurdistische neigingen sterk onderdrukken, omdat een klein hoekje in mijn bewustzijn er rekening mee houdt dat ik op een dag wakker word en dat het maar een nare droom was…
Barfman