Vandaag zit een mij beangstigend spook uit het verleden aan tafel in de bekende ochtendbabbelshow: Piet Hein Donner. Terwijl ik de naam intyp, zie ik plots de afkorting PhD verschijnen. Enfin, deze voormalige CDA-hotemetoot heb ik altijd een nare man gevonden, waarschijnlijk omdat ik hem niet goed heb begrepen, plus dat CDA-gen van ‘m, waar ik nooit echt raad mee wist omdat er altijd wel ergens een flinke lading geloof in God en religieuze instituten in het reilen en zeilen van zo’n man was verwerkt, om nog maar te zwijgen over de verbeten blikken die hij de camera’s in wierp als hij, duidelijk verveeld, een praatje moest houden voor de politieke bühne…
Naast Piet hein Donner had ik ook angsten bij twee andere CDA-coryfeeën, zeg maar niet bepaald vriendelijke feeën uit een sprookjesboek: Hans van den Broek en Maxime Verhagen. Zurige, strenge, verbeten bewindslieden, die als mens precies zó waren. Misschien was ik slachtoffer van mijn eigen fantasie, dat ik ze, zonder dat er ook maar enige reden voor was, associeerde met de brute handelwijzen die in het verleden religieuze vaders erop nahielden binnen het gezin: dat ze er bij de minste of geringste weerstand op los sloegen, met als motto: “God straffe je door mijn hand!” Die laatste zin is volgens mij uit een Nederlandse film. Maar welke, het ontgaat me even…
Zouden mensen als Donner, Verhagen en van den Broek, naarmate hun einde nadert, er milder op worden? Gaat die zurige verbetenheid op het einde van het leven eruit slijten, zoals zand de maag schuurt? Er ging een licht schokje door me heen toen ik net de man zag zitten. Ik wist meteen wie hij was, voelde meteen een karrenvracht aan oude herinneringen mijn huiskamer binnen stromen. Ik weet best dat ik aan het overdrijven ben, dat ik zelfs iets of wat aan het demoniseren ben, en dat ik niet bepaald bijdraag aan het beter maken van de wereld, door me op deze wijze uit te laten. Toch gebeurde het en beschrijf ik wat ik ervaar, zonder zelfcensuur…
Het contrast kan niet groter zijn: nu is plots na een reclameblok Eric van den Burg aangeschoven aan tafel, wat een genot om naar te kijken en te luisteren deze man. Helemaal terecht dat hij mocht aanschuiven bij Zomergasten, want dat is werkelijk wat hij is: een zomerse gast, een aardige, joviale kerel, het zonnetje in huis. Net zoals genoemde CDA-mannen is het niet mijn politieke bloedgroep, maar het maakt zoveel uit dat je niet naar die strenge, altijd boze feeachtige winterkoppen hoeft te kijken, waar geen lachje van afkan, zelfs niet als iemand een grap maakt…
Ja, ik weet het best, overdrijven is een vak apart. Ik kan er behoorlijk mee uit de voeten. Wat ikzelf dan overdreven vind, is dat er meteen door de media wordt verteld dat er een onderzoek naar het gedrag van de politie komt, als er ergens sprake is van doden bij een politieachtervolging. Dat is wat afgelopen nacht gebeurde, een auto negeerde een stopteken van de politie, met als resultaat: een wilde achtervolging, waarbij de vluchtauto uiteindelijk door een trein werd geschept op een spoorwegovergang. Uitkomst: twee doden (van de vluchtauto). Je gaat er bijna bij denken dat de misdaad zo ‘als vanzelf’ wordt opgelost…
Nee, dat is niet aardig van me, om zulks te denken. Toch wil ik het niet verbloemen, want deze gedachte kwam werkelijk in me boven borrelen. Ook ik heb een flink pak boter op mijn hoofd, ben geen haar beter dan die door mij zo gevreesde, met een flinke portie smaad weggezette (voormalige) CDA-prominenten. Maar gelukkig, de media voegen aan het bericht over de twee treindoden toe dat er in de trein geen slachtoffers laat staan gewonden zijn gevallen. Een geruststellende gedachte, want die mensen kunnen er helemaal niets aan doen…
Waarom Donner vanochtend aan tafel zat, is me niet duidelijk geworden. Mogelijk vanwege zijn lidmaatschap van de Wetenschappelijke Raad. Of omdat hij Minister van Staat is, tezamen met nog drie andere CDA-kopstukken: Balkenende, Verhagen en Jape The Hoop Cheffer, de predecessor van de huidige NATO-chef Mark Rutte. Sinds de oorlog te Oekraïne is Jape regelmatig te zien als schnabbelaar in nieuwsprogramma’s en talkshows: om vanwege zijn ervaring bij de NATO commentaar te geven op de ontstane situatie en verwachtingen die we mogen hebben bij de toekomst. Jape heeft wel serieus concurrentie van allerlei mede-schnabbelaars, zoals voormalige kolonels en generaals uit ons roemrijke leger, hooggeleerde oorlogskenners van instituten zoals Clingendael, plus super-schnabbelaar Uri Rosenthal, die ook een aardig oorlogswoordje meespreekt…
Het is best aardig om zo nu en dan een stapje achteruit te doen en te kijken wat er gebeurt, zonder meteen de diepte in te gaan. Gewoon kijken en voelen, zonder je te verliezen in je eigen mening en die van anderen. Gister hoorde ik de door mij zeer gewaardeerde journalist en ‘universeel duider’ Kees Boonman op de radio een interessante uitspraak doen. Hij zei, vrij vertaald: “Soms moet je het geluid eens uitzetten als je naar een tv-uitzending kijkt van een politiek debat, en let dan eens op de lichaamstaal, de ogen, de manier waarop men daar zit of staat en iets zegt of mensen te woord staat. Dat kan enorm helpen bij je beeldvorming.” Een eyeopener van jewelste, dankjewel Kees voor deze diepzinnige tip, die ik vandaag ten uitvoer ga brengen. Met een fijn muziekje erbij uit de stereo, zodat je meteen een fijne sfeer te pakken hebt, hallelujah!…
Barfman