Tja, het is toch wennen bij de uitleg die ouders geven omtrent hun met vuurwerk, al dan niet illegaal, omgaande kinderen. Zoals de moeder van het 14-jarige jongetje dat om het leven is gekomen na een ontplofte zware vuurwerkpijl, zo lijkt de boosdoener te zijn geweest volgens de brandweer. Een broertje vertelt dat het om een shell ging: een grote vuurpijl waarvan het afsteken is voorbehouden aan professionals. De moeder is verdrietig. Maar ook boos. Het lijkt me een nachtmerrie, ik zou radeloos zijn als ik een 14-jarige zoon zou verliezen. De moeder is vooral boos op de media, die haar overleden zoon totaal verkeerd afschilderen. Volgens haar was vuurwerk afsteken zijn passie, men (ook de moeder dus) vertrouwde hem dat toe. Het betreft hier levensgevaarlijk illegaal vuurwerk, dat dus alleen door professionals mag worden afgestoken! Het betreft hier ook een 14-jarig jongetje! Ik moest mezelf even in de arm knijpen of ik niet toevallig droomde…

Als de moeder, na het verlies van haar jonge zoon, zich nu nog zorgen maakt over de beeldvorming bij haar zoon, dan weet ik niet goed meer hoe ik hierop moet reageren. Het lijkt wel of de moeder over iemand anders spreekt, over een vage bekende. En dan ook nog eens lijkt te ontkennen dat levensgevaarlijk illegaal vuurwerk afsteken zonder problemen kan worden toevertrouwd aan 14-jarige kinderen, die voor een deel niet goed weten wat gevaar is. Ik kijk maar even terug naar de onnozele hals die ik was toen ik 14 jaar oud was, en ik moet mijn ouders prijzen die me over het algemeen prima duidelijk hebben gemaakt wat gevaarlijk was en wat niet. Ik ben ze eeuwig dankbaar dat ik, ongeveer vanaf mijn tiende levensjaar, geld kreeg (toen 25 gulden) om een boek te mogen kopen of iets dergelijks, als ik maar geen vuurwerk kocht van het schamele zakgeld dat ik toen kreeg. Die traditie, géén vuurwerk met Oud & Nieuw, heb ik heel mijn verdere leven in acht genomen…

De eerste keer dat ik voor dat bedrag van 25 gulden een boek mocht kopen, betrof het De wereld van de vogels van Ad Cameron. Nu zou men dat gek vinden, als een 10-jarige zo’n boek zou kopen, maar ja, het was begin jaren ’70, zulke dingen gebeurden nu eenmaal. Met een groen potlood zette ik voorin het boek met mijn slordige kinderhanenpoten: dit boek heb ik gekocht in plaats van vuurwerk. Ik weet dat nog omdat ik het boek laatst in verband met een verhuizing heb ingepakt, en ik nog even op die eerste pagina keek. Ja, ik had als jong ventje passie bij vogels en dieren in het algemeen. Als ik een vogel zie dan weet ik nog feilloos te zeggen welke het is. Toch ben ik geen actief vogelaar, het zit gewoon latent in me verborgen en komt boven als er een vogel in beeld komt…

Berichten over het overlijden van zo’n jonge jongen raken me. Het lijkt me het ergste wat er is om als ouder een kind te moeten verliezen. Zelf heb ik twee dochters, dus ik weet wat het is om kinderen te hebben. Ik zou er alles aan hebben gedaan om te voorkomen, mocht ik zonen hebben gehad, dat ze een passie bij vuurwerk zouden ontwikkelen. Ik had als jongeling een passie bij vogels omdat mijn vader een fanatiek vogelaar was, die nooit in de natuur ging wandelen zonder Petersons Vogelgids. Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat de vader van dat jongetje ook passie had bij vuurwerk. Ik zou er als ouder denk ik alles aan hebben gedaan om mijn zoon in de richting van een minder gevaarlijke passie te manoeuvreren, als zulks tot de mogelijkheden behoort. Want soms zijn kinderen op zo’n jonge leeftijd al hardnekkig gepassioneerd, vaak naar goed voorbeeld van hun ouders of andere naasten, dat het een huzarenklus is ze op andere gedachten te brengen. Er schuilt iets tragisch in, al vind ik het lastig om precies te zeggen wat het is. Misschien voel je een universeel verdriet als zulke berichten je onder ogen komen. Vandaag zal ik een kaarsje opsteken voor de 14-jarige Jack…

Barfman