Ik heb het hem, Donald Trump, gelukkig nog niet horen zeggen, gekoppeld aan de vreselijke branden in en rondom Los Angeles. Dat de in LA wonende mensen, overwegend Democraten, het aan zichzelf te danken hebben, dat die branden daar zijn ontstaan. Want veel bekende acteurs en komedianten uit de Hollywood scene hebben zich aan de roast overgegeven, het op grappige, buitengewoon cynische maar ook nietsontziende wijze iemand op de grill leggen. Donald Trump is zelf ook het prachtige onderwerp van een roast geweest. Ik mag daar graag naar kijken. Maar of het nu een roast is of dat men toast is, daarover kunnen de kommaneukers nog een lang dispuut voeren…
Gelukkig heeft Trump deze onsmakelijke grap nog niet gemaakt in relatie tot de bosbranden, al zal hij er niet voor terugdeinzen deze te gebruiken als hij ergens speecht. Maar genoeg hierover, het is al erg genoeg dat de branden zo hevig hebben huisgehouden, de nuclear wastelands die ze achterlaten zijn bijna te pijnlijk om naar te kijken. Morgen verwacht men harde winden, zodat de nog na-smeulende puinhopen zullen aanwakkeren en uitbreiden. In ons eigen land vandaag in de media sinds lange tijd geen melding van een bomaanslag. Zouden we vorderingen maken? Wie had vijf jaar geleden gedacht dat dit middel zo vaak zou worden gebruikt om allerhande ‘ruzies’ kracht bij te zetten? Ik voel er grote onmacht bij, het is zóóó onder de gordel, deze laffe methode die mijlenver verwijderd is van een goed gesprek met elkaar voeren en na afloop elkaar de hand schudden. Het is allemaal het gevolg van het nare populisme, dat als een gemene ziekte over de wereld raast…
Ja, het blijft toch kommer en kwel, als je dagelijks het nieuws bekijkt. Dit komt omdat de media zelden berichten over positieve ontwikkelingen of gebeurtenissen. Vanwege het grotere schokeffect dat slechte berichten teweegbrengen, hetgeen beter is voor de kijk-, luister- en leescijfers. Het aantal hits, daar draait zo’n beetje alles om tegenwoordig, want adverteerders houden nu eenmaal van hits, vooral de juiste hits, die ervoor zorgen dat hun producten en diensten beter worden verkocht. Een kapitalistisch markt heeft zo zijn voordelen, maar ook nadelen. Altijd weer dat geld verdienen van ‘entrepreneurs’, bah, soms zou ik weleens willen terugkeren naar de suffe jaren ’70, toen energie, openbaar vervoer, de tv, de zorg en ook ons nationale luchtverkeer nog in handen waren van de staat. Toen ging er ook veel mis, maar je wist nog wel hoe het in elkaar stak, er was een zekere transparantie, verdienden sluwe entrepreneurs achter de schermen nauwelijks geld aan de ‘domheid’, of moet ik zeggen de ‘mediasensibiliteit’ van de gemiddelde consument…
Nee, niet zeuren nu, dat is slecht voor je gestel. Ik, wij en iedereen kunnen beter positief blijven en ervoor gaan, zonder gepiep en gemiep. Zo goed als alle psychologische visies ondersteunen dit. Eerst de vijand onder ogen komen (het dilemma), dan het herbeleven en een plek geven, tenslotte positief afsluiten. En dat in één, tien of honderd sessies, al naar gelang je dilemma steviger vastgeroest zit aan je geest en/of lijf. Wij in vrijheid levende westerse mensen hebben de tijd om aan onszelf te werken. Soms zijn er wachtlijstjes, die flink kunnen oplopen tot een jaar of langer voordat je op de bank bij een hoogopgeleide luisteraar mag plaatsnemen voor ‘een verbetertraject’. En ook hoor je dat je zulks prima kunt doen bij familie of in je vriendenkring, waar men als vrijwilliger pro deo bijstand verleent om te helpen. Soms kan een luisterend oor al mega-bijdragen aan de vermindering van een dilemma, om maar eens een populistische uitspraak te mogen gebruiken. Over tien jaar is de medische zorg zodanig onbetaalbaar (duur) en onuitvoerbaar (personeelstekort) geworden, dat de kudde mantelzorgers vele malen groter is dan de zorgprofessionals…
Het is lastig voor me om zelf de zo gewenste positive touch aan te houden in wat ik doe. Ik weet uit zelf-analytische sessies dat ik een kort lontje heb bij het positief blijven – ik stort me vrij snel de diepte in naar het prettige azuurblauwe meer van cynisme, waarin het zo fijn onderdompelen is. Zelfs dit kan ik niet zonder een snufje cynisme zeggen, omdat ik ergens in mijn achterhoofd weet dat ik zelden niet aan het leuteren ben. Het is fijn om een vrije geest te mogen zijn in een vrije wereld. Maar soms sta je jezelf in de weg, doe je dingen die niet goed voor je zijn: je weet dat je het doet en toch gebeurt het, je grijpt niet in. Laat dat de straf zijn van het vrijdenken. Waarvan je met een knipoog kunt zeggen: dat zijn van de gekke! Ach, de oude Klukkluk heeft weer gesproken, uch!…
B