Het is er gister toch niet van gekomen, goedkeuring door het Israëlische Parlement. De extreemrechtse makkers van Netan Yahoo in de coalitie dreigden op te stappen, zodat er geen meerderheid meer zou bestaan. Waar is Netan Yahoo bang voor, denk ik dan? Dat hij bij nieuwe verkiezingen exit is? Dat gaat toch gebeuren, al is het alleen maar door alle corruptiezaken die tegen hem lopen. Hij zou zijn Ego eens ondergeschikt moeten maken aan het Landsbelang, lijkt me. Want het is ondenkbaar dat er nu een kink in de kabel komt omdat de Zionistische extremisten geen deal willen met hun aartsvijanden de Palestijnen, waarbij het er veel op lijkt dat ze geen zin hebben zich te willen inspannen voor vrede. Misschien moet je er Joodse wortels voor hebben om zulks te kunnen begrijpen. Ik geef het eerlijk toe: ik begrijp er geen dadelpit meer van…
Het andere grote nieuws van gister, tenminste als je van films houdt, was het overlijden van regisseur David Lynch. Het jarenlange roken had toch zijn tol geëist. Met een beetje fantasie zou je hem de David Bowie van de film kunnen noemen (al was Bowie ook acteur). Niet dat Lynch een megaberoemde Hollywood-regisseur was, ik denk tenminste van niet. Toch zullen heel wat oudere mensen hem vooral kennen van de succesvolle serie en speelfilm Twin Peaks. Ik maakte voor het eerst kennis met zijn bizarre project Eraserhead uit ’77, waar ik zo van onder de indruk was dat ik meteen meer van hem wilde zien. Zoals het volgens ‘de kenners van nu’ geflopte Dune (’84), het geweldige doch deprimerende The Elephant Man (’80), de twee huiveringwekkende maar ook subtiel komische films Blue Velvet (’86) en Wild at Heart (’90). Lynch heeft enkele acteurs beroemd gemaakt, dan wel beroemder gemaakt dan ze al waren: Kyle MacLachlan, Dennis Hopper, Laura Dern, Naomi Watts, Nicolas Cage, Lara Flynn Boyle. Door Eraserhead werd ik me bewust van de kracht van toegevoegd geluid in films. Het is net zo belangrijk als de acteurs en het verhaal…
De dood van een bekende regisseur valt – natuurlijk – in het niet als je het afzet tegen The Gaza War. Toch kwam het bericht door en viel het me op. Enkele jaren geleden bezocht ik te Maastricht een tentoonstelling van installaties van David Lynch (hij was wat je noemt nogal allround). Dit was een ernstige beproeving, zo dark and gloomy waren deze installaties. Ik verliet de expositie voortijdig om buiten frisse lucht te kunnen inademen. Nooit zoiets eerder meegemaakt, al kwam jaren geleden een expositie van Keith Haring in het Mokumse Stedelijk in de buurt. Enkele jaren geleden zag ik nog een short movie van Lynch, What did Jack do geheten. Alweer was er die totale verwarring en voortijdig willen afhaken. Dat is, of beter, was misschien wel zijn handelsmerk: je wordt geconfronteerd met jezelf en je angsten, plus je duistere zijde. Heeft geen enkele andere regisseur ooit bij me opgeroepen…
Zojuist hoor ik over een andere dode: Manuela Kemp. Die kende ik niet goed maar heb zojuist een bericht over haar leven gelezen. Ik heb ooit eens, toevallig zappend, naar Vrienden van de Amstel gekeken, waarin ze een actieve rol vervulde. Dat deed ze erg goed vond ik, met heel veel energie. Ze bleek niet alleen enthousiast te kunnen presenteren, maar zong ook een flinke brok mee met het voornamelijk populaire genre. Ze heeft een lange relatie gehad met Jeroen Pauw. Pauw en Kemp, of Kemp en Pauw, had ook een goede naam van een talkshow kunnen zijn (vanwege twee maal één lettergreep). Ze is gestorven na een scooterongeluk, is niet meer ontwaakt uit een coma. Ik kreeg haar geloof ik pas laat in het vizier, toen ze bij het grote publiek al bekend was. Dat komt omdat ik nooit veel tv keek, anders dan nieuws, films, docu’s en wat sport. Toch is het naar als er iemand sterft, zelfs als je die persoon niet persoonlijk kent. Dus is hier een Shalom, allahoe akbar, namasté op z’n plaats…
B