Je kunt in allerlei verbanden spreken over een begin, of over een einde. Gister eindigde de politieke carrière van Joe Robinette Biden. Wat ik van zijn lange loopbaan, hij was onder meer Vice van Obama, heb onthouden is zijn laatste daad, omdat hij gister tijdens de inauguratiespeech van zijn rivaal, Donald John Trump, bleef zitten als Trump iets zei waardoor minimaal de halve zaal opstond en applaudisseerde. Op één moment na, toen Trump sprak over zijn dominante invloed op de totstandkoming van het Gaza-staakt-het-vuren, stond Sleepy Joe toch even met veel gekreun op (je kon zien dat hij kreunde), omdat hij niet wilde dat Trump the full credit zou krijgen voor de vermoedelijk tijdelijke oorlogsimpasse. Zoals Biden gister op alle gebieden eindigde, zo was er een begin: dat van The Administration van de 47^ste President van de Verenigde Staten van Amerika: Donald Trump, die zijn land A Golden Age of Prosperity and Peace gaat brengen…

Een einde en een begin, vaak hebben ze met elkaar te maken. Zelden hebben wij zo’n begin mogen ervaren als dat van Trump 2.0, en ook zelden het einde van een met de staart tussen de benen vluchtende chique rashond die Biden is, terwijl Trump mag worden gezien als een chique geworden, rondscharrelende zwerfhond, die inmiddels weet hoe je ‘met een teefje spaghetti eet’. Misschien is het wel Trump 3.0, omdat hij in de vier jaar van tandenknarsen, toeziend hoe (in zijn ogen) Biden het verkwanselde, hij zichzelf opnieuw heeft uitgevonden, voorzien van vers, in miljarden zwemmend sponsorkapitaal, wat ik dan nog niet eens zo interessant vind. Nee, wat mij het meeste boeit aan de man is de ongekende energie die hij als ‘oude zak’ uitstraalt, het eindeloos ingestudeerde kletspraatje dat hij toch maar mooi uit zijn blote bol weet op te hoesten, alsook de maniertjes die keer op keer zijn stemmers prikkelen, zoals het glibberige, zijdezachte, in mijn oren soms door hem gebruikte nep klinkende kinderstemmetje, dat op een bepaalde manier uit zijn geitenstrot komt, lijkend op een achtjarig jongetje dat een gedichtje voordraagt op de zondagsschool…

Ja, ik geef toe, misschien ben ik wat te filosofisch op de vroege ochtend. En dat terwijl ik in beginsel walg van de man, die nepper is dan Johnson, Nixon en Reagan bijeengeveegd. Toch, toch deed hij het ongelooflijk goed gister, als je in het Republikeinse kamp zat. Nee, zelfs als je zoals ik een Democraat bent, vond ik dat dit de beste speech was ooit door een Republikein gegeven, in de eerste minuten van zijn tweede termijn. Als je zwarte inwoners van de VS, pal voor een Nederlandse camera, kunt laten huilen van geluk bij de inauguratie van een helwitte kleinzoon van een Duitse migrant, dan heb je toch echt wel iets goed gedaan. Hij won ook The Popular Vote, dus zit hij de komende vier jaar terecht in The Oval Office – al mag je er vanuit gaan dat dit eerder te Florida zal zijn, waar de zon warmer is en hij meteen zijn private golf course op kan lopen na de zoveelste babbelsessie van de dag…

Zoals Trump het heeft gedaan komt, of men het nu wil geloven of niet, rechtstreeks uit de theorieboeken over hoe een politieke carrière vorm moet worden gegeven. Men denkt dat hij zomaar iets doet, dat hij wereldrecordhouder is van het grootste aantal improvisaties per minuut. Fout! Trump doet precies zoals het moet om mensen aan zich te binden, om op hem te stemmen. Of hij het nu instinctief heeft geperfectioneerd, of toch is geholpen door een leger van adviseurs, het doet er niet eens toe. Hij staat er en heeft de meest sterke speech afgegeven ooit, als je kijkt naar een verbinding maken met de behoeften van de stemmers…

En ach ja, al die decreten, de Executive Orders, het is nu eenmaal een traditie dat je die enkele uren na je inauguratie, voor het oog der camera’s, de wereld in duwt. Trump heeft woord gehouden, want tot nu toe heeft hij uitsluitend aangekondigde beloften in beton gegoten. Zoals de noodsituatie om de grens naar Mexico op slot te doen. Het bizarre aan dit besluit is dat hij in het zadel is geholpen door miljoenen latino’s die ooit uit Mexico kwamen, die zijn wens om de boel op slot te gooien steunden, terwijl ze zo hun familie nooit meer zullen zien. Miljoenen en miljoenen criminele migranten moeten de grens over worden gezet zegt Trump (een werkelijke huzarenklus!). De kleinzoon van een migrant die nu vindt dat het vol genoeg is met migranten. Ook wordt de New Green Deal van Biden met één stiftstreek ongedaan gemaakt, omdat Trump nu eenmaal wil benutten wat nog in de grond zit. Als je in zo’n groot land woont valt het wel mee hoor met die milieuvervuiling en klimaatshit, zal hij denken…

Het mooie aan democratie is dat het nu toch wel de beurt is aan de man die in 2020 zei dat Biden de verkiezingen had gestolen. Voor die leugens is hij nooit berispt. Sterker nog, zijn sympathisanten waren het met hem eens, wat je met een kleine of grote knipoog misschien de best uitgevoerde leugen uit de moderne westerse politiek kunt noemen. Als je mensen kunt doen geloven dat jouw leugens waar zijn, dan ben je een ongelooflijk goede psycholoog, een populistische weliswaar, met een zwart randje van demagogie. Omdat er niemand in deze vier jaar is die ook maar iets aan Trumps Administration kan veranderen, kun je er maar beter het positieve van inzien vind ik. Te veel mensen in mijn omgeving zitten te mokken en mopperen, je ziet aan hun gezicht dat ze één en al negativiteit uitstralen. Dan gaat het onderhuids zitten denk ik, je moet de vijand in de ogen kijken en kunt die maar beter omarmen. Zulks is gezonder dan blijven vasthaken aan je eigen miserie…

Het is de ongeschreven wet van democratie, dat er altijd ruimte moet zijn voor de persoon die heeft gewonnen, wat voor hork of leugenaar het ook is. Wij moeten in de EU beter leren omgaan met teleurstellingen, als er iemand anders dan ‘onze smaak’ aan de macht komt. Dit is een gouden politieke regel in een vrij westers land, niet een vergulde regel. Ik denk dat ik maar snel weer naar de tandarts ga, om een preventief onderhoud te laten plegen tegen tandenknarsen. Zie het als iets positiefs: van deze Trump 3.0 gaan we allemaal leren, ook hoe het niet moet. Maar ook hoe het wel moet, als je de Popular Vote in de pocket hebt. Hij gaat echt niet alleen maar slechte dingen doen, want hij zei gister dat de VS weer een gezond land wordt, kijkend naar de status van de ziekte en de zorg die de patiënt moet krijgen…

Ongetwijfeld zal hij gesprekken gaan voeren met alle executives van grote verzekeringsmaatschappijen, en die met Uncle Sam’s Finger duiden dat ze de zaak niet moeten besodemieteren. Ook zal hij die van de oil companies proberen te overtuigen wel te gaan drillen, al zal dit aanvankelijk leiden tot het zakken der prijzen, wat tot gevolg heeft dat de winstcapaciteit van zijn buddy’s zal afnemen. Alleen al de vreugde die het Trump en de beoogde arbeiders die weer een baan zullen vinden zal geven, zal vast ook ergens anders leiden tot iets positiefs. Want zo werkt het meestal, als je burgers hoop geeft op prima betaalde banen, zelfs aan de onderkant van de banenmarkt…

Dan The Gulf of Mexico, die Gulf of the United States moet gaan heten. Er is niemand in de wereld die het niet begrijpt, want het is ook gek dat Mexico de naamgever is. En ja, dat de Chinezen nu het Panamakanaal runnen, dat is ook zeker gek te noemen. De VS zou nooit een project in Hong Kong mogen runnen van China, al is het misschien niet helemaal vergelijkbaar, ik geef het meteen toe. Ach, we weten allemaal dat Trump nog heel wat stevige gesprekken zal gaan voeren met zijn topeconomen, of het nou allemaal wel zo snugger is om te roepen dat hij de invoerbelastingen gaat opkrikken naar concurrerende markten toe. Ik denk dat die soeppan eerst flink zal afkoelen, alvorens hij zal laten uitserveren. Hoog inzetten, en dan met minder genoegen nemen, het vermaledijde compromis, dat is hoe het altijd gaat. Dus ik zeg: wacht nou maar even op hoe het gaat uitwerken. We can work it out. Daarover zingen zowel The Beatles als Arcade Fire. Zulks stelt me gerust, ik vind er troost in. Al waren The Beatles Brits en Arcade Fire Canadees. Zou Trump soms ook Engeland willen inlijven, zoals hij beweerde over Canada? Ik geef eerlijk toe dat ik erg benieuwd ben of hij nog gaat terugkomen op die kreet over Canada. Of kreet dan misschien decreet wordt? I repeat: God only knows – and maybe Trump…

B