In ons land zou het ondenkbaar zijn dat de regering, met als hoofd de Minister-President, besluiten neemt die klip en klaar in het belang zijn van de Minister-President zelf. Het gaat om zakelijke, financiële belangen. Stel: onze MP zou een vriendenclubje hebben van rijke mensen, waarmee hij iedere zondag koffie drinkt. Ze hebben er allemaal baat bij als de belasting op hun bezittingen en vermogen wordt verlaagd. Stel dat dit toch gebeurt, dat de MP zichzelf en zijn vrienden miljoenen zo niet miljarden voordeel doet toekomen bij de jaarlijkse taxering van hun eigendommen. Wat zouden we daar van vinden in ons toch best democratisch te noemen, soms door religie of humanisme geregeerde, hoog-moralistische landje? De wereld binnen onze landsgrenzen zou op zijn kop komen te staan, als zulks zou gebeuren, binnen een etmaal moet de MP aftreden na een vrijwel unanieme motie van wantrouwen door de Kamer…

Toch is dit precies wat in de VS gebeurt. Trump is nog geen twee etmalen aan het regeren en hij stapt al uit een wereldwijd opgezet programma dat belastingparadijzen moet aanpakken, en moet zorgen voor een minimumbelasting die de eigenaren van bedrijven-met-winstbejag moeten gaan betalen, als ze hun winsten ‘naar privé’ willen halen. Het is gezond om een transparante, eerlijke wereld te creëren, waar het normaal is dat er een bepaald bedrag aan belastingen wordt betaald, al is het alleen maar om te zorgen voor wereldwijde infrastructuur voor bedrijven en burgers. Tevens zorgt het voor een sfeer van rechtvaardigheid, zodat vooral burgers het gevoel krijgen dat er wordt gewerkt aan het langzaam dichten van het gapende gat tussen allerrijksten en allerarmsten. Maar nee hoor, ondanks alle beloften aan de red necks voor belastingverlaging en verbetering van juist hun leefomstandigheden (ik moet nog zien dat het gaat gebeuren!), zet hij vooral publiekelijk, zonder schaamte in op het rijker worden van de toch al rijken, met inbegrip van zichzelf. Het is werkelijk banaal, zo plat als een dubbeltje. De beste man heeft geen enkel besef van moraal en fatsoen. Maar ja, dat wisten we al, toch?…

We kunnen ons zorgen of boos maken bij wat daar nu gebeurt. Dat is ons goed recht, we kunnen het binnenskamers houden in ons hoofd of ons erover uitspreken. Het is van generlei belang dat wij dit doen, want Trump zal, als er weerstand of kritiek komt vanuit bijvoorbeeld de EU, alleen maar standvastiger, koppiger vasthouden aan zijn eenmaal ingezette koers – de belofte de rijken te zullen helpen die hem zo loyaal hebben gesteund om nog eens vier jaar op het presidentiële zadel te mogen plaatsnemen. Het omgekeerde is denk ik waar: het is beter om hem positief te bejegenen, misschien zelfs hem te aanbidden, de kans is in dat geval groter dat hij water bij de wijn zal doen dan als je hem probeert te bekampen. Dit water bij de wijn doen zal hij als een groots gebaar van de keizer zien, die begaan is met zijn onderdanen. Welnu, gelukkig steekt hij nog niet zijn rechterhand in zijn jasje met gouden knopen en heeft hij geen scheve steek op zijn hoofd staan. Al hoop ik wel dat hij snel gaat blunderen en ergens zijn Waterloo zal vinden. Want vier jaar, poeh man, dat is werkelijk een pijnlijk lange tijd…

B