De naam Trump, Donald John van voren, valt vrijwel dagelijks in mijn schrijfsels. Dat is niet omdat ik zulks wil, het is omdat de man vrijwel ieder uur van de dag in de media voorkomt, waar hij zijn uitspraken dan wel besluiten, op dit moment vooral decreten, aan het grote publiek kenbaar maakt. Onafhankelijke journalistiek, heet dat idealiter, de kanalen die besluiten zijn activiteiten te delen met het publiek. Maar er zijn ook partijdige media, zoals enkele grote tech-bedrijven van de VS die, om in de gunst te vallen bij The Don, hem via algoritmes bovenmatig in de picture laten komen, en anderen weer ondermaats behandelen. Gister waren er berichten over manipulatie van algoritmes die Trump hypen, en die van bijvoorbeeld Biden, Harris en andere leden van de voormalige Administration blokkeren. De lepe, altijd op meer geld verdienen uit zijnde Mark Suikerberg (Meta) gaf grif toe dat er ‘oeps, foutjes!’ waren gemaakt. Jaja, denk ik dan, wat een huichelachtig individu zeg, dat je bewust foutjes maakt om te zien hoe lang het duurt voordat ‘de domme mensheid’ het doorheeft…
Data. Ja, soms is het ook ongrijpbaar. Lang heb ik in totale verbazing verkeerd, vooral toen ik jong was, dat data, zoals radio- of tv-signalen die je kon opvangen met een antenne, op enige wijze vrij door de lucht konden vliegen, onzichtbaar voor het menselijke oog, en dat je ze middels een gadget kon opvangen en omzetten in een wel voor het mensenoog of -oor zicht- of hoorbaar spectrum. Pas later, toen de mobiele telefoon massaal haar intrede deed, realiseerde ik me dat de lucht om ons heen, die we in- en uitademen, doordrenkt moet zijn met miljarden pakketjes data. Ik vroeg me af of er ooit sprake zou kunnen zijn van een verzadigingspunt, waarop alle vormen van signalen, pakketjes en golflengtes op elkaar zouden gaan storen, of dat het tot een ineenstorting, een Data-Apocalyps van de atmosfeer zou kunnen leiden. Ja, in mijn eenvoud als leek denk je de gekste dingen hè…
Daar schaam ik me voor, dat mijn geest kennelijk zo werkt: dit komt omdat de aardse dampkring op een bepaalde manier begrenst is en deze, zoals een emmer die volloopt met water, kan overstromen. Waar die data dan naar toe moeten, zoals water dat over de rand van een emmer loopt, daar loop ik vast in mijn bovenkamer. Zeg maar een gebrek aan inzicht in natuurkundige verschijnselen. Over gebrek gesproken: vandaag lees ik een bericht over het laagste stikstofoverschot ooit in de landbouw sinds 1990, gemeten over jaar 2023. Let wel, het gaat om het overschot, dus dat is zonder meer niet goed. Nu zou het om een laag overschot gaan, wat iets minder slecht is…
Je zou verwachten dat de agrarische sector een gat in de lucht springt, roepend: “Zie je nou wel, we zijn goed bezig.”. Niets is minder waar, het komt door de grote hoeveelheden regen die in 2023 zijn gevallen, zodat de duizenden hectares gras (het veevoer) in ons land buitengewoon veel stikstof konden opnemen uit de lucht. En dus moest ik het bericht goed lezen, zodat ik niet ten onrechte, als een happy farmer, een kuitenflikker van vreugde maak. Tant pis, zeggen Fransen. Schade, zeggen Duitsers. Schade, ja, dat is wel een pakkend woord, maar dan in onze eigen taal. Alle schade die het land incasseert omdat boeren nog meer geld willen verdienen dan ze al doen. Geen enkele andere vervuilende sector die zo wordt beschermd als de agrarische. Met alle oneerlijke subsidies die men al sinds de agrarische explosie van de jaren ’70 heeft mogen incasseren (om niet failliet te gaan vanwege een fout businessmodel), hadden we het hongerprobleem in de wereld kunnen oplossen. Ja, ik weet het, deze leek kletst maar wat. Gelukkig mag dit nog steeds, zolang je niemand al te diep beledigt of discrimineert, zegt de wet. Okay dan, ik ga beter nog eens wat grazen in de mediaweide, of daar nog nieuws is, boeh! Maar ook dat is tegenwoordig niet uitstootloos, vanwege alle energieverslindende servers die mij dit grazen mogelijk maken…
B