Het was een schok op de vroege ochtend om op tv Goedele Liekens terug te zien. Een ruwe schets levert niets beters op dan dit: een opgeblazen Nicole Kidman-achtige Barbie die zonder naamplaatje niet meer herkenbaar is als de olijke seksuologe Goedele van de jaren ’90, die daarvoor of misschien ook tijdens haar carrière als seksdeskundige een Belgisch topmodel was. Als ik me niet vergis was ze ooit Miss België. Een mooie, goedlachse, scherp van tong zijnde brunette, erg sympathiek ook. Nu zie ik alleen maar de gezwollen botoxkop die eruit lijkt te willen springen, uit het beeld bedoel ik. Ik vind het pijnlijk dat mensen zichzelf zo toetakelen, denkend dat ze er aantrekkelijker of mooier door worden. Mijn motto: omarm de miserie die je treft bij het ouder worden, het is kennelijk de bedoeling…

In de VS is een naar vliegtuigongeluk gebeurd hoorde ik vanochtend, een legerhelikopter heeft een net de landing ingezet hebbend passagierstoestel geramd, een tragisch ongeluk zo lijkt het. Trump betuigde meteen zijn medeleven. Meer Trump vanochtend laat zien dat hij van zijn inmiddels goede vriend Mark Suikerberg van Meta een schadevergoeding heeft gekregen van 25 miljoen dollar, voor het hem in 2021 van Facebook flikkeren toen hij het te bont maakte met de inmiddels als bijna vertrouwd aan te merken rigide uitspraken. Ja, in vier jaar kan er nogal wat veranderen in de maatschappij: als je maar politieke privileges belooft aan megarijke mensen die half de planeet bezitten op mediagebied, dan mag je uit hun hand eten…

Je kunt denken en vinden wat je wilt, er zal niet snel iets veranderen in Trumps stabiele beleid dat hij een sterk geloof hecht aan nepotisme: het matsen van familie en vrienden, een symbiotische kruisbestuiving die uitsluitend voordelen oplevert voor alle betrokkenen – hetgeen de afstand tussen de nepotisme-kliek en de rest alleen maar vergroot. Van de week had ik een tamelijk abjecte gedachte, toen ik op een verloren moment nadacht over eerst Putin, hoe hij hondsbrutaal liegend (want bezig met oefeningen zei hij, maakt u zich geen zorgen hoor) Oekraïne binnenviel, en daarna over zijn antagonist in het westen, Trump…

Van Putin wil je dat hij niet liegt, hoe doorzichtig zijn uitspraken soms ook zijn. Van Trump wil je bijna dat hij liegt, zeg maar dat je wenst dat wat hij aankondigt een leugen is en dat de bekende soep van leugens uiteindelijk niet zo heet wordt gegeten. Als Trumpcriticus wil je dat hij liegt, want iemand die liegt kun je beschuldigen van leugens. Want dat wat hij heeft aangekondigd, overtreft vrijwel ieders meest stoute dromen, een nachtmerrie is het, als blijkt te gebeuren wat hij in de aanloop naar zijn inauguratie allemaal heeft geroeptoeterd. Toch zal hij, als men hem een leugenaar noemt (dat hij niet doet wat hij heeft beloofd), zich er geen biet van aantrekken. Hij is die misschien wel erg eenzame rots in de branding die alles doorstaat, en uit de negatieve energie die over hem wordt uitgestort alleen maar positieve energie zal halen. Elton John zong het al: I’m still standing, zulks geldt beslist ook voor Trump. Maar de laatste doet het zonder drank en drugs, omdat hij weet dat dit zijn valkuilen zijn, als je altijd messcherp wil blijven. Een slimme, lepe man, waar de wereld nog niet klaar mee is. Of is het andersom: hij is nog niet klaar met de wereld. Semantisch, maar in beide gevallen erg pijnlijk en zeer ongewenst…

B