De klimaathufters van Extinction Rebellion hebben gister weer massaal de wet overtreden. Na 25 jaar Flying Blue van KLM hebben ze plots een nieuw target gevonden om zich op te richten: kennelijk was het 25 jaar okay, nu niet meer. Ik krijg het gevoel dat de spoeling van ER dun aan het worden is, dat ze onderhand ook niet meer weten hoe het gedrag van hun minderwaardige medemensen te manipuleren, bij voorbaat op zodanige wijze dat die medemensen precies dat gaan doen wat de ondermijners van ER willen. Ik blijf het herhalen: ze moeten aan tafel komen zitten om mee te praten met de beleidsmakers van onze democratisch tot stand gekomen regering, alsmede de diverse bestuursorganen, gemeentes, provincies etc. Zo werkt het in ons land…

Activisme is wat mij betreft een ernstige geestesziekte, ze komt voort uit het gegeven dat mensen hun zin niet krijgen – doordat het in het leven niet gaat als men wenselijk acht, gaan deze mensen andere, soms zeer abjecte, onwettige dingen verzinnen die tot overlast leiden bij hun medemensen. Methoden die er, wederom wat mij betreft, op neer komen dat het vergelijkbaar is met het stampvoetende kind dat zijn zin niet krijgt, omdat het nog een koekje wil. In mijn ogen zijn klimaatactivisten vaak verwende, drammerige kinderen geweest uit relatief hoogopgeleide gezinnen, welk laatste feit wat hun betreft de rechtvaardiging is dat ze gelijk hebben (juist omdat ze hoogopgeleid zijn hebben ze gelijk, moeten ze gelijk hebben), de rest van de wereld moet hun gelijk accepteren, onder de dreiging van een eindeloze reeks van ondermijnende, onwettige acties…

Ook dit betreft een herhaling van mijn eerder geuite standpunten: activistische daden zijn zaken waar u en ik, als wij zulks zouden doen, meteen een flinke uitbrander plus een boete voor krijgen en een aantekening in een politiedossier. Activisme is een zwakte, een ernstige tekortkoming van fatsoen, een milde vorm van terrorisme. Maar het is terrorisme, hoe mild ook, en daardoor afkeuringswaardig, het vereist een strenge overheidshandhaving om herhaling te voorkomen. Het huidige beleid werpt geen of te weinig vruchten af: vanwege milde dan wel achterwege blijvende straffen kunnen activisten onverminderd fanatiek hun gang blijven gaan met ondermijnen en ontregelen. Daar zou onze ultrarechtse regering toch gevoelig voor moeten zijn lijkt me, met activismehaters als De Pruik en Faber voorop…

Ook al is de toon van de nieuwe regering fel en plat, het polderen heeft men niet bepaald uitgebannen of verboden. Wij blijven een volk van polderen en rond de kerk dralen, totdat we een ons wegen. Nou ja, met uitzondering dan van het activistische deel van het volk. Ik heb een voorstel: zet alle van de plaats delict opgepakte activisten voortaan in één grote ruimte, een leegstaande verloederde gymzaal of een voormalig buurthuis, waar tot enkele jaren geleden nog motorbendes in ‘vergaderden’. Hang vooraf diverse verborgen camera’s op en je hebt een prachtig nieuwe, vrij goedkope programmaformule, die non-stop online en als opvulling overdag en ’s nachts op tv kan worden uitgezonden. Uiteraard is er voor een week voedsel en water aanwezig, plus veldbedjes en slaapzakken. Maar er is geen elektriciteit want daar zijn ze tegen, en vooraf hebben ze hun mobieltjes moeten inleveren, waar ze in wezen ook tegen zijn. Eigenlijk zijn ze overal tegen, behalve tegen zichzelf. Starmaker 2.0 reborn! Alleen ze kunnen niet echt zingen, hoogstens spreekwoordelijk: ze zingen de hele tijd een toontje te hoog, met ook nog eens heel veel noten op hun zang…

B