Het mag gerust een soort van oude keizerlijke macht worden genoemd, dat een paar woordjes van één man, ondersteund door een pennenstreek, zo’n invloed kunnen hebben op de geldstromen op aarde. Die ene man is uiteraard Donald J. Trump. Je ziet aan zijn glunderende tronie dat hij ervan geniet, alle macht die hij zo eenvoudig kan laten gelden, een kind kan de was doen. Twee of drie woorden door ‘The Don’ ‘s avonds lispelend uitgesproken, hebben enkele uren later al effect op de Japanse aandelenbeurs, waar de pleuris uitbreekt met kelderende koersen. Donald geniet van deze macht, terwijl hij ons allemaal in onzekerheid laat of hij een spelletje speelt of het echt meent. Ik denk dat het een mengproduct is, afhankelijk van hoe hij die ochtend uit bed is gestapt. Daarom is zijn gedrag zo moeilijk koffiedik kijken…
De Chinezen beweren dat Trump bezig is China af te persen. Het heeft te maken met de dreigementen van Trump, als China zijn opgelegde tariff van 34% gaat beantwoorden met een vergelijkbaar tariff, dat hij dit zal beantwoorden met een extra tariff van 50%! Het lijkt wel een strafexpeditie van een machtswellusteling. De ander mag in Trumps ogen niet doen wat hij doet. Een vreemde redenering, vinden velen. Maar dit is niet zo als je weet hoe het brein van Trump werkt: je moet namelijk niet direct reageren met contraheffingen maar het gesprek met hem aangaan. In een gesprek moet je aangeven wat je wil gaan doen om de VS tegemoet te komen. Alles lijkt erop dat de EU deze tactiek toepast, als je de uitspraken van Von der Leyen mag geloven, die graag met hem aan tafel wil zonder meteen terug te gaan hakken met tegenheffingen…
China ziet zichzelf als een minstens zo machtig land als de VS. Daar zit het probleem, zulks is ‘t hele eieren eten. De EU vergelijkt zichzelf niet met de VS of China, maar gaat uit van een zekere eigen kracht. Waaraan ik toevoeg dat de EU heel scherp de VS in de gaten houdt, omdat het haar Big Brother, haar bevrijder uit WOII, niet tegen de borst wil stoten. De 80 jaar oude schatplicht wordt nog steeds gevoeld, vooral in westelijk Europa. Daarom proberen we de VS te allen tijde te vriend te houden – los nog van de historische banden, wetende dat de VS door oude Europeanen is gesticht. Europese beurzen zullen opveren als er witte rook komt betreffende de door de VS aangekondigde EU-tariffs, zo werkt dit. Als de Europese beurzen opveren, slaken onze pensioenfondsen meteen een zucht van verlichting, vanwege de afhankelijkheid van ons pensioen van beurskoersen…
Misschien moeten pensioenfondsen nog uitsluitend beleggen in wereldwijde militaire industrieën en in Amerikaanse bedrijven. Of moeten we alles bij het oude laten omdat beurzen nu eenmaal altijd opveren na ver weg te zijn gezakt? Want dat is wat ik zojuist vernam: de AEX opent weer bijna 2% hoger dan gister. Een kind kan de was doen. Gehaaide beleggers (met heel veel geld) investeren juist nu vele miljoenen-miljarden om laag in te kunnen stappen, ervan uitgaande dat de koersen gestaag zullen doorstijgen, over een periode van maanden bezien. Natuurlijk zullen er nog dalingen zijn, maar de ingezette opleving zal ongetwijfeld doorgaan. Zo gaat het al vele decennia. De rijken worden rijk in tijden van crises, als je vrije miljoenen of miljarden relatief risicoloos (omdat je het met vrije gelden doet) kunt steken in gekelderde aandelen…
Ja, ik weet het, mijn eenvoudige brein denkt wat te simpeltjes, want men zegt dat beleggen erg complex is. Dat konden we gister zien bij een tv-item over een studentenbeleggingsclub, waar in een ballerig kostuum gestoken studenten zeiden zich weinig zorgen te maken. Daar moest ik nogal om lachen, want je wist meteen dat deze jongemannen (geen vrouw te bespeuren!) niet afkomstig waren uit arme arbeidersmilieus. Ze zagen er nogal gepamperd en weldoorvoed uit, met een sportverleden op het hockeyveld en de tennis court. Ik, als arbeiderszoon, herken ze meteen uit mijn middelbare schooltijd. Eens ballen, altijd ballen, zulke jongetjes. Dure jassen met indrukwekkende shawls, waaronder exclusieve merkkleding. Geboren om succesvol te zijn, dat waren ze. Of moet ik zeggen dat het ze opgelegd werd door hun ouders? Ach toch, alles is relatief. Een mens zit tjokvol vooroordelen, ergo ik niet uitgezonderd. Dat stelt me gerust, blunderen is gewoon okay tegenwoordig. Wat is het leven toch heerlijk!…
B